ஆர். அபிலாஷின் இணையதளம்

  ஊடகங்களின் மிகப்பெரிய தார்மீக வீழ்ச்சிக்கு நாமும்தான் காரணம் - இணையம் வந்த பிறகு நாம் ஊடகங்களை இலவசமாகவே நுகர நினைக்கிறோம். பத்திரிகைகளை, நாளிதழ்களை வாங்குவதில்லை. இன்ஸ்டா போதும் என நினைக்கிறோம். நாம் அரசியல், சமூக நிகழ்வுகளைக் கவனிப்பதில்லை, அதற்காக சந்தா கட்டுவதில்லை, இலவசப் பொழுதுபோக்குப் போதும் என்கிறோம். பல நாளிதழ்கள், மாத இதழ்கள், அலைவரிசைகள் முடிவுக்கு வரும் நிலையில் உள்ளன. அரசு விளம்பரத்தை நம்பியே நாளிதழ்கள் உள்ளன. ஊடகம் என்பது வெறுமனே நுகர்ச்சி அல்ல அது மக்களாட்சியின் ஒரு பகுதி. மக்களாட்சியைக் காப்பாற்ற நினைத்தால் நாம் ஊடகங்களைக் காப்பாற்ற வேண்டும். நம் மக்கள் அதைச் செய்யாததாலே ஊடக முதலாளிகளை கட்சிகள் விலைக்கு வாங்கி தம் பிரச்சாரத்துக்கான கருவியாக்குகிறார்கள். ஊடகவியலாளர்கள் அரசை விமர்சிக்கும் திராணியற்று "விஜய் குளித்தார், விஜய் பல் தேய்த்தார்" எனச் செய்தி வெளியிடுகிறார்கள். அவர்களுக்கு சோறு அப்போதே கிடைக்கும். நாம் கொடுக்கவில்லை, விஜய்யும் ஆதவ் அர்ஜுனாவும் கொடுக்கிறார்கள். நாம் அவர்களை எப்படிக் குற்றம் சொல்ல முடியும்? இன்னொரு பக்கம், சினிமா கேளிக்கைச் செய்திகளை ந...

  இலக்கிய புரோக்கர்கள்தாம் இவ்வுலகின் அசல் கரப்பான்பூச்சிகள் அவர்களை யாரும் அழிக்க முடிவதில்லை தம்மை ஆதரித்து வாழ்வளிக்கும் கட்சி ஆட்சியை இழந்ததும் அவர்கள் பறந்து அடுத்த ஆளும் கட்சியின் இடுக்குகளில் இடம் பிடிக்கிறார்கள். இலக்கிய புரோக்கர்களை யாரும் வெறுப்பதோ நேசிப்பதோ இல்லை அவர்கள் எந்த அரசியல் கட்சியையும் எதிர்ப்பதோ ஏற்பதோ இல்லை அவர்களை எந்தக் கட்சியும் நெஞ்சோடு இறுக்கி அணைத்துக் கொள்ளும் அவர்கள் முதுகில் குத்தினாலும் முத்தமிட்டாலும் அது கட்சிகளைப் பாதிப்பதில்லை இலக்கிய புரோக்கர்கள் அரசியல் கட்சிகளின் செயற்கைக் கண்கள் காலையில் தவறாமல் அவற்றை எடுத்துப் பொருத்திக் கொள்கிறார்கள் அக்கண்கள் இன்றி அவர்களால் எதையும் பார்க்க முடிவதில்லை. நாம் வேலை தேடும்போது சுயவிபரத்தை நகலெடுத்து கைகளை மடித்து தலையைக் குனித்து முன்னே போய் நிற்கிறோம் நம் நிழல்கள் நமக்கு முன் போய் நின்று மன்றாடுகின்றன கால்கள் மாற்றி கால்கள் நம் முன் அதிகாரப் பீடங்களை அலங்கரித்துக் கொண்டே இருக்கின்ற்ன இலக்கிய புரோக்கர்கள் வேலை தேடும்போதோ முதலாளிகளின் முதலாளிகளின் அதிகாரிகளின், அரசாங்கத்தின் நாற்காலிகளிடம் போகிறார்கள் எந்த ...

