இன்று சமூகப் பொருளாரத்தில் வந்துள்ள மாற்றங்கள் நம்மை நிர்கதி நிலைக்குத் தள்ளிவிட்டன. குறிப்பாகப் படைப்பாளிகளை. நவீனத் தொழில்நுட்பம் இந்நிலையை இன்னும் கடுமையாக்கி விட்டது. இந்தப் பின்னணியில் வைத்துப் பார்க்கையில், எனக்கு 2000-2010 காலகட்டத்தில் ஓய்வு பெற்று எழுத்தில் கவனம் செலுத்த முடிந்த படைப்பாளிகள் இவ்விதத்தில் சற்று அதிர்ஷ்டசாலிகள் எனப் படுகிறது. 60-70களில் அவர்களுக்கு இந்தளவுக்கு எழுதிப் பிரசுரிக்கும் வசதிகள், தகவல் தொடர்பு, பயண வசதிகள் இருக்கவில்லை. ஆனால் தொழில்நுட்பம் வேலையிடத்தை, குடும்ப உறவுகளைக் காலியாக்குகிற, பிரக்ஞையை, சிந்தனையை உறிஞ்சுகிற அவலநிலையை அவர்கள் தம் இளமையிலேயே சந்திக்க வேண்டி வரவில்லை. நிலையின்மை அச்சம் அவர்களுக்குக் குறைவாகவே இருந்தது. தொடர்ந்து எழுத்தில் இயங்குவதற்கு நிதானமான மனமும் வாழ்க்கை நிலையும் அவசியம். நாம் இதை இன்று பறிகொடுத்து நிற்கிறோம். இன்று வறுமையை விட மோசமான சமூக நிலையொன்று தோன்றியிருக்கிறது - தொடர்ந்து வேலை பார்த்துக் கொண்டே வயிற்றையும் குடும்பத்தையும் வாழ்விடத்தையும் காப்பாற்ற போராடுவது. வறுமையை முன்பு சமாளிக்க முடிந்தது. வேலையின்றி சரியான...
