புனைவில் உரையாடல் எழுதுவது எப்படி?

இன்றைய நாவல் வகுப்பிற்கான  குறிப்பு

சிறந்த உரையாடலுக்கான உதாரணங்கள்

மோகமுள்

தி.ஜா - மோகமுள் - பக்கங்கள் 40-42; 56; - கதாபாத்திரத்தின் பல்வேறு மனநிலைகள், மறைத்து வைத்த உணர்வுகள் வெளிப்படும் பாங்கு கவனிக்கத்தக்கது. பொதுவாக தி.ஜா ஒரு உரையடலுக்குள் பல பகுதிகளைக் கொண்டு வருவார். ஒன்று முடிந்து இன்னொன்று வரும்.  ராஜம் பாபுவின் இசை குறித்த கற்பனாவாத நிலைப்பாட்டை மறுக்கும் இடத்தில் ஒரு உரையாடல் பகுதி முடிகிறது:

“பாடாமலே இருக்கலாம், மனசுக்குள்ளேயே ராகத்தின் அழகைப் பார்த்துக்கொண்டேயிருக்கலாம். வடிவத்தை வளர வளர பார்த்துக்கொண்டே இருக்கலாம்.” என்றான் பாபு. (…)

“ராகத்துக்கு வடிவம் அழகெல்லாம் இருக்கு. பாடினால்தான் அது வெளிப்படும். நீ சொல்கிற தியானம் எல்லாம் எல்லாருக்கும் பிரயோஜனப்படாது. நீ வேணும்னா பண்ணிண்டிரு.”

“எனக்கு ஒண்ணும் வரப்போறதில்லே. தியானம் தான் மிச்சப்படும் போலிருக்கு.”

 அந்த இடம் பின்னாளில் அவன் யமுனாவை வறிந்து நொடிந்த வயதான நிலையில் பார்க்கையில் அர்த்தம் பெறுகிறது.

அதே போல ராஜத்தின் வாக்கியங்களின் தாளக்கட்டும் பாபுவின் தாளக்கட்டும் வேறுவேறானது. நாவல் முழுக்க இப்படித்தான் தி.ஜா அமைத்திருக்கிறார். இது அப்பாத்திரங்களுக்கு ஒரு தனித்துவத்தை, ஆளுமையை அளிக்கிறது.

60- ஆம் பக்கத்தில் ஒரு யமுனா பேசும் பாணி அவள் பின்னர் நகரத்திற்கு வரும் வரையில் அவளிடம் வெளிப்படும் நக்கலும், தன்மறுப்பும், பாபுவிடம் காட்டும் விளையாட்டுத்தனமான காமமும், தூண்டிவிடும் போக்கும்:

“ஊருக்குப் போறியா?”

“ஆமாம் ராத்திரி தான்.”

“ராத்திரி தானே?”

“யமுனா கல்யாணத்தை நிச்சயம் பண்ணிவிட்டுத் தான்.”

“ஏன் தாரை வார்த்துக்கொடுத்திட்டுப் போயேன்.” என்று சிரித்தாள் யமுனா.

(…)

“நீ தான் இன்னிக்கு ஜாஸ்தி பேசவே இல்லை.”

“கல்யாணப் பெண்ணில்லையா? சும்மா பேசிக்கிடேயிருந்தா?” என்றாள் யமுனா.

“கல்யாணம் ஆனதுக்கப்புறம் இதுகூட பேசமாட்டே.”

“மாப்பிள்ளை சிணுங்காம இருந்தா, பேசறதுக்கு என்ன?” என்று சிரித்தாள் யமுனா.

(இந்த இடத்தில் ‘மாப்பிள்ளை’ என்பது பாபுவையும் தான். அதில் ஒரு சீண்டல், இரட்டை அர்த்தம் உளது.)

ஆதவன் - காகித மலர்கள் - - பக். 109.