நூலக ஊழல் அம்பலப்பட்டதும் நான் முதலில் அந்த அம்பலப்படுத்தலை ஆதரித்தேன். ஆனால் போகப்போக அது அறிவுச் சமூகத்துக்கு எதிரான ஆளுங்கட்சியின் பிரச்சாரம் எனத் தெளிவானது. திமுகவின் குறியீடுகளாகக் கருதப்படும் நூலகம், புத்தகங்கள், பண்பாடு ஆகியவற்றை மதிப்பிழக்கச் செய்ய அமைச்சர் ராஜ்மோகனும் ரூப் மாபியாவும் இதைப் பயன்படுத்துகிறார்கள் என விளங்கியது. இந்நோக்கத்திலேயே இப்பிரச்சினை கிளப்பப்பட்டதோ என்று கூட ஐயம் ஏற்பட்டது. அப்போதே நான் இதை எதிர்க்க வேண்டிய அவசியம் உள்ளதைப் புரிந்துகொண்டேன். இப்போது தம்மிடம் கொள்முதல் பண்ணிய நூல்களை அரசு திரும்பப் பெற்றுக் கொள்ளும்படி பதிப்பாளர்களிடம் கேட்டுள்ளது. எதிர் பதிப்பகம், ஜீரோ டிகிரி உள்ளிட்ட பலரும் பாதிக்கப்பட்டு கவலையுடன் பதிவெழுதி வருகிறார்கள். இப்பதிப்பகங்கள் மோசடி நூல்களைப் பதிப்பிப்பினவா? நூல்களைத் திரும்பப் பெற்றுக் கொள்ளக் கேட்பதன் வழியாக அரசு அவர்களையும் அகல் பதிப்பகப் பட்டியில் அடைக்கிறார்கள் என்பதைப் பாருங்கள். நூலக எதிர்ப்பு ஒரு பண்பாட்டு எதிர்ப்பாக மாறியதன் விளைவை நடைமுறையில் மக்கள் அனுபவிக்க ஆரம்பித்து விட்டார்கள். நான் திமுகவைக் காப்பாற்ற இந்த ஊழல்...

  நமது செயல் நல்லதாக இருந்தாலும் அதற்கு ஒரு மோசமான நோக்கம் இருந்தால் அது நற்செயலா கெட்ட செயலா? எது ஒரு செயலின் இயல்பைத் தீர்மானிக்கிறது? ஒரு உதாரணத்தைப் பார்ப்போம். மோசமான நோக்கம் கொண்ட நற்செயலானது ஒரு மோசடியை அம்பலப்படுத்தினாலும் அது ஒரு கேடுகெட்ட கட்சியை ஆட்சிக்குக் கொண்டு வரவோ அக்கட்சியின் பிரச்சாரத்துக்குத் துணை போகவோ பயன்படுத்தப்படும்போது, நமது செயலும் அதற்கேற்ப நிகழ்த்தப்படும்போது அதுவும் கேடுகெட்டதாகிறது. ஊழலுக்கு எதிராக இந்தியா எனும் India Against Corruption எனும் தலைப்பிலான உண்ணாவிரதப் போராட்டங்கள் நினைவிருக்கும். நல்ல போராட்டங்களே எனினும் நல்ல நோக்கம் கொண்ட போராட்டங்களா அவை என்றால் இல்லை. அவை மோடியைப் பிரதமராக்க வழியமைத்தன. அப்போராட்டங்களுக்கு பல்வேறு நடைமுறை உதவிகளையும் செயல்பாட்டாளர்களையும் ஆர்.எஸ்.எஸ் கொடுத்ததாக ஆம் ஆத்மி கட்சித் தலைவர்களே பின்னர் ஒப்புக் கொண்டனர். அப்போராட்டங்களின் நாயகனான அரவிந்த் கேஜ்ரிவால் ஒரு மென்-இந்துத்துவ ஆட்சியாளர் ஆனார். அன்னா ஹசரே ஒரு ஆர்.எஸ்.எஸ்காரர் என்பது அம்பலமான சேதி. அவர் பாஜக ஆட்சியில் நடந்த ஒரு முறைகேட்டுக்கும் இதுவரை வாய் திறக்கவோ ...

  திமுக அமைத்த நூலகங்கள், ஆதரித்த படைப்பாளிகள், பதிப்பாளர்களுக்கு எதிரான பிரச்சாரமாகவே நான் "நூலக ஊழல்" எனும் தவெகவின் கதையாடலைப் பார்க்கிறேன். இதில் பாசிச அரசுகளின் பிரித்தாளும் யுக்தியைத் தெளிவாக அடையாளம் காண முடிகிறது. தவெக அரசு அடுத்து வரும் மாதங்களில் எழுத்தாளர்களையும் பதிப்பாளர்களையும் எப்படி நடத்தப் போகிறது என்பதைப் போகப்போகத்தான் கவனிக்க வேண்டும். அப்போது நமக்கு அவர்களுடைய முழுமையான செயல்திட்டம் இன்னும் துல்லியமாகப் புலப்படும். முதலில் இரண்டு பதிப்பக நூல்கள் ஏ.ஐ நூல்களைப் பதிப்பித்து அதை பெரியார் அறிவுலகுக்கு விற்றார்கள், இது நூலகத்தின் சீரழிவின் அறிகுறி எனும் பொருளில் பெருமாள் முருகன் பெரியார் நூலகம் குறித்து ஒரு கட்டுரை எழுதுகிறார் (நவம்பர் 6, 2026). அதை ஒட்டி ராஜ்மோகன் திமுக ஆட்சியில் அமைக்கப்பட்ட நூலகங்கள் முழுக்க முழுக்க போலி நூல்களால் நிரம்பி வழிகிறது என ஒரு பிரச்சாரத்தை ஆரம்பித்தார். அவர் எந்த விசாரணையையும் மேற்கொள்ளவில்லை, பதிப்பாளர் மோகனைக் கைது பண்ணவும் இல்லை. தொடர்ந்து தவெகவின் ரூப் மாபியா ஆட்கள் தீவிரமாக நூலக ஊழல் என மிகைப்படுத்தி பெரும் பிரச்சாரத்தை டிவி ...

