என் மாணவர் ஒருவர். முதுகலை படித்துக் கொண்டிருந்தார். படிப்பின் பகுதியாக அவர் ஒரு ஆய்வுக்கட்டுரையை முடித்து சமர்ப்பிக்க வேண்டும். அவர் “பிரேமம்” படம் குறித்து ஆய்வு பண்ணினார். அப்போது நான் அதே படம் பற்றி முன்பு தமிழில் எழுதிய கட்டுரையில் இருந்து ஐடியாக்களை எடுத்து தன் ஆய்வை செய்தார். அதற்கும் நான் தான் நிறைய விளக்கங்களை அளித்து அவரை வழிநடத்தினேன். ஆனால் ஆய்வுக்கட்டுரையில் என்னைப் பற்றி எதையும் குறிப்பிடாமல் அவர் நழுவிட பார்க்க நான் அவரைப் பிடித்து நிறுத்தி “தம்பி நீ என்னை மேற்கோள் காட்டியே ஆகணும்” என நான் கண்ணை உருட்டியதால் அவர் அதை செய்தார். அதன் பிறகு அவர் ஒரு கல்லூரியில் விரிவுரையாளர் ஆன போது திரைப்படவியலில் ஒரு பாடத்தை எடுத்தார். அதில் அவர் இந்த ஆய்வைப் பற்றி பேசிட நிறைய மாணவர்கள் அதை பாராட்டியதாகவும், தான் அக்கல்லூரியில் ஒரு ஹீரோ ஆகிவிட்டதாகவும் என்னிடம் பின்னர் வந்து சொன்னார். அட நாம சும்மா எழுதினதுக்கு இவ்வளவு மதிப்பிருக்கா என்று நான் வியந்தேன். அதன் பிறகு என்னிடம் அடிக்கடி வந்து ஆலோசனைகள் கேட்பார். இம்முறை தான் லண்டனில் உள்ள ஒரு பல்கலையில் முனைவர் பட்ட ஆய்வு பண்ணவிருப்பதாகவும், அதற்கு சில தலைப்புகளும் ஒரு முன்மொழியும் வேண்டும், நான் உதவி பண்ண முடியுமா எனக் கேட்டார். நாங்கள் அதைப் பற்றி விவாதித்தோம். அப்போது எனக்கு ஒன்று தோன்றியது - நான் எழுதியவற்றை விட செறிவான கோட்பாட்டு ஆய்வுகள் தமிழில் நடந்துள்ளன. பல நல்ல கட்டுரைகள் சிறிய இதழ்களில் எழுதப்பட்டு சில நூறு பேர்களால் படிக்கப்பட்டு கடந்து செல்லப்படுகின்றன. என்னுடைய கட்டுரையையே ஒருவர் பட்டப்படிப்பில் ஆய்வுக்கட்டுரை எழுதி வேலையிடத்திலும் ஒரு பெரிய பிம்பத்தை உருவாக்கிக் கொள்ள முடியுமெனில் தமிழில் உள்ள மற்ற எழுத்தாளர்களுக்கு இந்த வாய்ப்புகள் கிடைத்தால் என்னென்ன செய்வார்கள்? மற்றொரு ஏக்கமும் எனக்குள் எழுந்தது: என்னை ஒரு ஏணியாக வைத்து ஒருவரால் இவ்வளவு உயரத்துக்கு செல்ல முடியும் என்றால் என்னால் ஏன் முடியவில்லை? நான் ஏன் யாருமே பார்க்காத மூலையில் கறுப்புவெள்ளைக் காலத்து மேஜர் சுந்தர்ராஜன் போல வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன்? திறமைக்கு மதிப்பில்லையா? இல்லை என்பதே கசப்பான உண்மை.
நான் நினைத்தால் இங்கிலாந்திலோ அமெரிக்காவிலோ ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடிய ஒரு முனைவர் பட்ட ஆய்வுக்கான முன்மொழிவை சுலபத்தில் எழுதிட முடியும். இன்று வெளிநாட்டு பல்கலைகளில் சுலபமாக இடமும் கொடுத்துவிடுகிறார்கள். ஆனால் அங்கே விண்ணப்பித்து போக முதலில் பணம் வேண்டும். அதை வைத்து அங்குள்ள அடிப்படை செலவுகளை பார்த்துக்கொள்ள முடிந்தால் மிச்ச செலவுக்கு உதவித்தொகை பெற முடியும். அரிதாக 100% செலவுகளுக்கு உதவித்தொகையும் கிடைப்பதுண்டு. ஆனால் முதலில் முதலீடு செய்ய பணம் இருந்தால் சட்டென கிளம்பிப் போய்விடலாம். அங்கே படித்துக்கொண்டே வேலை செய்யலாம். ஒருவேளை அங்குள்ள பல்கலை ஒன்றில் விரிவுரையாளராகவும் ஆகலாம். நான் சுமார் இருபதாண்டுகளுக்கு முன்பு அங்கு போய் படிக்க முயன்ற போதும் நிலைமை இதுவே - ஆனால் அப்போது என் பெற்றோரால் என்னை சென்னைக்கு படிக்க அனுப்பவே முடியவில்லை. வீட்டில் பணப்பிரச்சினை மிக மோசமாக இருந்தது. அவர்கள் சிரமப்பட்டு அனுப்பும் பணத்தை விடுதிக் கட்டணத்துக்கு