என் பள்ளி அனுபவங்கள் - ஆர். அபிலாஷ்

 டிசம்பர் 2023இல் கனவு ஆசிரியர் இதழில் வெளியான கட்டுரையின் முழுமையான வடிவம்

குமரி மாவட்டத்தில் உள்ள தக்கலையின் அருகில் உள்ள பத்மநாதபுரம் எனும் கிராமம் என் சொந்த ஊர். என்னுடைய ஆரம்ப கல்வியை அமலா கான்வெண்ட் எனும் கிறித்துவ கன்னியாஸ்திரிகள் நிர்வகித்த பள்ளியில் படித்தேன். அங்கு என்னுடைய உடற்தகுதியைக் காட்டி (நான் ஒரு மாற்றுத்திறனாளி இருப்பதால்) இடமாற்று சான்றிதழ் வாங்கிக் கொண்டு போக நிர்பந்தித்தார்கள். அச்சம்பவம் இன்னும் எனக்கு வியப்பாக இருக்கிறது - அங்கு எனக்கு எந்த விபத்தும் நிகழவில்லை. ஆனாலும் நிர்வாகிகளுக்கு யாருடைய கண்காணிப்பும் இல்லாமல் போனால் நான் இருக்கையில் இருந்து தவறி விழுந்துவிடுவேனோ எனும் அச்சம். அங்கிருந்து நான் இந்து வித்யாலயா எனும் மற்றொரு தனியார் பள்ளிக்குப் போனேன். ஏதோ ஒரு விதிமுறைக் குழப்பத்தால் நான் எல்.கே.ஜி, யு.கே.ஜி வகுப்புகளில் முதலில் இருந்து மீண்டும் அமரும் கட்டாயம் ஏற்பட்டது. அது ஒரு சிறிய அழகான பள்ளி. ஆனால் அங்கு எட்டாம் வகுப்புக்கு மேல் இல்லை என்பதால் என்னை தக்கலை உயர்நிலைப் பள்ளியில் சேர்த்தார்கள். இந்த மூன்று பள்ளிகளும் மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கு ஏற்ற வகையில் கழிப்பறைகள் இல்லை என்பதால் நாள் முழுக்க நீரருந்தாமல் இருக்கும், சிறுநீரை அடக்கி வைக்கும் பழக்கம் எனக்கு அங்கு ஏற்பட்டு பின் அது மறைய நீண்ட காலம் ஆகிற்று.

பெரும் வளாகம், மைதானம், பெரிய சம்புடத்துடன் மாணவர்கள் வரிசையாக அமர்ந்து சத்துணவு சோற்றையும் அதில் ஊற்றப்படும் ஆற்றொழுக்கு சாம்பாரையும் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் உண்ணும் நீண்ட சிமிண்டு திண்ணைகள். பெரிய சிறைச்சாலையை நினைவுறுத்தும் வரிசை வரிசையான வகுப்பறைகள். பிரம்புடன் நடந்து வரும் தலைமை ஆசிரியரை அஞ்சி அடங்கி ஒடுங்கி செல்லும் மாணவர்கள்.

நான் சென்ற புதிய பள்ளியில் பல நூறு மாணவர்கள் படித்தார்கள். இஸ்லாமியர், கிறித்துவர்கள், அவர்களிடையே வசதியானவர்கள், மத்திய வர்க்கத்தினர், ஏழைகள். விடிகாலையில் வயலுக்கும் தோப்புக்கும் மண்வெட்டியுடன் கிளைக்க சென்றுவிட்டு சாப்பிடாமலே வகுப்புக்கு வருபவர்கள், பிரச்சினைக்குரிய பின்னணியில் இருந்து வருபவர்கள் இருந்தனர். அவர்களுடைய பேச்சும் நடவடிக்கையும் எனக்குப் பழக காலமெடுத்தது. நான் அதுவரை எங்கும் கேட்டிராத கெட்டவார்த்தைகள், விவரணைகளைக் கேட்டேன். பெஞ்சில் ஏறி நின்று வகுப்பறையில் உள்ள பொருட்கள் மீது சிறுநீர் கழிக்கும் வினோத நடத்தைகளைக் கண்டேன். அதே போலத்தான், பார்த்ததுமே என்னை நட்புடன் ஏற்றுக்கொண்டு பழகிய நண்பர்களும் கிடைத்தனர். அங்கு தான் சற்று முரட்டுத்தனமான, அழகான, வெகுளியான பெண்களைக் கண்டேன். என் முதல் பதின்வயதுக் காதல் அங்குதான் மலர்ந்தது.

