Skip to main content

என்னைப் பற்றி

My photo
ஆர். அபிலாஷ்
ஆர். அபிலாஷ் (பி. 1980, பத்மநாபபுரம்) ஆங்கில இலக்கியத்தில் முனைவர் பட்டம் பெற்றவர். கடந்த 24 வருடங்களாக உயிர்மை, காலச்சுவடு, ஆனந்த விகடன் உள்ளிட்ட இதழ்களில் தொடர்ந்து எழுதி வருகிறார். இதுவரை 5 நாவல்கள், சிறுகதைகள், கவிதைகள் மற்றும் மொழியாக்கங்கள் என தமிழில் 40-க்கும் மேற்பட்ட நூல்களையும், ஆங்கிலத்தில் 4 ஆய்வு நூல்களையும் வெளியிட்டுள்ளார். இவரது “கால்கள்” நாவலுக்கு 2014-ல் சாகித்ய அகாதெமி யுவ புரஸ்கார் விருது வழங்கப்பட்டது. 2016-ல் பாஷா பரிஷத் விருதும் பெற்றார். R. Abilash (b. 1980) is a writer and scholar with a PhD in English Literature from the University of Madras. Over a 24-year career, he has been a prolific contributor to major Tamil literary and mainstream journals like Uyirmai and Ananda Vikatan. He has authored over 40 books in Tamil, including five novels, short stories, and translations of Western and Haiku poetry, alongside four academic works in English. He was awarded the Sahitya Akademi Yuva Puraskar in 2014 for his novel Kaalgal and the Bhasha Parishad Award in 2016 for his literary contributions.

Mi Band 4



ஒரு வாசகர் எனக்கு பிறந்த நாள் பரிசு அளிக்க விரும்புகிறார் என போன மாத இறுதியில் ஒரு தோழி சாட்டில் வந்து சொன்ன போது நான் நம்பவில்லை. நான் பொதுவாக வாசகர்களை அப்படி ஒருங்கிணைத்து லாபி பண்ணுவதில்லை; அவர்களை வாசகர்களாகவும் கருதுவதில்லை; பேச ஆரம்பித்த மறுநிமிடமே அவர்கள் என் நண்பர்கள்; எழுத ஆரம்பித்தால் என் சக எழுத்தாளர்கள். ஆகையால் வாசகர்களுடன் தேநீர்க் கடைக்குப் போனால் கூட பணத்தை நான் முதலில் நீட்டுவேன். ஆனாலும் அவ்வப்போது வாசக நண்பர்கள் எதிர்பாராமல் உதவியிருக்கிறார்கள். இப்போது தோழி என்னிடம்உங்களுக்கு ஒரு நல்ல பரிசை உங்கள் வாசகர் ஒருவர் தர விரும்புகிறார் - நீங்கள் நீண்ட காலமாக ஆசைப்படும் பொருள் என்ன?’ எனக் கேட்டார். யோசித்தால் அப்படி ஒன்று என் மனத்தில் இல்லை. ஒரு மேக்புக் ஏர் வாங்க ஆசையுண்டு; ஆனால் அதுவும் ஒன்றும் அத்தியாவசியம் இல்லை. இருக்கிற ஐபேடே தாராளமாக உள்ளது. பொருள் வசதி எனக்கு என்றுமே முக்கியமில்லை. ஆகையால் ரொம்ப யோசித்து ஒரு சிறிய பட்டியலை அனுப்பினேன். அத்தோழி பிறகு அந்த வாசகரின் பட்ஜெட்டை சொன்னார். அதற்குள்ளாக நான் மற்றொரு பட்டியலைக் கொடுத்தேன். இப்படியே போன பின் வாசகரே என் சாட்டுக்கு வந்தார். எனக்கு அவரை ஏற்கனவே தெரியும். ‘நீங்க எனக்கு ஏன் பரிசு தர வேண்டும், உங்க அன்பே போதும்என தட்டிக்கழிக்கப் பார்த்தேன். அவர் பிடிவாதமாக இருந்தார். அப்படித் தான் நான் அவரிடம் ஒரு ஸ்மார்ட் வாட்ச் வாங்கித் தரக் கேட்டேன். அவர் நான் குறிப்பிட்ட Mi Band 4 வாங்கி அனுப்பினார். அவர் கேட்டுக் கொண்டது படி பெயரை வெளியிடாமலே அவருக்கு இங்கே நன்றி சொல்லிக் கொள்கிறேன்.


