தத்துவத்தில் நகைமுரண்: கீர்க்கெட்காட் முன்வைக்கும் சாக்ரடீஸ்

 

கீர்க்கெகாட் (1813–1855) டென்மார்க்கைச் சேர்ந்த இருத்தலியல் தத்துவவாதி. ஆதி கிரேக்க தத்துவவாதியும் தத்துவத்தின் தந்தை என அறியப்படுபவருமான சாக்ரடீஸ் தன் தத்துவ விவாதங்களில் ஒரு கருத்தை அதன் தர்க்க முரண்களை நோக்கி நகர்த்துவார். அதை மொழியில் விளக்கவே முடியாத இடமொன்று வரும். அப்போது வரும் திகைப்பை aphoria என்கிறார்கள் (நம் மொழியில் பரவசம், வெளிச்சம்; அத்வைதத்தில் பிரசன்னம், ஆன்ம தரிசனம்). சாக்ரடிஸ் இதற்கு பயன்படுத்திய முரணை அம்பலப்படுத்தும் விவாத முறையை reduction ad absurdum என்று சொல்வார்கள். அவர் முன்னிலைப்படுத்தியது நம் சிந்தனையிலும் மொழியிலும் கருத்துக்கள், நம்பிக்கைகள், விழுமியங்கள், லட்சியங்களிலும் உள்ள ‘நகைமுரணை’. இதை சாக்ரடீய நகைமுரண் (socratic irony) என்பார்கள். இதை நம்மூரில் பௌத்த தத்துவவாதி நாகார்ஜுனரும் பயன்படுத்தினார். (நாகார்ஜுனர் சாக்ரடீஸை விட பலமடங்கு மேலான ஆழமான தத்துவ விவாதங்களை எழுப்பியவர். ஆனால் அது உலகளவில் கொண்டு செல்லப்படவில்லை என்பது ஒரு துயரம்.) நாகார்ஜுனரின் வாதமுறை பிரசங்கம் என அழைக்கப்பட்டது. அதற்கு விளைவு என எளிதாகப் பொருள் சொல்லலாம். இந்த முறையை இப்படிப் புரிந்துகொள்ளலாம் -

இந்த பானை எதிலிருந்து வந்தது? களிமண்ணில் இருந்து.
காரணம் / மூலம் - களிமண்
விளைவு - பானை

கேள்வி: பானையும் களிமண்ணும் ஒன்றாகுமா?
பதில்: ஆகாது.
1 = 2 என்று சொன்னால் அது தவறு. எனில் களிமண்ணில் இருந்து பானை வந்தது என எளிமையாக சாராம்சமாக நம்புவதும் தவறு.

கேள்வி: அடுத்து களிமண்ணில் இருந்து பானை வந்தது எனில் காரணமான களிமண் விளைவான பானை தோன்றும்போது கூடவே இருக்கிறதா?
பதில்: இல்லை.
கேள்வி: எனில் அது எங்கு இருக்கிறது?
பதில்: எங்கும் இல்லை.
கேள்வி: எங்கும் இல்லாத ஒன்றில் இருந்து எப்படி பானை வந்தது?

இதுதான் உள்ளார்ந்த முரணை வெளிப்படுத்துவது. நகைமுரண். இதை இப்படி கடைசியில் சூன்யம் வரும் வரை நிகழ்த்த வேண்டும். அப்போது தோன்றும் வெளிச்சமே, திகைப்பே அறிவு, தன்னறிவு.

