Skip to main content

என்னைப் பற்றி

My photo
ஆர். அபிலாஷ்
ஆர். அபிலாஷ் (பி. 1980, பத்மநாபபுரம்) ஆங்கில இலக்கியத்தில் முனைவர் பட்டம் பெற்றவர். கடந்த 24 வருடங்களாக உயிர்மை, காலச்சுவடு, ஆனந்த விகடன் உள்ளிட்ட இதழ்களில் தொடர்ந்து எழுதி வருகிறார். இதுவரை 5 நாவல்கள், சிறுகதைகள், கவிதைகள் மற்றும் மொழியாக்கங்கள் என தமிழில் 40-க்கும் மேற்பட்ட நூல்களையும், ஆங்கிலத்தில் 4 ஆய்வு நூல்களையும் வெளியிட்டுள்ளார். இவரது “கால்கள்” நாவலுக்கு 2014-ல் சாகித்ய அகாதெமி யுவ புரஸ்கார் விருது வழங்கப்பட்டது. 2016-ல் பாஷா பரிஷத் விருதும் பெற்றார். R. Abilash (b. 1980) is a writer and scholar with a PhD in English Literature from the University of Madras. Over a 24-year career, he has been a prolific contributor to major Tamil literary and mainstream journals like Uyirmai and Ananda Vikatan. He has authored over 40 books in Tamil, including five novels, short stories, and translations of Western and Haiku poetry, alongside four academic works in English. He was awarded the Sahitya Akademi Yuva Puraskar in 2014 for his novel Kaalgal and the Bhasha Parishad Award in 2016 for his literary contributions.

என் புத்தாண்டு தீர்மானங்கள்


Image result for 2019 new year resolution

புத்தாண்டு தீர்மானங்களை நிறைவேற்றித் தான் ஆக வேண்டியதில்லை. ஆனால் அவை நம்பிக்கையையும் புத்துணர்ச்சியையும் தருவன. ஆகையால் இவ்வாண்டு கீழ்வரும் தீர்மானங்களை எடுக்கிறேன்.
1)   இவ்வருடம் அதிகமும் நான் கடுகுகள் வெடித்துத் துள்ளும் எண்ணெய்ச் சட்டியை போல இருந்தேன். நாற்பக்கமும் வாளைச் சுழற்றி ஒரே ரத்த சகதி தான் (முகநூலில் அல்ல நடப்புலகில்). வரும் வருடம் ஒரு நட்சத்திர ஓட்டல் வரவேற்பாளினி போல இனிமையாய் முகத்தில் எதையும் காட்டிக் கொள்ளாமல் இருக்கப் போகிறேன். கோபம் வந்தால் கத்திக்குப் பதில் ஒரு ரோஜா.

