கட்டிடத்தின் பின்வாயிலைத் தாண்டி சென்றான். அங்கு வருகைப்பதிவேட்டில் பெயரெழுதும் இடத்தில் துவங்கி உள்ளே லாபி வரைக்கும் நிறைய நிறைய பெண்கள். நிறைய வண்ணத்தாள்களை கிழித்து பறக்க விட்டது போல் அவர்கள் குறுக்குமறுக்குமாய் நடந்து போனார்கள். அதற்கு பின்னரும் நிறச்சாயல்கள் காற்றில் மிதப்பதாய் அவனுக்கு தோன்றியது. வரவேற்பு மேஜையில் இருந்த பெண் துவங்கி அங்கு வேலை செய்யும் பெண்கள் வரை நிறைய மேக்கப்பும் குறைவான ஆடையும் அணிந்திருந்தார்கள். அவன் தரையை பார்த்து நடக்க முடிந்தவரை முயன்றான். ஆனாலும் ஆயிரமாயிரம் பெண்ணுடல்கள் மத்தியில் தான் தடுக்கி விழுவதான உணர்வு அவனுக்கு ஏற்பட்டது. மின் தூக்கி அருகே காத்திருந்த போது கண்ணை மூடி மூச்சை நன்றாய் இழுத்து விட்டான்.
மின் தூக்கிக்குள் அவனுடன் எட்டு பெண்கள் நின்றிருந்தார்கள். அவர்கள் மத்திய வர்க்கத்தை சேர்ந்த சுரிதார் அணிந்த வற்றலான பெண்கள். அவர்களுடன் நிற்க சற்று சகஜமாய் உணர்ந்தான். ஒருத்தியின் பெரிய உதடுகள் மீண்டும் மீண்டும் அவன் கண்ணில் பட்டன. அவளை பார்க்காமல் தவிர்க்க முடியவில்லை. அவனுக்கு நேராய் நின்றிருந்தாள். பக்கத்தில் திரும்பினால் யாரையாவது இடிக்க நேரும் என்பதால் அசையாமல் நின்றான். அவளது கண்களைப் பார்த்தால் அது உரையாட முயல்வது போல் ஆகும் என்பதால் முடிந்தவரை அவள் தலைக்கு மேல் பார்வையை உயர்த்தினான். ஆனால் பார்வை மீண்டும் மீண்டும் வழுக்கி உதடுகளுக்கு வந்தது. ஒவ்வொரு முறையும் அவள் சன்னமாய் புன்னகைத்தாள். ஒரு கட்டத்தில் தன்னை மறந்து அவள் உதடுகளையே நிலைத்து பார்த்தான். அவன் வாயில் எச்சில் ஊறியது. எதையாவது சாப்பிட்டாக வேண்டும் எனத் தோன்றியது.
அவன் இறங்க வேண்டிய தளத்தில் அவனுடன் வெளியேறின பெண்கள் அவனை இயல்பாய் உரசியபடி சென்றனர். அவர்கள் சென்றபின்னரும் அவர்களின் உடல் அங்கங்களின் அமைப்பு, மென்மை, உடைகளின் தன்மை, வெம்மை, வாசனை என தனித்தனியாக மனதில் தோன்றிக் கொண்டிருந்தது. சாப்பிட வேண்டும் என மீண்டும் நினைத்தான். ஒரு பொரித்த கோழிக்காலின் மினுமினுவென்ற மேற்புறம், அதன் இதமான சொரசொரப்பு, தோலை பிய்த்து விரலால் அழுத்தினால் சூடான வெளுத்த தசை, அதன் பசையான வழவழப்பு…..
மூன்று நாட்களாய் டீ மட்டுமே. பசித்து பசித்து பசியே இல்லாமல் ஆகி விட்டது. இப்போது கையில் உள்ள பணத்தில் அந்த வளாகத்தில் உள்ள கபெட்டீரியாவில் காபி கூட குடிக்க முடியாது. வெளியே வாயிலின் அருகே ஒரு தள்ளுவண்டிக்கடையில் சில ஊழியர்கள் சாப்பிடுவதை பார்த்திருந்தான். அங்கே சாப்பிட்டால் திரும்ப செல்லும் போது பேருந்து நிறுத்தத்தில் இருந்து ஷேர் ஆட்டோவில் ஏற காசு இருக்காது. மேலும் எதற்கு சாப்பிட வேண்டும் எனத் தோன்றி விட்டது. சாப்பிட்டு என்ன ஆகப் போகிறது?
வேகமாய் சூயிங்கம்மை மென்று கொண்டான். தன் வாய்க்குள் இருப்பது அப்போது தன்னைக் கடந்து போன ஒல்லியான இளம்பெண்ணின் ஒரு அந்தரங்க பாகம் என கற்பனை தோன்றியது. வாய்க்குள் உடனே ஊறிய வெதுவெதுப்பான எச்சில் அவளது கசியும் குருதி. ரத்த வாசனை. கைகள் நடுங்கின.
