நாடற்றவர்கள்

நான் நீதிமன்றத்தில் ஒருவரை சந்தித்தேன். அவர் மலேசியாவில் இருந்து வந்திருந்தார். அவரது மனைவி அவருக்கு எதிராகத் தொடுத்த விவாகரத்து வழக்கு நடந்து வந்தது. “எப்படி மாதாமாதம் வந்து போறீங்க?” என்று கேட்டேன். “எங்க பாஸ்? கடைசியா மூணு மாசம் முன்னே வந்தேன். ஒவ்வொரு வாட்டியும் வந்தா நான் பிச்சை தான் எடுக்கணும்.” ஒருமுறை வந்து போவதற்கு அவருக்கு விமானச் செலவு, தங்கும், இன்ன பிற செலவுகள் சேர்த்து 60,000 ரூ வரை ஆகிறது என்றார். மாதம் ரெண்டு ஹியரிங் என்றால் 1,20,000 ரூ. ஒரு வருடத்தில் எப்படி பத்து லட்சம் ஆகி விடும். அது அவரது வருடாந்திர சம்பாத்தியத்தை கிட்டத்தட்ட தொட்டுவிடும் என்பதால் அழைக்கும் போதெல்லாம் வருவது சாத்தியமே இல்லை. எனக்கு அவரை நினைத்தால் பாவமாக இருந்தது. சரி அதனால் பிரச்சினை வராதா? கண்டிப்பா வரும், இதுவரைக்கும் எப்படியோ சமாளிச்சிட்டேன். ஆனா இனிமேல் முடியுமான்னு தெரியல. நான் இல்லாவிட்டால் அதைக் காரணம் காட்டி என் தரப்பைக் கேட்காமலே ex parteவாக தீர்ப்பைக் கொடுத்துவிடுவார்கள். ஜீவனாம்சம் ஒரு பெரும் தொகையாக இருக்கலாம். ஆனால் அதைக் கட்டிவிடுவது வந்து வந்து அட்டெண்டென்ஸ் போடுவதை விட சிக்கனமாக இருக்கும் என்றார். ஒருவேளை அவரால் கட்ட முடியாவிட்டால்? இந்தியாவுக்கு வர முடியாது.

“இது இந்தியாவில் நான் வாங்கியும் வாங்காத கடனைப் போல. பணத்தை செலுத்தும் வரை நான் இங்கு வரவே முடியாது. ஒருநாள் கட்டி முடித்துவிட்டால் விடுதலையாகி விடுவேன். முடியாவிட்டால் இந்த ஊருக்கே தலைவைத்துப் படுக்காமல் வேறெங்காவது ஓடிப் போய் நாடற்றவனாக மாறிவிட வேண்டும்.” என்றார் என் கையைப் பற்றிக் கொண்டு. உங்களுக்கு நான் எவ்வளவோ மேல் நண்பா என நினைத்துக் கொண்டேன். ஒரு கல்யாணத்தைப் பண்ணிக் கொண்டு சட்டத்தால் துரத்தப்பட்டு அகதியாகி என்னவெல்லாம் பாடுபட வேண்டி இருக்கிறது!