Skip to main content

என்னைப் பற்றி

My photo
ஆர். அபிலாஷ்
ஆர். அபிலாஷ் (பி. 1980, பத்மநாபபுரம்) ஆங்கில இலக்கியத்தில் முனைவர் பட்டம் பெற்றவர். கடந்த 24 வருடங்களாக உயிர்மை, காலச்சுவடு, ஆனந்த விகடன் உள்ளிட்ட இதழ்களில் தொடர்ந்து எழுதி வருகிறார். இதுவரை 5 நாவல்கள், சிறுகதைகள், கவிதைகள் மற்றும் மொழியாக்கங்கள் என தமிழில் 40-க்கும் மேற்பட்ட நூல்களையும், ஆங்கிலத்தில் 4 ஆய்வு நூல்களையும் வெளியிட்டுள்ளார். இவரது “கால்கள்” நாவலுக்கு 2014-ல் சாகித்ய அகாதெமி யுவ புரஸ்கார் விருது வழங்கப்பட்டது. 2016-ல் பாஷா பரிஷத் விருதும் பெற்றார். R. Abilash (b. 1980) is a writer and scholar with a PhD in English Literature from the University of Madras. Over a 24-year career, he has been a prolific contributor to major Tamil literary and mainstream journals like Uyirmai and Ananda Vikatan. He has authored over 40 books in Tamil, including five novels, short stories, and translations of Western and Haiku poetry, alongside four academic works in English. He was awarded the Sahitya Akademi Yuva Puraskar in 2014 for his novel Kaalgal and the Bhasha Parishad Award in 2016 for his literary contributions.

எழுத்தில் பிரச்சனை என்றால் சக-எழுத்தாளர்களிடம் அறிவுரை கேட்கலாமா?



பேரிஸ் ரெய்வூவின் Writers at Work தொடரில் வரும் ஒரு பேட்டி எழுத்தாளர் கேரியுடனானது. அதில் அவரிடம் நீங்கள் உங்கள் சக எழுத்தாளர்களுடன் பேசி உங்கள் படைப்பில் உள்ள டெக்னிக்கலான பிரச்சனைகளை சரி செய்ய முயன்றதுண்டா எனக் கேட்கிறார்கள். அதற்கு கேரி சொல்லும் பதில் கூர்மையானது: “உங்கள் பிரச்சனைகளுக்கு நீங்கள் மட்டுமே தேர்வு காண முடியும், எழுதும் அனுபவம் வழியாக”.


அவர் இதை சொல்வதற்கு ஒரு முக்கிய காரணம் ஒரு நாவலின் அல்லது சிறுகதையின் தொழில்நுட்ப பிரச்சனையானது அதனுடைய குறிப்பிட்ட வடிவம் சார்ந்ததாகவே இருக்கும். அதை விலகி நின்று பார்த்து உணரும் திறன் இல்லாத போது நாம் அதற்குள்ளே மாட்டிக் கொள்வோம். எப்படி எழுதினாலும் கதை சரியாக வராது, எதோ ஒன்று அதை ஜீவனற்றதாக மாற்றும். அப்போது உங்களுக்கு அதைப் பற்றி ஒரு சக படைப்பாளியிடம் அரற்றுவதற்கு சபலம் வரும். அவரிடம் நீங்கள் உங்கள் நாவலின் / கதையின் ஒற்றை வரியை, நீங்கள் சொல்ல நினைப்பதை மட்டுமே சொல்ல முடியும். நீங்கள் எழுதிக் கொண்டிருக்கிற பிரதியின் இறுதி வடிவத்தைக் காணாமல் அவரால் உருப்படியாக எந்த அறிவுரையும் தர இயலாது. மாறாக உங்கள் புனைவின் களமோ, உணர்வுநிலையோ அவருக்கு ஈர்ப்பாய் இல்லையென்றால் உங்களை அவநம்பிக்கை ஏற்படும் விதமாய் (வேண்டுமென்றே அல்ல) பேசி விடவும் வாய்ப்புண்டு. அப்படியே நீங்கள் படைப்பை முடித்த பின் கரட்டுப் பிரதியை அவரிடம் கொடுத்து கருத்துக் கேட்டாலும் அதிலுள்ள பிரதானமான பிரச்சனையை அவரால் ஒருவேளை சுட்டிக் காட்ட முடியுமே ஒழிய தீர்வு சொல்ல முடியாது. அதனால் தான் கேரி ஒரு எழுத்தாளன் எழுதி மட்டுமே தன் எழுத்திலுள்ள சிக்கல்களுக்கு தீர்வு காண முடியும் என்கிறார். ஏனென்றால் ஒவ்வொரு படைப்பின் சிக்கலும் உங்கள் அகச்செயல்பாட்டோடு, அதை எழுதுகிற போது நீங்கள் வாழ்கிற வாழ்வினோடு, உங்கள் வாசிப்பு, வாழ்க்கைப் புரிதல்கள், செண்டிமெண்டுகள், உங்களுக்கே உரித்தான முட்டாள்தனங்களுடன் சம்மந்தப்பட்டது. ஒருவேளை உங்களுக்கு ஒரு தனிப்பட்ட மனத்தடைக்கும் உங்கள் நாவலின் வடிவத்தில் உள்ள சிக்கலுக்கும் ஒரு தொடர்பு இருக்கலாம். ஆகையால் நீங்களே தான் அதனோடு முட்டி மோதி சிடுக்கை அவிழ்க்க வேண்டும். அது உங்களுக்கு முக்கியமான படிப்பினைகளைத் தரும்.