நாவலில் இந்த குறிப்பிட்ட உரையாடலில் விஸ்வம் மற்றும் அவன் அப்பாவின் கதாபாத்திர இயல்பு பற்றி நாம் எதிர்பாராத தகவல் நுட்பமாக வெளிப்படுவது கவனிக்கத்தக்கது. விஸ்வம் வெளிநாட்டில் இருந்து இந்தியாவுக்கு விடுப்புக்கு வந்துள்ளவன். அவன் ஆய்வாளன். அவனுக்கு அந்த நகரமய வாழ்க்கை சூழல் குறித்து ஒரு அலுப்பு, அவநம்பிக்கை உள்ளது. போலித்தனங்களை வெறுக்கிறான். அவன் அப்பா ஒரு அரசு அதிகாரி. தன் அம்மாவை அவன் ஒரு  ‘பார்ட்டிக்கு’ அழைத்து செல்ல முடியுமா எனக் கேட்பதற்காக அவர் அவனுக்கு போன் செய்து பேசுகிறார். அவர் ஆணையிடுவதில்லை. அவர் தயக்கமாக பேசுவதைக் கண்டு “எங்காவது போக வேண்டியிருக்கா?” என்று விசு கேட்கிறான். அவர் சொல்கிறார். அவன் அலுப்புடன் ஒத்துக்கொள்ள அவர் அவன் மனைவி பத்மினியையும் அவன் கூட அழைத்துப் போகலாம் என்கிறார். அவன் ஒத்துக்கொள்ள அவர் “ஐ ஆம் சாரி … உன்னை சிரமப்படுத்த வேண்டியிருக்கு.” என்கிறார் மன்னிப்பு கோருவதைப் போல. ஏன் இவ்வளவு தொழில்ரீதியாக பேசுகிறீர்கள் என்று விஸ்வம் கேட்க அப்பா சிரித்துக்கொண்டு மழுப்புகிறார். அடுத்து விஸ்வம் “இன்றைய சாயங்காலப் பொழுதை உனக்காக தியாகம் பண்ணப் போறேன், அப்பா” என்கிறான். இந்த இடம் முக்கியமானது. விஸ்வம் அலுப்பாக எரிச்சலாக இருக்கிறான், ஆனால் அவன் அதைக் காட்டிக் கொள்வதில்லை. உரையாடலின் துவக்கத்தில் இருந்த வெளிப்படைத்தன்மை இப்போது அவனிடம் போய்விடுகிறது. அவனும் தொழில்ரீதியாக பேச ஆரம்பித்துவிட்டான். இதை அவன் அப்பாவின் அடுத்த வசனம் மூலம் ஆதவன் நமக்கு சுட்டிக்காட்டி கிண்டலடிக்கிறார்: “ஓக்கே நான் உன்னை தேங்க் பண்ணப் போறதில்லே, அப்புறம் பார்லமலாப் பேசுறேன்னு சொல்லுவே.” மெல்ல மெல்ல நகரமயமான செயற்கையான சூழல் அதை எதிர்க்கிற விஸ்வத்தையே விழுங்கி உருமாற்றுகிறது என்பதை ஒரு உரையாடலில் வரும் வசனங்களின் மாற்றங்களின் ஊடே ஆதவன் உணர்த்திவிடுவது அற்புதமானது.

அடுத்து இரு ஆங்கில புனைவுகளில் இருந்து உதாரணங்கள்:

F. Scott Fitzgerald’s The Great Gatsby. - கேட்ஸ்பியின் தத்தளிப்பு முடிவுறாத சொற்றொடர்களில் வெளிப்படுவது, நிக் மெல்ல அவரை ஆறுதல்படுத்திய பின்னர் அவர் சொல்லத் தலைப்படுவது - குறிப்பிட்ட சந்தர்பத்தில் பாத்திரங்களின் மனவுணர்வு, மன அமைவு வெளிப்படும் பாங்கு 

Gatsby tries to invite the naive Nick into a less-than-savory business.

“There’s another little thing,” he said uncertainly, and hesitated.

“Would you rather put it off for a few days?” I asked.

“Oh, it isn’t about that. At least—” He fumbled with a series of beginnings. “Why, I thought why, look here, old sport, you don’t make much money, do you?”

“Not very much.”

This seemed to reassure him and he continued more confidently.

“I thought you didn’t, if you’ll pardon my—you see, I carry on a little business on the side, a little side line, if you understand. And I thought that if you don’t make very much—You’re selling bonds, aren’t you, old sport?”

“Trying to.”

ஹெமிங்வேயின் Hills Like White Elephants

A man and a woman discuss whether the woman should abort their baby - ஆண் பாத்திரம் அவளை கருக்கலைப்பு செய்ய மறைமுகமாக வலியுறுத்துவது (“உன்னால் முடியாவிட்டால் செய்ய வேண்டாம், ஆனால் அதை செய்வது சுலபம். அதுதான் சிறந்த விசயம், அது நடக்காவிட்டால் நான் வருத்தப்படுவேன், நான் வருத்தப்பட்டால் எந்த எல்லைக்குப் போவேன் என உனக்குத் தெரியுமே. ஐ லவ் யூ ஐ லவ் யூ”), அன்பிற்காக, உறவின் நிலைப்புக்காக அவள் அதை ஏற்பது (உனக்கு நிஜமாகவே இது நடக்க வேண்டுமா? இது நடந்தால் நீ திரும்பவும் என்னை நேசிப்பாயா? நீ இனிமேல் கவலையே பட மாட்டாயா?); அடுத்து இந்த உரையாடலின் வழி ஒரு காட்சி அரங்கேறுகிறது; ஒரு விசயம் நடக்குமா இல்லையா எனும் கேள்வியில் இருந்து ஒரு முடிவை எட்டுகிறோம். நிறைவு கிடைக்கிறது.

