பிக்பாஸ்- பெண்களை தமிழர் கூடுதலாய் மதிக்கிறோமா? (1)

ஆண்-பெண் உறவு பிக்பாஸ் வீட்டில் (மலையாளம் மற்றும் தமிழில்) எப்படி உள்ளது, இது நமது சமகால பண்பாட்டை, பாலினங்களின் அதிகார படிநிலைகளை பிரதிபலிப்பதாக உள்ளதா என சமீபத்தில் நான் எழுதிய பிக்பாஸ் கட்டுரைகளில் கேட்டிருந்தேன். அதன் தொடர்ச்சியாக இப்போது பெண்கள் ஆண்களை எதிர்கொள்வதில் தமிழில் இருந்து மலையாளத்துக்கு உள்ள ஒரு முக்கியமான வித்தியாசத்தைப் பற்றி இப்போது பேசப் போகிறோம். இந்தி பிக்பாஸில் பெண்களின் நிலையையும் மேலோட்டமாய் ஒப்பிடுவோம்

.

தமிழ் பிக்பாஸின் இரண்டு பருவங்களிலும் ஆண்-பெண் சமத்துவம் வீட்டின் பங்கேற்பாளர்களின் நடவடிக்கைகளில் தெரிகிறது என ஒரு தோழி ஒருமுறை குறிப்பிட்டார். அவர் அப்படி சொல்லக் காரணம் மலையாள பிக்பாஸின் முதல் பருவத்தின் ஒரு குறிப்பிட்ட வாரத்தில் சினிமா நடிகர் அனூப் சந்திரன் வீட்டின் காரணவர் (தலைவர்) ஆன போது நடந்த சில விசயங்களே. வீட்டின் உறுப்பினர்களுக்கு பணிகளை ஒதுக்கும் போது அவர் சமையல் வேலைகளை மொத்தமாய் பெண்களிடமும் ஒப்படைத்து விட்டார். இது சமத்துவத்துக்கு எதிரானது அல்லவா என்று நிகழ்ச்சியை ஒருங்கிணைக்கும் மோகன்லால் மறைமுகமாய் கேள்வி கேட்டார். பெண்கள் இதைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள் என வீட்டின் பெண் பங்கேற்பாளர்களிடமும் கேள்வியை முன்வைத்தார். ஆனால் அவர்களில் ரஞ்சினி சற்று வெளிப்படையாய் இதை கண்டிக்க முயன்றார். ஆனால் பிற பெண்கள் ஆவேசமாய் இதை எதிர்க்காததால் அவரது சொற்கள் வெறும் முனகலாய் அமுங்கிப் போயின. அனூப் இதற்கு விளக்கமளிக்கையில் தான் பெண்களை மதிப்பதாகவும் அவர்களாலே மிகுந்த அக்கறையுடன் சமைலறையின் காரியங்களை கவனிக்க முடியும் என்பதாலே, ஒருவித அங்கீகாரமாய் மட்டுமே அப்பணியை முழுக்க அவர்களிடம் தான் ஒப்படைத்ததாய் சொன்னார். இதற்கும் பெண்களிடம் இருந்து எதிர்வினைகள் இல்லை. சமையல் வேலையை எடுத்துக் கொண்டு நூறாண்டுகளுக்கு முன்பான இல்லாள்களைப் போல செயல்பட அவர்கள் உற்சாகம் காட்டுவதாகவே தென்பட்டது. இத்தனைக்கும் மலையாள பிக்பாஸில் அரசியல் மொழி நன்கு பரிச்சயமான, போராடவும் மறுத்துரைக்கவும் தயங்காத பெண்கள் அதிகம். அவர்கள் ஏன் தம் மீது திணிக்கப்படும் பாலின கட்டமைப்பை எதிர்க்கவில்லை?

இதைப் பற்றி உரையாடுகையில் தான் தோழி கேட்டார்: இதுவே தமிழ் பிக்பாஸில் என்றால் ஒரு பருவத்தில் நமீதாவும் காயத்ரியும் ஜூலியும் அடுத்த பருவத்தில் மும்தாஜ், ஐஸ்வர்யா, ரித்விகா போன்றோரும் கடுமையாய் எதிர்த்திருப்பார்கள். அது மட்டுமல்ல, இந்த முடிவை எடுத்தமைக்காக கமல்ஹாசன் அந்த வீட்டுத் தலைவரை அரைமணிநேரம் குழப்பி குழப்பி கண்டித்து மூளை கொதிக்க வைத்து தெறிக்க விட்டிருப்பார். ஆனால் மோகன்லால், ஒப்பிடுகையில், பெண் என்பவள் என்ன சமையலறைக் கைதியா என்றெல்லாம் கொதிக்கவில்லை. கேரளா மிக முற்போக்கான மாநிலம் என்கிறோம். அங்கு தாய்வழி சமூகங்கள் தழைத்தன என்றும், அங்குள்ள பெண்கள் துணிச்சலானவர்கள் என்றும் படித்திருக்கிறோம், பார்த்திருக்கிறோம். ஆனால் ஏன் இப்படி சில விசயங்களில் அவர்கள் மிகப்பிற்போக்காய் இருக்கிறார்கள்?