நான் என் பிரியத்துக்குரியவர்களிடம் எப்போதும் கைக்கடிகாரத்தைத் தான் பரிசாக வேண்டுவேன். அது எப்போதும் மணிக்கட்டில் விழித்தபடி இருக்கும், ஒரு அன்பின் நினைவுறுத்தலாக. நான் பெங்களூருக்கு வருவதற்கு முன்பான பிறந்த நாளின் போது மனுஷ்யபுத்திரன் என்னை அழைத்து ஒரு அழகிய கைக்கடிகாரத்தை பரிசாக அளித்தார் - அவர் அப்படி பரிசளிப்பார் என்பதை என்னால் ரொம்ப நேரம் நம்பவே முடியவில்லை. அதன் ஸ்டிராப் அறுந்து போன பின்னரும் கூட சரி செய்து கையில் கட்டியிருந்தேன். அதன் பிறகு ஒரு காதல் பரிசாக மற்றொரு கைக்கடிகாரம் வந்தது. அதன் பிறகு இந்த Mi Band. இதை ஒரு வாரமாவது பயன்படுத்திய பிறகு எழுதலாம் என உத்தேசித்தேன். இதை ஒரு மதிப்புரையாகவும் கொள்ளலாம்.

Mi Bandஇன் சிறப்புகளை முதலில் சொல்லி விடுகிறேன்:
1) மெல்லிசானது - அது கையில் இருக்கிற உணர்வே இருப்பதில்லை
2) தொடர்ந்து என் இதயத்துடிப்பை பதிவு பண்ணி சராசரியைக் காட்டுகிறது. பொதுவாக என் நாடித்துடிப்பு சற்றே குறைவாக இருக்கும். ஆகையால் இப்போது எந்த நேரத்தில் எல்லாம் அது அதிகமாகிறது எனப் பார்க்க சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறது. எழுதும் போது கொஞ்சம் அதிகமாகிறது. சராசரியான 70-78இல் இருந்து 91க்கு வருகிறது. சாப்பிடும் போதும் அதிகரிக்கிறது. உடற்பயிற்சி பண்ணும் போது 110-120 வரைப் போகிறது.
3) இரவுத் தூக்கத்தை துல்லியமாக கணிக்கிறது - ஆழ்துயில் 40-50 நிமிடங்கள் என சொல்கிறது. ஆழ்துயிலின் கால அளவு குறையும் போது சரியாக சுட்டுகிறது. தூக்கம் சரியில்லை என்றால் காலை எழுந்ததுமே நமக்கு அது தெரிந்து விடும் - அலுப்பாக உடம்பு இறுக்கமாக இருக்கும். ஒருநாள் நான் சீக்கிரமாகத் தூங்க போய் விட்டதாய் சொல்கிறது. தாமதமாய் தூங்கப் போனாலும் அதை சுட்டி கண்டிக்கிறது. மற்ற பயனர்களுடன் ஒப்பிட்டு நீ எவ்வளவோ பரவாயில்லை என ஆறுதல் சொல்கிறது. எனக்கு இந்த மாதிரி AI சமாச்சாரங்கள் பிடிக்கும் என்பதால் வெகுவாக ரசிக்கிறேன்.