“Well,” the man said, “if you don’t want to you don’t have to. I wouldn’t have you do it if you didn’t want to. But I know it’s perfectly simple.”

“And you really want to?”

“I think it’s the best thing to do. But I don’t want you to do it if you really don’t want to.”

“And if I do it you’ll be happy and things will be like they were and you’ll love me?”

“I love you now. You know I love you.”

“I know. But if I do it, then it will be nice again if I say things are like white elephants, and you’ll like it?”

“I’ll love it. I love it now but I just can’t think about it. You know how I get when I worry.”

“If I do it you won’t ever worry?”

“I won’t worry about that because it’s perfectly simple.”

Tagging - அடையிடுதல் 

என்றாள், என்றான், மீரா சொன்னாள், குமார் சொன்னான்

உதாரணம், “இருவர்” - அசோகமித்திரன்

இறந்து போன அப்பாவின் கற்பனைக்கும் மனவளர்ச்சியில்லாத மகனுக்குமான உரையாடல் - வெங்கடாசலம் இந்த உரையாடல் முழுக்க ஆற்றாமையுடன் கையறு நிலையில் இருக்கிறான். அவன் தன் குழந்தை விசு கேட்கும் கேள்விகளுக்கு நேரடியான பதிலை அளிப்பதே இல்லை. ஆனால் விசுவின் மனநிலை சந்தேகம், குறுகுறுப்பு, வேண்டுகோள், சமாதானம், பெரிய மனுசத்தனம் என மாறிக்கொண்டு வருகிறது. இதுவே இந்த உரையாடலுக்கு ஒரு கதையாடல் தன்மையை கொடுக்கிறது. இதில் கேட்டான், சிரித்தான், என்றான், சொன்னான் ஆகிய சொற்கள் பாத்திரங்களின் அடையாளத்தை அடையிடுகின்றன.

திடீரென விசு கேட்டான்: “ஏம்பா நீ செத்துப் போயிடலே?”

வெங்கடாசலம் சிரித்தான். “செத்துப் போறது பத்தி உனக்கு எப்படிடா தெரியும்?”

“உன்னைத்தான் நெருப்பு வைச்சுக் கொளுத்தியாச்சே?”

“கொளுத்திட்டா ஆயிடுத்தா?”  

“வீட்டுக்கு மறுபடியும் வரவேல்லியே?”

வெங்கடாசலம் உடனே பதில் சொல்லவில்லை. பிறகு “அது சரிதான்,” என்றான்.

விசு சொன்னான். “நீ வீட்டுக்கு வாப்பா, அம்மா கூட என்னை அடிக்கிறா.”

வெங்கடாசலத்தை அண்ணாந்து பார்த்த விசு உடனே சொன்னான், “அழாதே அப்பா, உனக்குப் பிடிக்கலேன்னா வேண்டாம்.”

வெங்கடாசலம் சொன்னான்: “ஆமாம்டா என் கண்ணு. நான் இனிமே யார் வீட்டுக்கும் வரமுடியாது.”

குறிப்பு: இந்த உரையாடலில் அடைகளை எடுத்துவிட்டால் எப்படி இருக்கும்?

“ஏம்பா நீ செத்துப் போயிடலே?”

“செத்துப் போறது பத்தி உனக்கு எப்படிடா தெரியும்?”

“உன்னைத்தான் நெருப்பு வைச்சுக் கொளுத்தியாச்சே?”

“கொளுத்திட்டா ஆயிடுத்தா?”  

“வீட்டுக்கு மறுபடியும் வரவேல்லியே?”

“அது சரிதான்”

“நீ வீட்டுக்கு வாப்பா, அம்மா கூட என்னை அடிக்கிறா.”

“அழாதே அப்பா, உனக்குப் பிடிக்கலேன்னா வேண்டாம்.”

“ஆமாம்டா என் கண்ணு. நான் இனிமே யார் வீட்டுக்கும் வரமுடியாது.”

இப்போது உரையாடலுக்கு என்ன வித்தியாசம் ஏற்பட்டுள்ளது என நினைக்கிறீர்கள்?

ஒரு குறிப்பான மாறுபாடு வாசகராகிய நாம் உரையாடலுக்கு மிகவும் நெருக்கமாக உள்ளதாக, குறுக்கே எழுத்தாளர் இல்லாததான ஒரு உணர்வு வருகிறது.