2)   அம்மா என் குரலுக்காக எவ்வளவு ஏங்குகிறாள் என புரிந்து கொண்டேன். அவளிடம் தினமும் பேச வேண்டும்.
3)    உறவில் சிகப்பு விளக்கு எரிந்தாலும் அதை பச்சை விளக்கென்றே கருதி அணுக்கமும் நம்பிக்கையையும் காட்டப் போகிறேன். தயக்கம் கூடவே கூடாது. நானாக முன்வந்து அணுகினால் விலகினவர்கள் நெருங்கி விடுவார்கள்.
4)   ஜீனோ (என்னுடைய டேக்‌ஷ்ஹண்ட் நாய்) பங்களூருக்கு வருகிறான். இனி வரும் வருடங்களில் அவனை நன்றாய் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். தினமும் வெளியே அழைத்துச் செல்ல வேண்டும். அவன் என் செல்லமானதில் இருந்தே நான் அன்பைக் காட்டுவதில் காட்டிய ஆர்வத்தை அவனை வெளியே அழைத்து செல்வதில் காட்டியதில்லை. அதை 2019இல் திருத்த வேண்டும்.
5)   எதையாவது ஒரு புதுத் திறனை கற்றுக் கொள்ள வேண்டும் நான் எதைப் புதிதாய் கற்க நேரும் போதும் அது சட்டென ஒரு ஜன்னலைத் திறந்து ஒரு பூங்காவனக் காட்சியை, உதயத்தை, உற்சாகமான உலகை எனக்கு காட்டுவதுண்டு; என் எழுத்துக்கு ஒரு எதிர்பாராமையை அளித்ததுண்டு. என் முன்னுள்ள தேர்வுகள் இவை:
அ) குங்பூ
ஆ) குத்துச்சண்டை
இ) தியானம்
ஈ) யோகா
6)  யாரோடும் ஒட்டாமல் சின்ன வட்டத்துக்குள் இருப்பது என் பலவீனம். இவ்வருடம் சமூகமாக்கலில் கவனம் செலுத்த விரும்புகிறேன்.
7) என்னால் எல்லா பல விசயங்களில் சரிவிகிதமாய் அக்கறை / கவனம் செலுத்த முடியாது. எதை எடுத்துக் கொண்டாலும் எறும்பு சர்க்கரை டப்பாவுக்குள் கவிழ்ந்து விழுவது போல கவிழ்ந்து விடுவேன். 2018இல் அவ்வாறு தான் மிகுதியாய் என் வகுப்புகளுக்குள் ஆர்வம் செலுத்தி என்னை இழந்து விட்டேன். அது என் எழுத்து மீதான கவனத்தை சிதைப்பதை உணர்ந்தேன். ஆகையால் 2019இல் வகுப்புகளே எட்டப் போ! பாடமெடுப்பேன் – ஆனால் அதில் முழுமனமும் சென்று விடாதபடி பட்டும்படாமல் இருக்க முயல்வேன். பிரதானமான நேரத்தை (மாணவர்களுக்காக அன்றி) எழுத்துக்காக ஒதுக்க வேண்டும்.
8) எழுதுவதில் என்னை பறிகொடுப்பதால் வருமானத்தை அதிகம் கவனிப்பதில்லை. பெங்களூர் வாழ்க்கை கூடுதல் செலவுகளை கோருகிறது. 2018இல் என்னால் உபரி வருமான வழிகளை அடைய முடியவில்லை. அதற்கான சிரத்தையை நான் எடுக்கவில்லை. 2019இல் அதை செய்வேன். அடுத்த டிசம்பரில் என்னிடம் போதுமான தொகை சேமிப்பில் இருக்க வேண்டும். முக்கியமான இலக்கு இது.
9) இடைவிட்ட விரதத்தை (intermittent fasting) இரண்டு மாதங்களாய் பின்பற்றி வருகிறேன். 24 மணிநேரங்கள் தினமும் உண்ணாமல் இருக்க வேண்டும்; இரவுணவு மட்டுமே அருந்தலாம் என்பதே இடைப்பட்ட விரதம். 2019இல் ஞாயிறு மட்டுமே மூன்று வேளை உணவு. மூன்றாவது மாதத்தில் இருந்து ஞாயிறும் 24 மணிநேர விரதம் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். அதன் பிறகு மெல்ல மெல்ல ஐந்து நாள் தொடர் விரதம் இருக்க வேண்டும் என்பது இலக்கு. அடுத்த ஆகஸ்டில் இருந்து தொடர் ஆறுநாள் விரதம் இருக்க வேண்டும் (6 நாட்கள் இரவுணவும் கூடாது) என்பது அடுத்த கட்ட இலக்கு.
10) எழுதுவதே என் பண்பாட்டுக்கான, மொழிக்கான பங்களிப்பு, என் சமூகத்துக்கான பணி, ஆகையால் சமூகத்துக்காக கூடுதலாய் நான் என்ன பண்ண வேண்டும் என யோசித்திருந்தேன். ஆனால் இவ்வருடம் ஒரு தன்னார்வ அமைப்புடன் அரசு புற்றுநோய் மருத்துவமனைக்கு சென்று அங்கு சிகிச்சை பெறும் குழந்தைகளை சந்தித்தது ஒரு நல்லனுபவமாக இருந்தது. 2019இல் இத்தகைய பணிகளைத் தொடர வேண்டும். எழுதினால் மட்டும் போதாது. எழுத்தாளன் தன் எழுத்து மட்டுமே அல்ல!