இஸ்லாமியர், கிறித்தவர்களுடன் நெருங்கிப் பழகியது அதுவே முதன்முறை. எனக்கு அப்போது அவர்களிடம் ஏற்பட்ட நெருக்கமே மாற்றுமதத்தவரைக் கண்டதும் ஒட்டிக்கொண்டு நட்பாகும், மிக வறிய சூழலில் இருந்து வருகிறவர்களை எளிதாகப் புரிந்துகொள்ளும் மனப்பாங்கை இப்போது ஏற்படுத்தியுள்ளது என நினைக்கிறேன். இது அரசுப்பள்ளியின் தனிச்சிறப்புகளில் ஒன்று.

அங்கு ஆசிரியர்கள் கண்டிப்பானவர்கள். அதுவரைப் படித்த தனியார் பள்ளிகளில் அடிக்க மாட்டார்கள். எங்களிடம் தவறிருந்தால் கூட மென்மையாக சொல்லித் திருத்துவார்கள். அங்கு நான் திட்டுவாங்கியதாகவே நினைவில்லை. இங்கோ தினமும் கேள்வி கேட்டு எல்லா மாணவர்களையும் நிற்க வைத்து பிரம்பால் அடிப்பார்கள். தேர்வுத்தாள்களைத் தரும் போது அடி, பேசினால் அடி, ஆசிரியர்களுக்குத் தோன்றும் போதெல்லாம் அடி. ஒரு மாணவி அறிவியல் ஆசிரியரின் மகள். அப்பா தன் வகுப்புக்கு புத்தகத்துடன் வந்தாலே அவள் முகம் இறுக்கமாகிவிடும். கப் சிப்பென்று இருப்பாள். ஆனால் அவளும் தவறாமல் அடிவாங்குவாள். (இன்று மாணவர்களை அடிப்பது குற்றம். அன்று அடிப்பவரே நல்லாசிரியர்.) நான் அடிவாங்கியதற்கு ஒரு காரணம் என் முந்தின பள்ளியில் எனக்கு சரியான கல்வி போதிக்கப்படவில்லை என்பதை உணர்ந்து கடுமையாக உழைக்கத் தொடங்கினேன். ஓராண்டிலேயே வகுப்பில் முதல் மதிப்பெண் வாங்கும் நிலையை அடைந்தேன்.

அங்கு பெரும் எண்ணிக்கையில் படித்த மாணவர்கள் பல வர்க்கங்களை, பின்னணிகளை சேர்ந்தவர்கள். இடைவேளைகளின் போது மைதானத்தில் மாணவர்களில் சிலர் மோதிக் கொள்வார்கள். நான் அதுவரை என் பள்ளியில் பார்த்தது மாணவர்கள் சும்மா கையால் அடித்துக்கொள்வது. இது நிஜமான சண்டை. என் கண் முன்னால் ஒரு பையனை பேனா கத்தியால் குத்தியதைப் பார்த்தேன். ஆழமாகப் படவில்லை. அவன் மெதுவாக வயிற்றைத் தாங்கியவாறு நடந்து பள்ளி வளாகத்துக்கு வெளியே போய்விட்டான். யாரிமும் புகார் சொல்லவில்லை. இச்சூழலே பிரம்பு விளையாட்டில்லாமல் அவர்களைக் கட்டுப்படுத்த முடியாது எனும் எண்ணத்தை ஆசிரியர்களிடத்து ஏற்படுத்தியிருக்கக் கூடும். இன்னொரு பக்கம், அங்கு ஆசிரியர்கள் கூடுதல் அறிவு படைத்தவர்களாக, அருமையாக பாடம் நடத்தக்கூடியவர்களாக, அன்பானவர்களாக இருந்தார்கள். நான் முன்பு பார்த்த தனியார் ஆசிரியர்களை விட தம் மாணவர்கள் நல்ல மதிப்பெண் எடுத்து உருப்பட வேண்டும் எனும் அசலான அக்கறை இவர்களிடம் இருந்தது. படிக்காத மாணவர்களிடையே கொஞ்சமேனும் திறமை உள்ளவர்களைக் கண்டால் திருத்தி நெறிப்படுத்த முயல்வார்கள். அந்த அன்பைக் கண்ட போது அவர்கள் எங்களைத் தம் மாணவர்களாக அல்ல பிள்ளைகளாகவே காண்கிறார்கள் எனப் புரிந்துகொண்டேன்.