இன்னொரு விசயம்: ஒவ்வொரு எழுத்தாளனும் தன் நாவலை / கதையை ஆரம்பித்து வளர்த்தெடுக்கிற பாணி தனித்துவமானது. சிலர் ஒரு உருவகத்தை வைத்து, சிலர் ஒரு அனுபவத்தை, ஒரு உணர்வெழுச்சியை மனத்தில் வைத்து, வேறு சிலர் ஒரு கருத்தை புனைவாக்கும் நோக்கில் அதை உள்முரணாக எடுத்தாண்டு, இன்னும் சிலர் பாதியில் இருந்து கதையை ஆரம்பித்து தன் போக்கில் எழுதுவார்கள்.சிலர் முழு கதைக்களனையும் துல்லியமாக திட்டமிட்டு - கொத்தனார் வீட்டை செங்கல் செங்கல்லாக வைத்து கட்டியெழுப்புவதைப் போல - செய்வார்கள். இப்படி கதையை அமைப்பதில் ஒரு சிக்கல் இருக்கிறதென்றால் அது நீங்கள் கதையை சொல்ல விரும்பும் பாணியில், அதற்கு பயன்படுத்தும் முறைமையில் தோன்றும் ஒரு ஆதாரப் பிரச்சனையாக இருக்கும். இதை இன்னொரு எழுத்தாளனிடம் விவாதிப்பதோ உங்களுக்குள் நீங்களே நினைத்து புலம்புவதாலோ கனவு காண்பதாலோ சரி செய்ய முடியாது. எழுத்துக்களத்தில் குதித்து நீங்களே அந்த துள்ளிப் பாய்ந்து வாடிவாசலில் இருந்து வெளிப்பட்டு அழிச்சாட்டியம் பண்ணும் ‘புனைவை’ பிடிமாடாக்க வேண்டும். சிலமுறை விழுவீர்கள், அவநம்பிக்கை தோன்றும், ஆனால் விடாமல் முயன்றால் உங்கள் பிடிக்கு அது மாட்டி விடும். அதன் பிறகு அடுத்தடுத்த படைப்புகள் சுலபமாகும்.


அதனால் தான் (வாசித்தோ விவாதித்தோ அல்ல), எழுதித் தான் எழுத்தை கற்றுக் கொள்ள முடியும் என்கிறார்கள்.

Comments

Popular posts from this blog

செய்யறிவு நம்மை வைத்துச் செய்த கதை

செய்யறிவுக் குமிழ் உடையப் போகிறது எனப் பலரும் பேசிக்கொண்டிருந்த நிலையில் அமேரிக்க மென்பொருள் நிறுவனங்களில் செய்யறிவைப் பயன்படுத்தி எழுதப்பட்ட நிரல்களில் பல பிரச்சினைகள் வருகின்றன, செய்யறிவு தனக்குத் தெரியாத பகுதிகளில் பகற்கனவு காண்கிறது (hallucinate) என்றும், அதைச் சரிசெய்வதில் அனுபவமிக்க நிரலாளர்கள் வேலை செய்ய வேண்டியிருப்பதால் அவர்களுடைய வேலை 30% அதிகரித்துவிட்டது என்றும் ஒரு யுடியூப் சேனலில் வந்த செய்தித்தொகுப்பில் சொன்னார்கள். இன்னொரு தகவல் செய்யறிவால் செய்ய முடியாத நிரலாக்கப் பணியை இந்திய நிரலாளர்களைக் கொண்டு செய்ததாகவும் அச்செய்தி அம்பலமானதில் நிறுவனங்களுக்கு அசிங்கமாகி விட்டது என்பது. செய்யறிவின் பிரச்சினை அது ஒரு நிரலை வேகமாக எழுதிவிடும், ஆனால் அதில் வரும் கோளாறுகளைக் குறித்து அது கவலைப்படாமல் தனக்குத் தெரியாத இடங்களில் தெரிந்ததைப் போல பழைய நிரலின் பாணியில் எதையோ இட்டு நிரப்பிவிடும் என்பதே, செய்யறிவுக்கு 'பொறுப்புணர்வு' இல்லை என்றும் கூறுகிறார்கள். அங்கு இரண்டு சிக்கல்கள் - பெருநிறுவனங்கள் செய்யறிவுத் துறையில் 52 பில்லியன் டாலர்களுக்கு மேல் முதலீடு பன்ணியிருக்கிறார்கள்....