4) வலுவான மின்கலன் - நீங்கள் தொடர்ந்து நாடித்துடிப்பையும் தூக்கத்தையும் அளக்கும்படி செட்டிங்ஸில் மாற்றிக் கொண்டாலும் கூட சுலபத்தில் 14 நாட்கள் தாங்குகிறது. அல்லாவிடில் 18-20 நாட்கள் வருமென நினைக்கிறேன்.
5) அழைப்புகள், வாட்ஸாப், மெஸெஞ்சர் குறுஞ்செய்திகள் ஆகியவற்றின் நோட்டிபிக்கேசன்களை நான் ஸ்மார்ட்போனில் விரும்ப மாட்டேன். அது ஒரு தொந்தரவு என்றே முதலில் நினைத்தேன். ஆனால் இப்போது வசதியாக இருக்கிறது. போனை பைக்குள் வைத்துக் கொண்டு சுற்றலாம். தூங்கும் போது எட்ட வைத்துக் கொள்ளலாம். எந்த அவசர அழைப்பென்றாலும் மணிக்கட்டிலே தெரிந்து போகும். (அழைப்பை எடுக்க முடியாது, நிராகரிக்கலாம்)
6) போனில் இருந்து ஸ்பீக்கப்ரிலோ ஹெட்போனிலோ பாட்டு கேட்கிறோம் என்றால் அதை இந்த கைக்கடிகாரத்தில் இருந்தே மாற்ற முடியும். வண்டி ஓட்டும் போதும் மற்ற சமயங்களிலும் இது ரொம்ப சௌகர்யம்
7) அலாரம் வசதியும் பிடித்திருக்கிறது. மணிக்கட்டில் ஏதோ பூச்சி ஊர்வது போன்ற உணர்விலே நான் சட்டென எழுந்து கொள்கிறேன். போனை தூங்கும் போது எட்ட வைத்துக் கொள்வதும் நல்லதாக உள்ளது. இந்த அலாரம் போன் அலாரம் போல நச்சரிப்பாக இல்லை. போன் வெறித்தனமாக இசைத்து என்னை துயிலெழுப்ப முயலும் போது உறக்கச் சடவுடன் சரியாக எடுத்து அணைத்து வைக்க முயன்று கீழே போட்டு அதிர்ந்து போய் மீண்டும் தூங்கப் போய் விடுவேன். ஆனால் Mi Band சன்னமாக அழைக்கும் போது ஒன்று நீங்கள் எழுந்து கொள்ளலாம், அல்லது அப்படியே தூங்கலாம். அருகிலுறங்கும் ரொம்ப தன்மையான காதலியைப் போலபரவாயில்லை இன்னும் கொஞ்சம் தூங்குங்கஎன ஆறுதல் சொல்லி விடும்.
8) இறுதியாக சொன்னாலும் இதுவே ரொம்ப முக்கியம் - உடற்பயிற்சிக்கான பெரிய தூண்டுதலாக இது இருக்கிறது. பரிசு கைக்கு வந்த நாளில் இருந்தே (இடையே விட்டிருந்த) உடற்பயிற்சியை மீண்டும் துவங்கி விட்டேன். எவ்வளவு நேரம் பயின்றிருக்கிறோம், எவ்வளவு கலோரிகள் எரித்திருக்கிறோம் எனும் கணக்கு பெரும் உத்வேகம் அளிக்கிறது. ஒரு நாளைக்கு ஆயிரம் கலோரிகளாவது எரிக்க வேண்டும் என தம் கட்டி இரண்டு வேளைகள் கூட உடற்பயிற்சி செய்து பார்த்தேன். உடற்பயிற்சியை ஒரு ஜாலியான விளையாட்டு ஆக்குகிறது இந்த Mi Band.