விதவிதமான ஆசிரியர்களை அங்கு கண்டேன். ஒரு இயல்பியல் ஆசிரியர் வெள்ளை கதர் சட்டை, வேட்டி, தோளில் துண்டு அணிந்து பழைய சைக்கிளில் வருவார். கெட்டியான கறுப்புப்பட்டை கண்ணாடி. வகுப்பில் நகைச்சுவையாக கதைகளை சொல்லி ஏகவசனத்தில் பேசி எங்களை மகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்துவார். எளிமையாக அழகாக அவர் சொல்லித் தந்தவை மறந்துவிட்டன என்றாலும் அந்த அனுபவம் மறக்கவில்லை. கணித ஆசிரியராக வேற்றூரில் இருந்து ஒருவர் வந்தார். எழுபதுகளின் நாயகர்களின் ஸ்டைலில் பங்க், முன் தலையில் சுருட்டிவிட்ட முடி, பெரிய காலர் வைத்த, கறுப்புப் புள்ளிகள் கொண்ட சட்டை அணிவார். எகத்தாளமான உடல்மொழி. அற்புதமான ஆசிரியர். உலகின் மிக சிரமமான பாடங்கள் கூட அவர் சொல்லித் தந்தால் புரியும். ஒருநாள் எங்களுக்கு அசெம்பிளி நடந்துகொண்டிருக்க அதில் பங்கெடுக்க முடியாத நான் தனியாக வகுப்பில் இருந்தேன். அவர் என்னைப் பார்த்து வகுப்புக்குள் வந்து என் தோளில் கையிட்டு ஆதுரமாகப் பேசினார். என்னிடம் ஒரு மனிதர் வந்து ஆதரவாக விசாரித்தது என் வாழ்வில் முதன்முறை அது என்பதால் நெகிழ்ந்து போனேன். அவர் ஒரே மாதத்தில் ஒரு பேருந்து விபத்தில் காலமான போது நாங்கள் மாணவர்கள் துயரம் தாளாமல் அழுதோம். அவருடைய நினைவாகவே நான் ஒரு ஆசிரியரான போது வகுப்பில் தனியாக ஒட்டாமல் இருக்கும் மாணவர்களிடம் சென்று நட்பாக விசாரிக்கும் வழக்கத்தை வளர்த்துக்கொண்டேன்.

நான் செல்லும் போது இருந்த தலைமை ஆசிரியை கண்டிப்பானவர். இரும்பு மனுஷி. எல்லாரும் பயந்தார்கள். அவரது பதின் வயது மகன் ஒரு பைக் விபத்தில் காலமான போது அவர் மிகவும் ஒடுங்கிப் போய் ஓய்வு வாங்கிக்கொண்டார். எங்களுக்கு அவருடைய மென்மையான பக்கத்தைக் காணக் கிடைத்த போது அவருக்காக பரிதாபப்பட்டோம். அவரிடத்தில் வந்தவர் இன்னும் படுபயங்கரமானவர். அவரிடம் தினமும் பின்பக்கத்தில் அடிவாங்காத மாணவர்களே இல்லை. அடிக்க அடிக்க மாணவர்கள் முன்னோக்கி வளைந்து தப்பிப்பதைப் பார்க்க வேடிக்கையாக இருக்கும், அதாவது அவரிடம் நாம் சிக்காத வரையில். அவருக்கு முழுவழுக்கை. நீள்வட்ட தலையமைப்பு. அதனால் அவரை மாணவர்கள் ஒரு பழத்தின் கொட்டையை வட்டப்பெயரிட்டு கேலி செய்தனர். அவர் போய்க்கொண்டிருக்கும் போது பின்னிருந்து அழைத்து மறைந்துகொள்வார்கள். அவர் ஒருநாள் எங்கள் வகுப்புக்குள் புகுந்து விசாரணையை நடத்தினார். பயத்தில் எங்களுக்கு சிறுநீர் கழிந்துவிட்டது. அதன் பிறகு ஒருநாள் வகுப்புக்கு வந்து எங்களுடைய எதிர்காலத்தைப் பற்றின நிஜமான அக்கறையுடன் அறிவுரை தந்தார். ஒரு நல்லாசிரியருக்கு தன்னைத் துன்புறுத்தும் மாணவர்களிடம் ஒருபோதும் வெறுப்பு ஏற்படாது என்று புரிந்துகொண்டேன். ஆனாலும் நீண்ட காலமாக என் நெஞ்சில் அவர் பெயருக்குப் பதில் வட்டப்பெயரே நிலைத்தது. அவமதிப்புடன் அல்ல நிறைய அன்புடன்.

அங்கு தான் நான் பல புதிய விசயங்களைக் கற்றேன், புது மனிதர்களை அறிந்தேன், அப்பள்ளி தான் என் ஆளுமையை புடம் போட்ட ஆட்டக்களம்