சாக்ரடீஸ் இதை அறம், நியதி, நிஜம், பொய், உறவுகள் போன்ற கருத்துக்களை வைத்து அவற்றின் உள்முரணை விவாதித்தார், ஆனால் கடைசியில் அவற்றின் சூனியத்தைப் புரிய வைக்க முயலாமல் அவற்றினுள் ஒரு ஆதிக் கருத்துரு (ideal) இருப்பதாகத் தோன்ற வைத்தார். அதில் முரண்கள் இல்லையாதலால் அதைத் தூய்மையானது என்றும், அதை நாம் பின்னோக்கிச் சென்று அடையும்போது நாம் விடுதலையாவோம் என்றும் அவர் கருதினார். பானை எங்கிருந்து வருகிறது என்பதற்கு சாக்ரடீஸ் பானையின் அடிப்படையான தோற்றம் ஒரு கருத்துருவம், அது கொள்கலனாக இருக்கலாம் என்பார். வானம், அதில் நட்சத்திரங்கள், நிலம், அதில் மனிதர்கள், ஏரி, அதில் நீர், அகம், அதில் சிந்தனைகளும் உணர்ச்சிகளும், மொழி, அதில் சொற்கள் என ஒவ்வொன்றும் ஒரு கொள்கலன் அமைப்பு. (ஆனால் கொள்கலன் கருத்துருவம் மொழிக்குள், காலத்துக்குள் கட்டுண்டு தோன்றுவதாகையால் அது எப்படித் தூயதாக முடியும் எனும் கேள்விக்கு அவரிடம் பதிலில்லை. நமது நாகார்ஜுனர் இதையும் தாண்டிச் செல்கிறார்.)

கீர்க்கெகாட்டுக்கு வருவோம். அவர் சாக்ரடீஸ் குறித்து ஆரம்பகாலத்தில் ஆய்வு செய்தார். சாக்ரடீஸ் மொழியில் நகைமுரணை அம்பலப்படுத்தும் முறையானது புத்தொளிக்கால அறிவுசார்ந்த மரபுக்கு, பகுத்தறிவாதத்துக்கு எதிரானது, அதனாலே அது ஆன்மீகத்திற்கு வெகு நெருக்கமானது எனவும் அவர் நம்பினார். அதாவது களிமண்ணில் இருந்து பானை வருகிறது என புத்தொளிக்கால அறிவியல் சிந்தனைத் தட்டையாகக் கூறும்போது தெய்வத்தில் இருந்து மனிதன் வரமுடியாது, அவன் கருமுட்டையும் விந்தும் சேர்ந்து கருவாகி குழந்தையாக மாறி வெளிவருகிறான் என மக்கள் நம்புகிறார்கள். இது எளிய லௌகீகவாதமாகச் சுருங்குகிறது. மனிதனின் இருப்பு எது, அவன் எங்கு எப்படி எப்போது ‘இருக்கிறான்’, அவனது சுயம் என்பது என்ன, அவனது துக்கம் எப்படித் தோன்றுகிறது எனும் கேள்விகளுக்கு அறிவியல் பணம், சமூக அந்தஸ்து சிறிய வண்ணமூட்டப்பட்ட மாத்திரை எனும் போதாமை மிக்க, எளிமைப்படுத்தப்பட்ட பதில்களை அளித்து அவனை முடக்குகிறது.

