மாட்டுக்கறியும் பிரமிளின் நண்பரும்

இன்று ஆசிய பண்பாட்டு ஆய்வு கழகத்தில் நுகர்வு பண்பாடு பற்றி நடந்த கருத்திரங்கில் கலந்து கொண்டு பேசினேன். நிறைய சுவாரஸ்யமான பேச்சுகளை கேட்க முடிந்தது. சென்னை பல்கலையின் மானுடவியல் துறைத்தலைவர் சுமதி தான் 2000இல் யுனிசெப் புரோஜெக்டுக்காக செய்த ஒரு ஆய்வு பற்றி பேசினார். திண்டுக்கல் பகுதியில் உள்ள தலித் சமூகத்தினரின் உணவு பழக்கம் பற்றியது ஆய்வு. இச்சமூகத்துக்கு பெண்களில் கர்பிணிகளின் ரத்தத்தை பரிசோதனை செய்ததில் இரும்பு சத்தும், ஹியுமோகுளோபின் அளவும் மிகவும் குறைவாக இருப்பது கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. இவர்களுக்கு இரும்பு சத்துள்ள மாத்திரைகளை கொடுப்பதும் முருங்கைக்கீரை போன்ற உணவுகளை பரிந்துரைப்பதும் புரோஜெக்டின் நோக்கம். இப்பெண்களின் உணவில் கீரை உள்ளிட்ட காய்கறிகள் மிகவும் குறைவு. அவர்கள் தினமும் மாட்டுக்கறி அல்லது மீன் குழம்பு வைக்கிறார்கள். இதில் புளி கட்டாயம் சேர்க்கிறார்கள். இதற்கு காரணம் புளியில் சமைக்கும் உணவு எளிதில் கெடாது என்பது. குளிர்பதனப்பெட்டி இல்லாத நிலையில் அடுத்த நாள் பழைய சோற்றில் இந்த குழம்பைத் தான் ஊற்றி பிசைந்து பிள்ளைகளை உணவாக அளிப்பார்கள். காய்கறி குழம்பு வைத்தால் அடுத்த நாள் கெட்டுப்போவதுடன் சுவையும் இல்லாதாகிறது. ஆனால் மாட்டுக்கறியோ மீனோ அடுத்த நாளானதும் சுவை இரட்டிப்பாகிறது என இப்பெண்கள் கூறுகிறார்கள்.

 ஒரு சமூகத்தின் பொருளாதார நிலையும் உணவுப்பண்பாடும் ஒன்றோடு ஒன்று கைகோர்த்து வளர்கிறவை. தடை எனும் பெயரில் ஒரு உணவை ஒரு சமூகத்திடம் இருந்து பறிப்பது அபத்தம் இல்லையா என சுமதி கேட்டார். நான் முன்பு ஒருமுறை குற்றவியல் துறையில் ஒரு நண்பரை பார்க்க சென்றிருந்த போது அவரது அலமாரியில் தூசடைந்து கிடைந்த ஒரு நூலை உருவி புரட்டினேன். அது சுமதியின் முனைவர் பட்ட ஆய்வு. அது திருநெல்வேலி சாணார்கள் பற்றின சுவாரஸ்யமான விவாதங்கள் கொண்டது. அதன் பிறகு தான் அவர் சென்னை பல்கலையில் மானுடவியல் துறையில் உள்ளார் என அறிந்து கொண்டேன்.

இன்று அம்ருதராஜ் மற்றொரு நண்பரை சந்தித்தேன். அவர் ஒரு கவிஞர் என்றும் பிரமிளின் நண்பர் என்றும் சொன்னார். “பிரமிள் அடிக்கடி தேவையில்லாமல் சண்டை போடுவாரா?” எனக் கேட்டேன். அவர் சொன்னார் “பிரமிள் ரொம்ப இனிமையான மனிதர். ஆனால் யாரிடமாவது ரொம்ப நெருங்கி விட்டால், தான் அவர்களை ரொம்ப சார்ந்து இருப்பதாய் அவருக்கு தோன்றினால் அவரால் அதை தாங்க முடியாது. வேண்டுமென்றே அவர்களை வன்மமாய் தாக்கி பேசுவார். காயப்படுத்துவார். பிரிந்து போய் விடுவார். ஆனால் உள்ளுக்குள் நம் மீது அன்புடனே இருப்பார். நம்மை திரும்ப சந்திக்க முனைவார். ஆனால் அதை வெளிப்படையாய் காட்டிக் கொள்ள மாட்டார்”. எப்படி பிரமிள் அவரிடம் தான் எழுதிய கவிதையின் பல்வேறு திருத்தின பிரதிகளை காட்டி விளக்குவார், தான் படிக்கிற, யோசிக்கிற விசயங்களை தயங்காமல் அழகாய் பகிர்ந்து கொள்வார் எனக் கூறினார். ”பிரமிளுடன் இரண்டு வருடங்கள் இருந்தால் அவர் உங்களை அவர் நிலைக்கு உயர்த்தி விடுவார். அந்தளவுக்கு மனத்தீவிரமும் முனைப்பும் கொண்டவர்”. என்றார். பேராசிரியர்களின் கூட்டத்தில் இப்படி ஒரு சிறுபத்திரிகை கவிஞரை காண்பது விசித்திரமாய் இருந்தது. இன்று நிறைய பேரை சந்தித்து உரையாடினேன். ஆனால் ஒருவர் பிரமிள் பற்றி பேசிய சில நிமிடங்களில் இவர் நம் குடும்பத்து ஆள் எனும் அன்னியோன்யம் ஏற்பட்டது. மனம் கனிய அவர் கைகளை பற்றிக் கொண்டேன்.