இனி சிறிய குறைகள்:
1) நேரம் பார்க்க நீங்கள் மணிக்கட்டை ஒரு வாக்கில் வெடுக்கென திரும்ப வேண்டி இருக்கிறது. படுத்தபடி பார்த்தால் அதுவும் படுத்து தூங்கி விடுகிறது. நின்ற நிலையிலும் சில நேரம் எந்த கோணத்தில் திருப்புகிறோம் என்பதைப் பொறுத்து மட்டுமே வேலை செய்கிறது. ஆனால் தொடு திரையை தொட்டால் கூட உடனே விழித்துக் கொள்ளும் என்பதால் பிரச்சனையில்லை.
2) சக்கரநாற்காலியில் நான் சுற்றுவத்ற்கே ஒரு நாள் 1800 அடிகள் நடந்ததாய் சொன்ன போது மூக்கில் விரல் வைத்தேன். இந்த சேட்டையை மன்னித்தாலும் கூட சும்மா எழுந்து உட்கார்ந்து கைகால்களை அசைத்தாலே அதை நாம் நடந்ததாக கணக்கு காட்டுகிறது என்பது தான் ரொம்ப அதிகம்.
3) Mi Fit ஆப் மூலமாகத் தான் கணிசமான தகவல்களை நாம் அறியவும் தொகுக்கவும் முடியும். ஆனால் ஆப் அவ்வளவு லகுவாக நட்பாக இல்லை

கடைசியாக - பார்க்கும் ஆட்களிடம் எல்லாம் பெருமையாகவாசகர் ஒருவர் அளித்த பரிசுஎன சொல்லிக் கொள்கிறேன். இப்படி அங்கீகரிக்கப்படுவதாய் நினைத்துக் கொள்வது பிடித்திருக்கிறது.

 இம்முறை பிறந்த நாளுக்கு என் முகநூல் சுவரில் வாழ்த்திய நண்பர்கள் அனைவருக்கும் சேர்த்து இங்கு மீண்டும் ஒரு நெஞ்சார்ந்த நன்றியை தெரிவித்தும் கொள்கிறேன்

Comments

Popular posts from this blog

செய்யறிவு நம்மை வைத்துச் செய்த கதை

செய்யறிவுக் குமிழ் உடையப் போகிறது எனப் பலரும் பேசிக்கொண்டிருந்த நிலையில் அமேரிக்க மென்பொருள் நிறுவனங்களில் செய்யறிவைப் பயன்படுத்தி எழுதப்பட்ட நிரல்களில் பல பிரச்சினைகள் வருகின்றன, செய்யறிவு தனக்குத் தெரியாத பகுதிகளில் பகற்கனவு காண்கிறது (hallucinate) என்றும், அதைச் சரிசெய்வதில் அனுபவமிக்க நிரலாளர்கள் வேலை செய்ய வேண்டியிருப்பதால் அவர்களுடைய வேலை 30% அதிகரித்துவிட்டது என்றும் ஒரு யுடியூப் சேனலில் வந்த செய்தித்தொகுப்பில் சொன்னார்கள். இன்னொரு தகவல் செய்யறிவால் செய்ய முடியாத நிரலாக்கப் பணியை இந்திய நிரலாளர்களைக் கொண்டு செய்ததாகவும் அச்செய்தி அம்பலமானதில் நிறுவனங்களுக்கு அசிங்கமாகி விட்டது என்பது. செய்யறிவின் பிரச்சினை அது ஒரு நிரலை வேகமாக எழுதிவிடும், ஆனால் அதில் வரும் கோளாறுகளைக் குறித்து அது கவலைப்படாமல் தனக்குத் தெரியாத இடங்களில் தெரிந்ததைப் போல பழைய நிரலின் பாணியில் எதையோ இட்டு நிரப்பிவிடும் என்பதே, செய்யறிவுக்கு 'பொறுப்புணர்வு' இல்லை என்றும் கூறுகிறார்கள். அங்கு இரண்டு சிக்கல்கள் - பெருநிறுவனங்கள் செய்யறிவுத் துறையில் 52 பில்லியன் டாலர்களுக்கு மேல் முதலீடு பன்ணியிருக்கிறார்கள்....