அமைச்சர் ராஜ்மோகனின் ஊடகச் சந்திப்பைப் பார்த்தேன். அவரது எச்சரிக்கைகள், உறுதியளிப்புகள் குழப்பமாக இருந்தன. அதுவே ஒரு மோசடிதான் என நினைக்கிறேன். 1) அகல் விளக்கு, பீனிக்ஸ் பதிப்பக நூல்களின் ஆணையை கடந்த வருடமே அளித்துவிட்டதாக ஒரு பட்டியலை அளித்து அதில் நிபுணர் குழுவில் உள்ள படைப்பாளிகளும் சான்றோரும் பேராசிரியர்களும் ஒப்பமிட்டுள்ளதாகக் கூறினார். ஆனால் எங்குமே அவர்களே பொறுப்பென்று அவர் கூறவில்லை. கடைசியில் திமுக அரசின் அழுத்தத்தினாலே அவர்கள் அகல் விளக்கு, பீனிக்ஸுக்கு ஆணை வழங்க ஒப்பியுள்ளதாகவும் கூறினார். ஆனால் பேஸ்புக்கில் இதைக் குறித்து எழுதும் பரிந்துரைக் குழு உறுப்பினர்களான எழுத்தாளர்கள் தாம் அவ்வாறு ஒப்புதல் அளித்ததாகவோ தம் மீது அழுத்தம் ஏற்பட்டதாகவோ சொல்லவில்லை. அதெப்படி நூற்றுக்கணக்கான உறுப்பினர்களில் ஒருவர் கூட சொல்லாமல் இருப்பர்? ஒன்று அவர்களும் பணம் வாங்கியிருக்க வேண்டும் அல்லது அவர்களை திமுக மிரட்டியிருக்க வேண்டும். அவர்கள் பணம் வாங்கவில்லை என்று ராஜ்மோகன் கூறுகிறார். அவர்கள் மிரட்டப்பட்டால் இப்போது அதை வெளிப்படுத்த வேண்டியதுதானே. இப்பரிந்துரைக் குழுவைச் சேர்ந்த பெருமாள் முருகனே ...

  குமரி மாவட்டக்காரர்களிடம் ஒருவித slapstick நகைச்சுவை, எள்ளல், பகடி அதிகமாக இருக்கும். யாரைப் பற்றிப் பேசினாலும் அவரை ஒரு கோட்டுச்சித்திரமாக மட்டுமே முன்வைக்க முடியும். யாரையும் சீரியஸாக எடுத்துக் கொள்வதோ மதிப்பதோ இல்லை. எங்களில் பலருக்கும் செண்டிமெண்டுகளில் நம்பிக்கை இல்லை. அதனாலே ராஜ்கிரண் தன் தாயைக் கட்டிப் பிடித்து அழும்போது எனக்கெல்லாம் வினோதமாக இருக்கும். இப்போதும்கூட நானும் என் உறவினர்களும் அல்லது குடும்பத்தினருமாக அமர்ந்து உணவருந்தினால் ஒரே சிரிப்பும் அமர்க்களமுமாகத்தான் இருக்கும். ஆனால் யாரைப் பற்றிப் பேசிச் சிரிக்கிறோம் என்றால் அது எங்கள் பெற்றோர், உறவினர்கள், சித்தப்பா, பெரியப்பா, ஊர்க்காரர்கள், ஆசிரியர்கள் என்றுதான் இருக்கும். கூட்டத்தில் எங்களுடன் இருப்பவர்களை வசதியாக விட்டுவிட்டு மற்றவர்களை கிண்டலும் கேலியுமாக காய்ச்சி எடுப்போம். நாங்கள் என்றில்லை பெரும்பாலான வீடுகளில், தெருக்களில், இடங்களில் இப்படித்தான் இருக்கும். ஒரு சின்ன எள்ளல் இல்லாமல் மக்களால் அங்கு ஒட்டுறவாட முடியாது. இந்த slapstick நகைச்சுவையின் உச்சம் என்று நான் பிரபு தர்மராஜைச் சொல்வேன். அவர் தன் அங்கதத்தி...