Popular posts from this blog

புனைவெழுத்து - மூன்று முக்கிய தடைகள் - யுடியூப் நேரலை

  புனைவு எழுதுவதில் உள்ள மூன்று முக்கிய தடைகளைக் குறித்து இன்று மாலை 7 மணிக்கு யுடியூபில் ஒரு நேரலை செய்யலாம் என இருக்கிறேன். புனைவை எழுதுவது சில நேரங்களில் சவாலானது. கதைகள் எதிர்பார்த்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தாது. எப்படி துவங்குவது, எடுத்துச் செல்வது, முடிப்பது என்பதில் குழப்பங்கள் ஏற்படும். இவை குறித்த வாசகர் கேள்விகளுக்கு இந்த நேரலை விவாதத்தில் பதிலளிக்க இருக்கிறேன். உங்கள் கேள்விகளைப் பின்னூட்டத்தில் எழுப்புங்கள். நேரலைக்கான தொடுவழி கீழ்வருமாறு: https://youtube.com/live/sxtKhp3Q_3o?feature=share

நாய்களும் நகரமும்

  செப்டம்பர் 2025 உயிர்மை இதழுக்காக நான் எழுதியுள்ள "நகரங்களில் வாழும் நாய்களும் மனிதர்களே, மனிதர்களும் நாய்களே" எனும் கட்டுரையில் இருந்து: வளர்ச்சியின் முதல் அறிகுறியே குவிந்து நாறும் குப்பைகள்தாம். முதலீட்டிய ஏற்றத்தாழ்வின் உபவிளைவே தெருநாய்கள். நாம் அவற்றை வெறுப்பதில் நியாயமில்லை. இந்த நாய்கள் நம் வீட்டில் நம்முடன் வாழும் செல்ல நாய்களோ, காலங்காலமாக மனித சமூகத்துக்கு பாதுகாப்பும் நட்புறவும் தந்த நாய்களோ அல்ல என்கிறார்கள் ஆய்வாளர்கள். நகரங்களில் நாம் காணும் நாய்க்குழுமங்கள் மெல்லமெல்ல மனிதச்சார்பின்றி தம்மைத் தனித்துப் பார்க்கும் இனமாக மாறிவருகின்றன. அதனாலே அவைக் குழந்தைகளை இரையாகக் காண்கின்றன. வேட்டையாடித் தின்கின்றன. அல்லது தமது சினத்தாலும் சீற்றத்தாலும் தாக்குகின்றன. மனிதர்களைத் துரத்துகின்றன. நகரத்து மனிதர்கள் vs நாய்கள் எனும் இருமை இன்று வலுவாகி நிலைப்பெறுகிறது. அதாவது நகரத்துக் கட்டமைப்புகள் மனிதரையும் நாய்களையும் சமமாக்குகின்றன, ஒரே விசயத்துக்காக - உணவு, இடம் - போட்டியிட வைக்கின்றன. இந்நாய்களைப் பிடித்து நகரத்துக்கு வெளியே விட்டால் அவை சிலநேரங்களில் வேட்டை விலங்குகளா...

“கழிமுகம்” - நிஜம் ஒரு மொபைல் விளையாட்டாகிறது -

பெருமாள் முருகனின் நாவல் கலையின் மையச்சுழல் என ஒன்று உண்டெனில் அது ஒரு கருத்தோ நம்பிக்கையோ அல்ல ; அது ஒரு நகைமுரணாகவே இருக்கும் . அவரை சர்ச்சையின் , பிரசித்தத்தின் மலையுச்சிக்கே கொண்டு போய்த் தள்ளிய “ மாதொரு பாகனில் ” இருந்து 2018 இல் வந்த “ கழிமுகம் ” வரை பார்த்தோமானால் ஒரு குறிப்பிட்ட தொனியை , வடிவ ஒழுங்கை அவர் பின்பற்றுவதைக் காணலாம் - கதை ஒரு குறிப்பிட்ட பாத்திரத்தின் நோக்கில் கூறப்படுவதாக , அந்த பாத்திரமே பாதிக்கப்பட்ட தரப்பாக , நமது இரக்கத்தைக் கோரும் தரப்பாக ஒரு கட்டம் வரை காட்டுவார் , ஆனால் நாவலின் இறுதி நான்கு அத்தியாயங்களில் தலைகீழாக்கி விடுவார் ; யார் அதுவரை தவறானவரோ அவர் நியாயமானவராக நமக்குத் தோற்றமளிப்பார் . இதை ஒரு திருப்பமாக அன்றி தன் கதைகூறல் தொனியின் நுணுக்கம் மூலமாகவே பெருமாள் முருகன் நமக்கு உணர்த்துவார் . இந்த நாவலில் குமராசுரர் என மத்திய வயது ஒரு அரசு ஊழியர் வருகிறார் . அவரது மத்திய வர்க்க வாழ்க்கையின் பாசாங்கை , பாசாங்கை , மேம்போக்கான வீராப்புகளை , பாவனைகளை பெருமாள் முருகன் ஏக...