செலுத்தவே எனக்கு குற்றவுணர்வாக இருக்கும். ஆனால் நான் இன்று பாடமெடுக்கும் மாணவர்களில் பாதிக்கு பாதி பேர் வெளிநாட்டு பல்கலைகளுக்கு விண்ணப்பிக்கிறார்கள். ஆட்டோ பிடித்து பப்புக்கு போவதைப் போல விமானம் பிடித்து வெளிநாட்டுக்குப் போகிறார்கள். இன்று நம்முடன் பேசிகொண்டிருந்தவர் அடுத்த வாரம் ஆக்ஸ்போர்டில் இருக்கிறார். இத்தனைக்கும் அவர்கள் மிகச்சிறந்த, மிகத்திறமையான மாணவர்கள் அல்ல. சிறந்தவர்களே வெளிநாட்டுக்கு படிக்கப் போக முடியும் எனும் பிம்பம் இப்போது கலைந்து வருகிறது. அவர்கள் அங்கு போனதும் தற்சமயத்தில் உச்சத்தில் இருக்கிற சிந்தனையாளர்களுடன் விவாதிக்க, ஆய்வு செய்ய முடிகிறது. அவர்களுடைய ‘தகுதி’ பலமடங்கு உயர்கிறது. இங்குள்ள ஒரு ஆய்வாளர் ஒரு பெயர்பெற்ற பதிப்பகத்தில் கட்டுரையை பதிப்பிக்க நிறைய பிரயத்தனம் செய்ய வேண்டும். ஆனால் நீங்கள் அமெரிக்காவிலோ இங்கிலாந்திலோ இருந்தால் இந்த கதவுகள் சுலபத்தில் திறந்துவிடும் என்பது மட்டுமல்ல, ஆய்வுத்தொகுப்புகளை நீங்கள் எடிட் செய்யக் கூட முடியும். முன்பு இருபதாண்டு உழைப்பால், தகுதியால் பெற்ற வாய்ப்பை இன்று ஒருவர் “ஹலோ” சொன்னவுடன் எடுத்துக் கொடுத்துவிடுகிறார்கள். வெள்ளையர்களுடன் வெள்ளையர்களின் நிறுவனம் ஒன்றில் நீங்கள் படித்தாலோ வேலை செய்தாலோ போதும்.
ஒரு கட்டுரையை நீங்கள் இந்தியாவில் இருந்து உள்ளூர் மொழியில் எழுதினால் நாயும் சீந்தாது. அதையே லண்டனில், நியூயார்க்கில் இருந்து ஆங்கிலத்தில் எழுதினால் அதன் மதிப்பே வேறு. அதன் பிறகு நீங்கள் சாதாரணமாக ஹிந்துவில் நடுப்பக்க கட்டுரை எழுதுவீர்கள். அதை (நிங்கள் அயல்நாட்டு ஆய்வாளர் என்பதாலே) ஊன்றி கவனிப்பார்கள். நானும் என்னுடைய சக எழுத்தாளர்கள் பலரும் சற்று வேறொரு சமூகத்தட்டில் பிறந்து இங்கெழுதுவதை ஆங்கிலத்தில் எழுதினால் நாங்கள் நாங்கள் சொல்வதை ஒரு ஐந்து நட்சத்திர விடுதியில் வைன் கோப்பைகளை கிளிங் என முட்டியபடி வெள்ளையர்கள் விவாதிப்பார்கள், இந்தியர்கள் அண்ணாந்து பார்ப்பார்கள். வி.எஸ் நைப்பாலின் முன்னோர்கள் கூலிகளாக மே.இ தீவுகளுக்கு செல்லாமல் இருந்திருந்தால் அவர் ஏதாவது ஒரு மாநில மொழியில் எழுதி பேருந்து ஏறி வீட்டுக்குப் போய் டிவி பார்த்துக்கொண்டு மனைவியின் பொருமல்களைக் கேட்டுக்கொண்டு இருட்டில் இருந்திருப்பார். ஆனால் அவர் நோபல் பரிசை வென்று, மூன்று பெண்களை மணந்து உலகப்புகழுடன் வளமாக வாழ்ந்தார். சல்மான் ரஷ்டியின் பெற்றோர் இங்கிலாந்துக்கு இடம்பெயரால் இருந்திருந்தால் அவர் ஒரு மாடல் உட்பட ஐந்து பெண்களை மணந்து 20 மில்லியன் நிகர மதிப்புடன் உலகப்புகழ் பெற்ற எழுத்தாளராக இருந்திருக்க மாட்டார். அங்கே அவரை யாராவது கத்தியால் குத்தினால் உலகமே ஒரு நொடி ஸ்தமிக்கிறது. இங்கே நம்மை அதே போல் ஒரு இஸ்லாமிய படைப்பாளி ஒரு இளைஞரால் கத்தியால் குத்தப்பட்டால் பெரும்பான்மைவாதத்துக்கு விலை போன துரோகி என முத்திரை குத்தப்பட்டு “கத்திக்குத்து கந்தன்” என சக எழுத்தாளர்களும் சமூகவலைதள போராளிகளும் அவருக்கு பட்டம் சுமத்தி கலாய்ப்பார்கள். நமக்கும் அவர்களுக்குமான வித்தியாசம் கொஞ்சமே கொஞ்சம் வாய்ப்பு, சமூகத்தொடர்புகள் மற்றும் பணம். திறமையும் உழைப்பும் இரண்டாம் பட்சமே!
சாரு சொன்னதைப் போல இந்த *** கூடாரத்தில் பரஸ்பரம் சண்டையிட்டுக் கொண்டு நாம் இருப்பதற்கு காரணமே இந்த தப்பான நாட்டில் நாம் வாழ்வது தான்.
Comments