இதன் அபத்தத்தைப் புரிந்துகொள்ளவே கீர்க்கெகாட் சாக்ரடீஸுக்குச் செல்கிறார். தனது “நகைமுரணின் கருத்தாக்கம்” (The Concept of Irony) எனும் நூலின் முன்னுரையில் அவர் நம் மொழியில் நாம் மேற்கொள்ளும் சில கோமாளித்தனங்களைக் குறிப்பிடுகிறார். இதை நான் நம்மூருக்கு ஏற்ப விளக்க முயல்கிறேன்.
அம்மா தன் பையனிடம் “டேய் எங்கேடா இருக்கே?” என்று கேட்கிறார். அவன் நான் “இங்குதான் இருக்கிறேன்” என்கிறான். “டேய் எங்கேடா இருக்கே?” எனும் சொற்றொடருக்கு இதுதான் பொருள் என அம்மாவுக்கும் பையனுக்கும் ஏற்கனவே தெரியும். அவர்களுக்கு அப்போது அச்சொற்றொடருக்கும் அதன் பொருளுக்கும் இடைவெளி உள்ளது, சொற்றொடரே பொருள் அல்ல, ஒன்று தோற்றப்பாடு, மற்றது அதன் அர்த்தம் எனத் தெரியும். ஒன்று மற்றொன்றைக் குறிக்கும்போதே அங்கு இருமை தோன்றுகிறது. நான் இதைச் சொல்கிறேன், இப்படிச் சொல்கிறேன் என இரண்டு தோற்றங்கள் உருவாகின்றன. (ஒன்று குறிப்பான், மற்றது குறிப்பீடு என அமைப்பியல் பின்னர் இதைச் சொல்லும்.) இந்த உணர்வு இன்றி நம்மால் எதையும் பேச முடியாது. இதுவே ஒரு நகைமுரண்தான் என்கிறார் கீர்க்கெகாட். அடுத்து, நாம் நகைமுரணாகச் சொல்கிறோம் என உணர்ந்தே பேசும்போது இந்த இருமை குறித்த பிரக்ஞையுடன் அதில் இருந்து விலகி நிற்பவராக மாறுகிறோம் (உ.தா., வடிவேலுவின் ‘சேகர் செத்திருவான்’). அடுத்து, இலக்கியத்தனமாக, கவித்துவமாக, வித்தியாசமாகப் பேசுவது. இதுவும் நகைமுரணே. நான் இதைச் சொல்கிறேன், ஆனால் இதற்கு நேரடியான பொருள் இல்லை. “டார்லிங் உன்னை ரொம்ப மிஸ் பண்றேன்” எனும் சொற்றொடரில் ‘இது உன்னை எனக் குறிப்பிட்டாலும் அனைவருக்குமானதல்ல’ எனும் தொனி உள்ளது. இலக்கிய மொழியில், அரசியல் மொழியில், கல்விப்புல மொழியிலும் இந்த நகைமுரண் உள்ளது. இது பொதுமக்களிடம் இருந்து ஒரு சிறுகுழுவைத் தனிமைப்படுத்தி அவர்களை அந்தஸ்தில் உயர்த்த உதவுகிறது. அவர்கள் தனிக்குழுவாக மேலும் மேலும் வரையறைகளை உருவாக்கி ரகசியக் குழுக்களாக மாறும்போது அவர்கள் நாங்கள் இதுவல்ல, நாங்கள் இதுதான் எனக் கூறுவார்கள். அப்போது அவர்கள் தம் நகைமுரணையே முறியடிக்கிறார்கள், அது ஒரு அபத்தமாகிறது என்கிறார் கீர்க்கெகாட். உ.தா., திமுகவினரோ அதிமுகவினரோ சட்டமன்றத்தில் தம் தலைவரைக் குறித்துப் பேசும் மொழியில் ஒரு நகைமுரண் தோன்றுகிறது, தம்மைக் கட்சிக்காரர்கள் என்று முதலில் தனித்துவப்படுத்தவும், தம்மைக் கட்சிக்காரர்களை விடத் தனித்துவமானவர்கள், அதிக அதிகாரம் கொண்டவர்கள் எனக் காட்டவும் இது உதவுகிறது. அவர்கள் தமக்குள் மட்டும் அதே மொழியில் பேசிப் புழங்கும்போது இந்த நகைமுரண் அபத்தமாகிறது.

கீர்க்கெகாட்டின் இக்கருத்துக்களை அவரது மொழியிலே படிக்க விரும்புவோர் கீழே உள்ள பத்திகளை வாசிக்கலாம். ஆங்கிலத்தில் வாசிக்க விரும்பாவிடில் கூகிள் டிரான்ஸ்லேட்டரில் தமிழாக்கலாம் (ஆனால் அதுவே தமிழைப் போல இல்லை எனத் தோன்றினால் அதுதான் நகைமுரண், அதுதான் கீர்க்கெட்காட் சொல்ல உத்தேசிக்கும் அடிப்படையான சேதி):