கைநடுக்கத்துடன் பிளாஸ்டிக் பையை திறந்து ஒரு மஞ்சள் ரப்பர் பேண்டை எடுத்து தனது நீண்ட முடியை கொண்டை இட்டு கட்டிக் கொண்டான். நிறுவனத்தின் கண்ணாடி வாயிலில் முகத்தைப் பார்த்தான். சவரம் செய்து பளபளப்பாக இருந்தது. அந்த குதிரைவால் முடி அவனுக்கு சற்று கூடுதல் பெண்மை சேர்த்தது. தொப்பையை அசைத்தபடி ஒரு செக்யூரிட்டி நடந்து வந்தார். சாப்பாட்டு டப்பாவை அலம்பி மேஜையில் கவிழ்த்து விட்டு அவனருகே நெருங்கினார். அவர் அவனிடம் சி.வியை வாங்கி விட்டு காத்திருக்க சொன்னார். சற்று நேரம் கழித்து ஒரு விண்ணப்ப படிவம் தந்து நிரப்ப சொன்னார். அதையும் கொடுத்து விட்டு அரைமணி நேரம் இருந்தான்.
உணவு இடைவேளை முடித்து இயல்பான மெத்தனம் தெரிய ஒவ்வொருவராய் அலுவலகத்துக்கு திரும்பிக் கொண்டிருந்தனர். கறுப்பாய் ஒல்லியாய் ஒரு பெண் வெளியே வந்தாள். செல்போனில் பேசியபடி குறுக்குநெடுக்காய் நடந்தாள். தன் அம்மாவிடம் பேசினாள். அன்று இரவு வரை வேலையை நீடிக்க வேண்டி உள்ளதால் வீட்டுக்கு வர தாமதமாகும் என தெரிவித்தாள். இந்நேரம் அங்கு செக்யூரிட்டியாக வேலை பார்க்கும் ஒரு பெண் அவளருகே வந்து சிநேகமாய் தோளை ஒட்டி நின்றாள். இவளைப் பார்த்து அவள் புன்னகைத்தாள். தான் இரவு வந்ததும் மதிய உணவை உண்டு விடுவதாய் போனில் எதிர்முனையில் உள்ள அம்மாவிடம் உறுதி அளித்தாள். பிறகு அம்மா பேசுவதைக் கேட்டு குழந்தை போல் சிரித்தாள். அடிக்கடி நாணத்தால் வாயை பொத்திக் கொண்டாள். அவளது செக்யூரிட்டி தோழி அடிக்கடி அவளைப் பார்த்து சிரிப்பதும் தலையாட்டுவதுமாய் இருந்தாள். அவள் பேசி முடித்ததும் இவளிடம் “இப்போ தான் லஞ்சுக்கு கிளம்பறேன். வரியா?” எனக் கேட்டாள்.
இவள் “நான் பன்னெண்டுக்கே சாப்டேன்” என்றாள்.
“பார்த்தியா” என அவள் உதடு பிதுக்கினாள்.
“இல்லெப்பா ரொம்ப பசியெடுத்துது. காலைல மூணே இட்லி தான் சாப்டேனா அதான் தாங்கல. நீ வூட்டுக்கு கிளம்பலெ?”
“எக்ஸ்டென்ஷன்”
“எடுத்து வந்திருக்கியா?”
“இல்ல காண்டீன் போறேன்”
”இப்போ சாப்பாடு தீந்திருக்குமே. வெளியே போனா பாய்க்கடையில பிரியாணி இருக்கும். வாங்கியாரவா?”
“இல்ல. மெக்டொனால்ட்ஸில வாங்கி சாப்புடுறேன்”
இவள் அவள் தோளை பற்றி சிநேகமாய் சிரித்தாள். அவளது கூந்தலைத் தொட்டு தடவி எதையோ விசாரித்தாள். பிறகு அவள் நினைவு வந்தவளாய் “என்ன சாப்பாடு?” என்றாள்.
“நேத்தைய புளிக்குழம்பு. சாதம். தொட்டுக்க வெளியே பொரிச்ச மீன் வாங்கிக் கிட்டேன். முள்ளுமீனு. நல்லாவே இல்ல. நீ ஏன் இவ்வளவு லேட்டா வரெ? ஒரு மணிக்கு எப்பவுமே கிளம்பிடுவ இல்ல?” என்றாள் இவள்.
“எக்ஸ்டெண்ட் பண்ண சொல்லிக் கேட்டாங்க. அப்பவே ரொம்ப பசிச்சுது. ஆனால் காலைல தந்த பைலை முடிச்சுட்டு சாப்பிடாலுமுன்னு உட்கார்ந்தேனா அப்பிடியே மறந்திட்டேன். பிறகு பசி போயிடுச்சு. இப்போ எதுனாச்சும் வாங்கி கொறிச்சுட்டு வரலாமுன்னு வெளியே வந்தேன். அம்மா வீட்ல முருங்கைக்கா சாம்பாரும் உருளைக்கிழங்கு பொரியலும் எனக்காக பண்ணி வச்சிருக்கிறதா சொன்னாங்க. நான் அதை வந்து சாப்பிட மாட்டேனோன்னு அவங்களுக்கு ரொம்ப வருத்தம். அதைக் கேட்ட பின்னே இப்போ சாப்பிடணமுன்னு ஆசையா இருக்குதுடி”.
இவள் அவள் தோளைப் பற்றி ஆறுதல் சொன்னாள். இருவரும் பேசியபடி மின் தூக்கிக்குள் நுழைந்து கீழே சென்றார்கள்.
கருத்துகள்