ஜுரம் எனும் கிங்காங்கிடம் மாட்டிக் கொண்ட கதை

பெங்களூர் வந்த பிறகு ஒன்றிரண்டு முறை ஜுரம் வந்ததுண்டு. கொஞ்சமாய் படுத்துகிற 99-100 டிகிரி ஜுரங்கள். மருத்துவரைப் பார்த்ததும் பறந்தோடிப் போகிற ஜுரங்கள். ஆனால் இந்த ஜுரங்களுக்கெல்லாம் கிங்காங் இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு தான் விசிட் அடித்தார். ஞாயிறு இரவு தொடங்கி 72 மணிநேர உண்ணாநோன்பு எடுக்க திட்டம். இதற்கு முன்பே நான் இடைவிட்ட விரதம் (intermittent fasting) பயின்று வந்திருந்த நாட்களில் இந்த 72 மணிநேர சங்கதியை வெற்றிகரமாக முயன்றிருக்கிறேன். சரி, அதனால் இம்முறையும் தைரியமாக செய்யலாம் என இறங்கினேன். ஆனால் ஒரு சின்ன விசயத்தை கவனிக்கவில்லை - நான் இடையிட்ட விரதத்தை விட்டு மூன்று வேளை உணவுப்பழக்கத்துக்கு வந்து பல மாதங்கள் ஆகின்றன; உடம்பு விரதம் என்றால் என்னவெனக் கேட்கும் நிலை. திடுதிப்பென நான் இறங்கியிருக்கக் கூடாது.

 முதலில் வந்தது வயிற்றுப்பிரச்சனை; அடுத்து உள்ஜுரம். நா வறளும், ஆனால் ஒரு மிடறுக்கு மேல் தண்ணீர் குடிக்க முடியாது. புத்தகம் படிப்பது போக டிவி கூட பத்து நிமிடங்களுக்கு மேல் பார்க்க முடியாது. எழுந்து அமர்ந்தால் உடல் தள்ளாடுகிறது. காலை வேளையில் ஓரளவுக்கு உடம்பு ஸ்டெடியாக இருக்கும், மதியம் ஆனால் பேய் புகுந்ததைப் போல புரட்டிப் போடும். சரியாக ஐந்து மணிக்கு மேல் வாந்தி எடுப்பேன். இதை வைத்துக் கொண்டு தான் அருகாமை ஆளுமைகள் நேரலையில் பேசுகிறேன், தொடர்ந்து ஆன்லைன் வகுப்புகள் நடத்தினேன். முடிந்ததும் தளர்ந்து விழுந்தேன்.

 தொடர்ந்து இரு தினங்கள் இப்படிப் போக, நேற்று நிலைமை கைமீறிப் போய் விட்டது. ஜுரம் கொதிக்கிறது. படுக்கவோ உட்காரவோ முடியாது. வாந்தியெடுத்தால் சரியாகி விடும், ஆனால் ஐந்து நிமிடங்கள் பெரும் அவஸ்தை. ஒரே சமயம் ஜுரம், வயிற்று வலி எனத் தாக்கியதாலோ என்னவோ தாங்க முடியாத சிரமம். ஆஸ்பத்திரி செல்லலாம் என நினைத்தால் இந்த ஊரில் தான் ஒன்பது மணிக்கு மேல் வண்டி கிடைக்காதே. பல்லவி வழக்கம் போல் எதைப்பற்றியும் யோசிக்காமல் ஆட்டோ மேல் ஆட்டோவாக புக் செய்து, அதில் முதலாவது கேன்ஸல் ஆக இரண்டாவது டிரைவரிடம் ‘தயவு செய்து கேன்ஸல் பண்ணாதீங்க, எமர்ஜென்ஸி, ஆஸ்பத்திரி போகணும்’ எனக் கெஞ்சிட அவரும் வந்து விட்டார். நாய் ஜீனோவை வீட்டில் விட்டுப் போனால் அப்பார்ட்மெண்டி பெரிய கலவரமே வரும் அளவுக்கு குலைப்பான் என்பதால் அவனையும் அழைத்து சென்றோம். என்னால் சில அடிகள் நடக்கவே முடியவே, மூச்சு வாங்குகிறது. ஆனால் ஆஸ்பத்திரி சென்ற பிறகு மருத்துவரும் செவிலியரும் நன்றாகவே கவனித்துக் கொண்டார்கள். வயிற்றுவலியும் ஜுரமும் அவர்கள் போட்ட டிரிப்ஸிலே வெகுவாக குறைந்து விட்டது.