In oratory, for example, there frequently appears a figure of speech with the name of irony and the characteristic of saying the opposite of what is meant. Already here we have a quality that permeates all irony—namely, that the phenomenon is not the essence but the opposite of the essence. When I am speaking, the thought, the meaning, is the essence, and the word is the phenomenon. These two elements are absolutely necessary, and it is in this sense that Plato15 has said that all thinking is a discourse. Now, truth demands identity, for if I had the thought without the word, then I would not have the thought; and if I had the word without the thought, then I would not have the word, either—just as one cannot say of children and deranged people that they speak. If I next consider the speaking subject, I once again have a qualification that permeates all irony—namely, the subject is negatively free. When I am aware as I speak that what I am saying is what I mean and that what I have said adequately expresses my meaning, and I assume that the person to whom I am talking grasps my meaning completely, then I am bound in what has been said—that is, I am positively free therein. Here the old verse is appropriate: semel emissum volat irrevocabile verbum [the word once let slip flies beyond recall].16 I am also bound with respect to myself and cannot free myself any time I wish. If, however, what I said is not my meaning or the opposite of my meaning, then I am free in relation to others and to myself.
[XIII 323] The ironic figure of speech cancels itself, however, inasmuch as the one who is speaking assumes that his hearers understand him, and thus, through a negation of the immediate phenomenon, the essence becomes identical with the phenomenon. If it sometimes happens that an ironic figure of speech such as this is misunderstood, this is not the fault of the one who is speaking, except insofar as he has come to grips with such a crafty fellow as irony, who likes to play tricks just as much on friends as on foes. In fact, we say of such an ironic turn of speech: Its earnestness is not in earnest. The remark is so earnest that it is shocking, but the hearer in the know shares the secret lying behind it. But precisely thereby the irony is once again canceled. It is the most common form of irony to say something earnestly that is not meant in earnest. The second form of irony, to say as a jest, jestingly, something that is meant in earnest, is more rare.* But, as was mentioned, the ironic figure of speech cancels itself; it is like a riddle to which one at the same time has the solution.

The ironic figure of speech has still another property that characterizes all irony, a certain superiority18 deriving from its not wanting to be “understood immediately, even though it wants to be understood, with the result that this figure looks down, as it were, on plain and simple talk that everyone can promptly understand; it travels around, so to speak, in an exclusive incognito and looks down pitying from this high position on ordinary, prosaic talk. In everyday affairs, the ironic figure of speech appears especially in the higher circles as a prerogative belonging to the same category as the bon ton [good form] that requires smiling at innocence and looking upon virtue as narrow-mindedness, although one still believes in it up to a point.
Just as kings and princes speak French, the higher circles (this, of course, must be understood according to an intellectual ordering of rank) speak ironically so that lay people will not be able to understand them, and to that extent irony is in the process of isolating itself; it does not wish to be generally understood. Consequently, irony does not cancel itself here. More “over, it is only a secondary form of the ironic vanity19 that desires witnesses in order to assure and reassure itself of [XIII 324] itself, just as it also is only an inconsistency irony has in common with every negative position that irony, which is isolation according to its concept, seeks to form a society and, when it cannot elevate itself to the idea of community, tries to actualize itself in conventicles. This is why there is just as little social unity in a coterie of ironists as there is real honesty in a band of thieves.
Leaving this aspect of irony through which it opens itself to the inner circle and looking at irony in relation to the uninitiated, in relation to those against whom the polemic is directed, in relation to the existence it ironically interprets, we see that ordinarily it has two modes of expression. Either the ironist identifies himself with the odious practice he wants to attack, or he takes a hostile stance to it, but always, of course, in such a way that he himself is aware that his appearance is in contrast to what he himself embraces and that he thoroughly enjoys this discrepancy.

* This most frequently happens in connection with a certain despair and thus is often found in humorists, for example, when Heine (17) waggishly ponders which is worse, a toothache or a bad conscience, and declares himself for the first.

Excerpt From
The Concept of Irony with Continual Reference to Socrates
Søren Kierkegaard