கவிதை: பயணப் படிமங்களின் இணைகோட்டு சந்திப்பு

மொழி சங்கேத சொற்களால் ஆனது. இச்சொற்கள் ஒன்றை ஒன்று பிரதிபலிக்கின்றன என்று நமக்கு தெரியும். இந்த சங்கேதக் குறிகளை இணைய வைத்து, மோதவிட்டு கவிதையின் சில சாத்தியங்களை படைப்பாளியால் அடைய முடியும். இத்தகைய செயல்முறைகளில் ஒன்றை தேடிக் கண்டுபிடிப்பது தான் இக்கட்டுரையின் நோக்கம். பள்ளிக் காலத்தில் ஜாலவித்தைக்காரர்கள் வந்து போன பின் அவர்களின் சூட்சுமத்தை கண்டுபிடித்து விட்டதாய் அந்தரங்கமாய் மட்டும் குசுகுசுத்துக் கொள்வோம். அடுத்த முறை வரும் போது மர்மம் விலகாமல் அதிக ஆர்வமுடன் அவரை சூழ்ந்து கொள்வோம். அறிதல் மர்மத்தை அதிகமாக்கும். கொல்லாது. ஒரு கனவை மீட்டெடுப்பதன் நோக்கம் என்னவாக இருக்கும்? கவிதையின் அரூப இயக்கத்தை பொதுவயமாக வடிக்க முயல்வதும் அதற்கே. கோயில் கருவறையின் மென்வெளிச்சத்தில் நுண்பேசியின் படக்கருவியை இயக்கி சாத்தி வைத்து விட்டு இயக்கத்தை அறிவோம். அறிதல் அபச்சாரமில்லை. பயணப் படிமம் என்பது காக்னிடிவ் பொயடிக்ஸ் எனும் சமகால விமர்சனத்தின் ஒரு முக்கிய கருவி. இக்கருவியை மனுஷ்யபுத்திரனின் “காலை வணக்கங்கள்” எனும் ஒரு கவிதையில் சொருகப் போகிறோம். முதலில் கருவியை பழகுவோம். அன்றாட மொழியில் ஒன்று ம...

"சாய் வித் சித்ரா" போலி விவாதம்

"சாய் வித் சித்ரா" எழுத்தாளர்களின் வட்டமேஜை விவாதம் பார்த்தேன். இலக்கிய எழுத்தாளர்கள் × வணிக எழுத்தாளர்கள் என்ற அந்த விவாதத்தின் மையப்புள்ளியே தவறானது. கடந்த 20 ஆண்டுகளில் அந்த கோடு கரைந்து போய் இன்று இடைநிலை இலக்கியம் × இலக்கியம் எனும் இடமே உள்ளது. அதாவது இன்று பெரும்பாலானவர்க்ள் இடைநிலை இலக்கியம் பக்கமாகத்தான் நிற்கிறார்கள், ஜெயமோகன் உட்பட. இணையம், சினிமா வாய்ப்பு இந்த வீழ்ச்சியை நோக்கி நம்மைச் செலுத்திவிட்டது. சிக்கலான தீவிரமானப் புனைவுகளைப் படிப்பதற்கான பயிற்சியும் நுண்ணுணர்வும் கற்பனையும் கொண்டவர்கள் இன்று மிகவும் குறைவு. முன்பும் அப்படித்தான் இருந்ததா எனத் தெரியவில்லை. இன்று செயல்படுகிற வணிக எழுத்தாளர்கள் கிண்டிலில் அரைகுறைத் தமிழில் மலினமாக எழுதுவோர் மட்டுமே. பட்டுக்கோட்டை பிரபாகர், சுபாவின் தரம் கூட அவர்களிடம் இல்லை (அவர்களிலும் இலக்கியம் படித்து இந்தப் பக்கம் வருவோர் அரிதாக உண்டு). ஆக இல்லாத ஒரு பிரச்சினையை வைத்து நடக்கிற ஒரு விவாதமாக அது மாறிவிட்டது. உதாரணமாக, ஜெயமோகனை வாசிப்போர் அதிகரித்ததும் அவரது எழுத்தின் தரம் ரொம்ப கீழே வந்துவிட்டது. மிகையுணர்ச்சி, சினிமாத்தனமா...