“Today, the mass consumption of marijuana, cocaine, ecstasy, crack, heroin, etc., is a response to a social environment that pushes men and women towards quick and easy pleasure, that immunizes them against worries and responsibility, allowing them to turn their backs on any self-knowledge that might be gained through thought and introspection, two eminently intellectual activities that are now considered tedious in our fickle, ludic culture. “This need for distraction, the driving force of the society in which we live, stems from a desire to flee from the void and anguish that we feel when we are free, and forced to make decisions such as what to do with our lives and our world, especially in challenging times. For millions of people drugs now have the role, previously played by religions and high culture, of assuaging doubts and questions about the human condition, life, death, the beyond, the sense or senselessness of existence.”
Excerpt From
Notes on the Death of Culture
Mario Vargas Llosa
நம் சமூகத்தில் இன்று ஏன் போதை மருந்துகளுக்கு இவ்வளவு பெரிய இடம் ஏற்பட்டுள்ளது எனக் கேட்கும் லோஸா ஞானம் எனப்படும் தன்னறிதலுக்குத் தேவைப்படும் சிந்தனை, சுய-பிரதிபலிப்பு (self-introspection) ஆகியவற்றை இன்றைய பண்பாடு அனுமதிப்பதில்லை, சிந்திக்க இயலாத நவீன மனிதன் வாழ்க்கையின் வெறுமையையும், துயரத்தையும் கடந்து போவதற்கும், சுயவிடுதலை அடைவதற்கும் போதை மருந்துகளைப் பயன்படுத்தும் நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறான் என்கிறார். இதில் சுவாரஸ்யமான விசயம் வாழ்க்கை அதனளவில் நிறைவற்றது, தன்னளவில் கசப்பூறும் தன்மை கொண்டது என்பது. இதை வெற்றுப் பொழுதுபோக்கால் நம்மால் சமாளிக்க முடியாது. பொழுதுபோக்கு நம் பொழுதின்மீது இன்பத்தை ஏற்றுவதாக பாவிக்கிறது. ஆனால் உண்மையில் இது தற்காலிகமான தோற்றம் மட்டுமே. இது முடிவில் நம் வெறுமையையும் போதாமையையும் இன்னும் அதிகமாக அம்பலப்படுத்தி நம்மைத் தத்தளிக்க வைக்கிறது. நான் இன்னும் அதிகமான பொழுதுபோக்கை நாட வேண்டி வருகிறது.
இன்னொரு பிரச்சினை வாழ்க்கையின் பொருள் குறித்த தேடல். இதையும் பொழுதுபோக்கால் நிறைவு செய்ய இயலாது. போதை மருத்தைப் பயன்படுத்துவோருக்கு அது இக்கேள்விகளை முழுமையாகக் கடந்து செல்வதான தீவிர நம்பிக்கையை அளிக்கிறது. அவர்கள் மற்றொரு இடத்திற்குப் பயணிக்கிறார்கள். ஆனால் போகப்போக மிக அதிகமான போதை மருந்துகள் இதைத் தக்க வைக்கத் தேவைப்படும் என்பதால் இதுவும் ஒரு தீர்வல்ல என்கிறார் லோஸா.
தன்னறிவு ஏன் இவ்வளவு சிக்கலானதாக உள்ளது எனும் கேள்வியே இவ்விவாதத்தில் மிக முக்கியம் என்று நினைக்கிறேன். இன்று தியானம் பயிற்றுவிக்கும், தத்துவம் போதிக்கும் வகுப்புகள், வாழும் கலைப் பயிற்சிகள் அதிகமாகி விட்டன. சமகாலத்தின் அபத்தங்களில் ஒன்று இவை - நம் மனமே மொழியாலானது. மொழி தன்னளவில் கவனத்தை ஒன்று குவிக்கவும் உண்மையை அறியவும் உதவக் கூடியது. மொழி ஒரு லேசர் ஒளிக்கற்றை, அதே போல நம் பிரக்ஞை என்பது எண்ணங்களால் ஆனது அல்ல - அது காலத்தால் ஆனது. காலத்தின் அக-காட்சிப்படுத்தலே பிரக்ஞை. காலத்தை நம்மால் உள்ளுக்குள் பிரதிபலித்துக் காண இயல்கிறது. இவ்வளவு சாத்தியங்களும் மனிதருக்கு இயல்பாகவே அமைந்துள்ளபோது அவர்களுக்குத் தேவை சிந்திக்கும் அடிப்படைப் பயிற்சி மட்டுமே. சிந்திப்பது என்றால் தியானிப்பதோ தர்க்கரீதியாக அலசுவதோ அல்ல. எந்த ஒரு கருத்துருவும் நமக்குள் எப்படித் தோன்றிச் செயல்படுகிறது என்று நம்மால் கவனித்தாலே புரியும். அடுத்து உலகில் ஒவ்வொன்றும் எப்படி 'இருக்கிறது' என்பதை அதனுடன் நான் முழுமையாக உறவாடும்போதே நமக்குப் புலப்படுகிறது. ஒரு கத்தியை எடுத்து ஆப்பிளை நறுக்கும்போது அங்கு ஆப்பிளும் கத்தியும் தம்மை வெளிப்படுத்துகின்றன. அவற்றின் வெளிப்பாட்டின் ஊடாக காலமும் வெளியும் தம்மை வெளிப்படுத்துகின்றன. ஹைடெக்கர் இதனையே 'சிந்தனை' என்கிறார். நம்மால் இவ்வாறு 'சிந்திக்க' இயலாதபடி நுகர்வுச் சிந்தனை இன்று எல்லாவற்றிலும் புகுந்து கொள்கிறது - கத்தியை நாம் வாங்கிப் பயன்படுத்தப்படுவதாக, ஆப்பிளைப் புசித்து இன்புறக் கூடியதாக மட்டுமே சிந்திக்க நம் பண்பாடு நம்மைத் தூண்டுகிறது. நம்மைக் காலத்தில் இருந்தும் உலகில் இருந்தும் இது வெளியேற்றுகிறது.
நாம் 'சிந்திக்கையில்' ஒவ்வொரு கணமும் நம்மை அறிகிறோம், அடைகிறோம். இந்த நுண்-செயல்பாடு நம்மிடம் இருந்து அறுந்து போனதும் அந்த இடத்தைப் பல அன்றாடச் சடங்குகளும் (வாகனத்தில் ஏறி வேலைக்குப் போய் சம்பாதிப்பது)பொழுதுபோக்கும் போதை மருந்துப் பயன்பாடும் பற்றிக் கொள்கின்றன. நவீன நோய்மை இது.
எனக்கு லோசாவைப் படிக்கையில் அவர் விட்டுச் செல்லும் சிந்தனை இடைவெளிகளை நிரப்ப ஹைடெக்கர் இவ்வாறு மிகவும் தேவைப்படுகிறார்.
Comments