ஆஸ்பத்திரி படுக்கையில் இருக்கும் போது அப்படியே கோழியைப் போல அமுக்கி மூன்று நாட்கள் அட்மிட் பண்ணி விடுவார்களோ, பர்ஸ் தாங்காதே எனும் பயம் ஒரு பக்கம், இவர்கள் பயமுறுத்துவது போல கொரோனாவாக இருக்குமோ எனும் கடுப்பு மற்றொரு பக்கம். ஆனால் ஜுரம் குறைந்ததும், நம்பிக்கை வந்து விட்டது. ஒரு மணிநேரத்தில் விட்டு விடுவோம் என்றார்கள், அப்படியே செய்தார்கள்.

இந்த சில நாட்களில் பல்லவியின் கவனிப்பும், ஜீனோவின் பாசமும் எனக்கு பெரிய ஊக்கம். என்னுடைய ஒவ்வொரு சின்னச் சின்ன உடலநலச் சரிவும் அவளுக்குப் புரியும். விரதத்தை முடித்து உணவெடுத்துக் கொள் என வற்புறுத்துவாள். என் பிடிவாதம் அதை ஒப்புக் கொள்ளாது. ஜீனோ முன்பு இல்லாத தனி அக்கறையை காட்டுவான், நான் வாந்தியெடுத்தால் அவனும் போய் வாந்தியெடுக்க முயல்வான். நான் எழுந்து உட்கார்ந்தால் உற்சாகமாகி என்னை வந்து கொஞ்சுவான். என் கால்கள் மீது படுத்துக் கொள்வான். பொதுவாக தானாக வந்து கொஞ்சும் பழக்கம் அவனுக்கு இல்லை. எனக்கு ஏதோ பிரச்சனை, என்னைத் தேற்ற வேண்டும் என நினைத்து இதையெல்லாம் செய்கிறான் எனப் புரிந்து கொண்டேன். ஆஸ்பத்திரியிலும் வார்டுக்கு வெளியிலே, வாயிலில் விழிபதித்து, அமர்ந்திருந்தான். பல்லவி மருத்துவரிடம் சிறப்பு அனுமதி அளித்து என் படுக்கைக்கு அவனைத் தூக்கி வந்தாள். அவனைத் தடவினேன். நக்கிக் கொடுத்து வாலாட்டினான். அவ்வளவுதான். அவனை நான் ‘நடிகர் திலகம்’ என்றுதான் அழைப்பேன். என்னிடம் அமைதியாக நடந்து கொள்வான், என்னைத்தவிர பிறரிடம் அநியாயத்துக்கு உணர்ச்சிகளைக் கொட்டி ஆர்ப்பாட்டம் பண்ணுவான். 

வீட்டுக்கு வந்து படுத்ததும் தூங்கினது தான், தூங்கினதே தெரியாத தூக்கம். காலையில் சாப்பிட்டு விட்டு மீண்டும் அப்படியொரு உடம்பை மறந்தொரு தூக்கம். ஜுரம் குறைவதன் அறிகுறி என் ரத்த சர்க்கரை குறைந்து நார்மலாவதுதான். அடுத்து, சாப்பிட, படிக்க, டி.வி பார்க்க முடிகிறது. ஆனால் இந்த ஜுரம் கண்ணாமூச்சி ஆடுகிறது, பெருமளவு அறிகுறிகள் குறைந்து விட்டாலும், உள்ஜுரம் விட்டு விட்டு வருகிறது. இதற்கு மேல் இந்த பிஞ்சு உடலைப் படுத்துவதில் ஜுரத்திற்கு எந்த பெருமையும் இல்லை எனக் கூற விரும்புகிறேன். அதற்கு களமாட  எத்தனையோ 56 அங்குல மார்பு கொண்டோர் இருக்கிறார்கள். 

கிடைத்த பாடம்: இனி எந்த முயற்சியிலும் முறையான தயாரிப்பு இன்றி குதிக்கக் கூடாது!