"சாய் வித் சித்ரா" போலி விவாதம்

"சாய் வித் சித்ரா" எழுத்தாளர்களின் வட்டமேஜை விவாதம் பார்த்தேன். இலக்கிய எழுத்தாளர்கள் × வணிக எழுத்தாளர்கள் என்ற அந்த விவாதத்தின் மையப்புள்ளியே தவறானது. கடந்த 20 ஆண்டுகளில் அந்த கோடு கரைந்து போய் இன்று இடைநிலை இலக்கியம் × இலக்கியம் எனும் இடமே உள்ளது. அதாவது இன்று பெரும்பாலானவர்க்ள் இடைநிலை இலக்கியம் பக்கமாகத்தான் நிற்கிறார்கள், ஜெயமோகன் உட்பட. இணையம், சினிமா வாய்ப்பு இந்த வீழ்ச்சியை நோக்கி நம்மைச் செலுத்திவிட்டது. சிக்கலான தீவிரமானப் புனைவுகளைப் படிப்பதற்கான பயிற்சியும் நுண்ணுணர்வும் கற்பனையும் கொண்டவர்கள் இன்று மிகவும் குறைவு. முன்பும் அப்படித்தான் இருந்ததா எனத் தெரியவில்லை. இன்று செயல்படுகிற வணிக எழுத்தாளர்கள் கிண்டிலில் அரைகுறைத் தமிழில் மலினமாக எழுதுவோர் மட்டுமே. பட்டுக்கோட்டை பிரபாகர், சுபாவின் தரம் கூட அவர்களிடம் இல்லை (அவர்களிலும் இலக்கியம் படித்து இந்தப் பக்கம் வருவோர் அரிதாக உண்டு). ஆக இல்லாத ஒரு பிரச்சினையை வைத்து நடக்கிற ஒரு விவாதமாக அது மாறிவிட்டது. உதாரணமாக, ஜெயமோகனை வாசிப்போர் அதிகரித்ததும் அவரது எழுத்தின் தரம் ரொம்ப கீழே வந்துவிட்டது. மிகையுணர்ச்சி, சினிமாத்தனமா...

கவிதை: பயணப் படிமங்களின் இணைகோட்டு சந்திப்பு

மொழி சங்கேத சொற்களால் ஆனது. இச்சொற்கள் ஒன்றை ஒன்று பிரதிபலிக்கின்றன என்று நமக்கு தெரியும். இந்த சங்கேதக் குறிகளை இணைய வைத்து, மோதவிட்டு கவிதையின் சில சாத்தியங்களை படைப்பாளியால் அடைய முடியும். இத்தகைய செயல்முறைகளில் ஒன்றை தேடிக் கண்டுபிடிப்பது தான் இக்கட்டுரையின் நோக்கம். பள்ளிக் காலத்தில் ஜாலவித்தைக்காரர்கள் வந்து போன பின் அவர்களின் சூட்சுமத்தை கண்டுபிடித்து விட்டதாய் அந்தரங்கமாய் மட்டும் குசுகுசுத்துக் கொள்வோம். அடுத்த முறை வரும் போது மர்மம் விலகாமல் அதிக ஆர்வமுடன் அவரை சூழ்ந்து கொள்வோம். அறிதல் மர்மத்தை அதிகமாக்கும். கொல்லாது. ஒரு கனவை மீட்டெடுப்பதன் நோக்கம் என்னவாக இருக்கும்? கவிதையின் அரூப இயக்கத்தை பொதுவயமாக வடிக்க முயல்வதும் அதற்கே. கோயில் கருவறையின் மென்வெளிச்சத்தில் நுண்பேசியின் படக்கருவியை இயக்கி சாத்தி வைத்து விட்டு இயக்கத்தை அறிவோம். அறிதல் அபச்சாரமில்லை. பயணப் படிமம் என்பது காக்னிடிவ் பொயடிக்ஸ் எனும் சமகால விமர்சனத்தின் ஒரு முக்கிய கருவி. இக்கருவியை மனுஷ்யபுத்திரனின் “காலை வணக்கங்கள்” எனும் ஒரு கவிதையில் சொருகப் போகிறோம். முதலில் கருவியை பழகுவோம். அன்றாட மொழியில் ஒன்று ம...