இந்த கேள்வியுடன் தமிழ் பிக்பாஸுக்கு வந்த தோழி அங்கு பெண்கள் கூடுதல் சுயமரியாதையுடன் இருப்பதாய் கூறினார். 

சரி, இது உண்மையெனில், தமிழகம் மற்றும் கேரளாவில் ஆண்-பெண் உறவு இப்படித் தான் மிகவும் முரணாக உள்ளதா என நான் என்னையே கேட்டுக் கொண்டேன். ஒரு முற்போக்கான மாநிலம் ஆண்-பெண் விசயத்தில் பிற்போக்காய் நடந்து கொள்கிறது. ஒரு பிற்போக்கான மாநிலமாய் காணப்படும் தமிழகமோ பெண்களை கண்ணியமாய் சுயமரியாதைக்கு இடமளித்து நடத்துகிறது. ஏன் இப்படி?

இந்த கேள்வியுடன் எங்கள் உரையாடல் முடிந்து போனாலும் நான் மேற்கொண்டு இதைப் பற்றி யோசித்தேன். இரண்டு பதில்கள் எனக்குத் தோன்றின.

ஒன்று, எல்லா சமூகங்களும் இப்படி முரண்பாட்டு முடிச்சுகளாகவே இருக்க முடியும். ஒரு பெண் முற்போக்காக வெளிப்பட அவளது இருப்பில் ஒரு பிற்போக்குத் தன்மை இருந்தே ஆக வேண்டும். 

அடுத்து, கேரள சமூகம் முற்போக்கின், கல்வியின், இடதுசாரி அறிவியக்கங்களின், சமூக நிதியில் கலைகளின் பாதையில் நடந்து அரைநூற்றாண்டு கடந்து விட்டதென்றாலும், அங்கு பெண் ஆணுக்கு ஒரு அங்குலம் “உயரத்தில்” குறைவு தான். அங்கு பெண்கள் பாலியல் தாக்குதலுக்கு உள்ளாவதும் அதிகம் எனக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். ஆனால் தமிழ் சமூகம் நிலப்பிரபுத்துவ பண்பாட்டு கட்டமைப்பில் இருந்து இன்னும் மீளவில்லை என்றாலும் பெண்கள் இங்கு கூடுதல் சுதந்திரத்துடன், தன்னியல்புடன், தன்னிறைவுடன் உள்ளார்கள் என்பதே உண்மை. இன்னொரு பக்கம், இங்கு பெண்களின் சுயமுனைப்பும் துணிச்சலும் ஆண்களை பின்னுக்குத் தள்ளி அவர்களின் அதிகாரத்தை அச்சுறுத்துகிறது. தாம் குடும்ப வெளிக்குள், உறவு வெளிக்குள் இடமற்று புறந்தள்ளப்படுவோம் எனும் அச்சம் இங்கு ஆண்களுக்கு மிகுதி. வடிவேலுவை கோவை சரளா துவைத்தெடுக்கும் நகைச்சுவைக் காட்சி நினைவுள்ளதா? அது போல மலையாளத்தில் ஒரு காட்சி கூட இல்லை. “மொழி” படத்தில் ஜோதிகா குடித்து விட்டு தன் மனைவியை துன்புறுத்தும் கணவனை துணிச்சலாய் அடித்து திருத்துவார். இதைக் கண்டு தான் ப்ரித்விராஜ் அவர் மீது மையல் கொள்வார். பெண்ணுக்காய் மறுகி உருகி பாட்டோ பாட்டென்று பாடி பின்னே திரியும் சோக நாயகன்கள் தமிழில் தொண்ணூறுகள் வரை பிரசித்தம். முரளி இதற்கென்றே தனிமுத்திரை பெற்றார். ஆனால் கேரளாவிலோ பெண்ணால் நிராகரிக்கப்பட்டு அந்த துயரம் தாளாமல் நெஞ்சம் உருக காதலில் சிக்கி அழியும் காதலன் எனும் தொன்மமே இல்லை எனலாம். அப்படியான நாயகர்கள் தோன்றும் போதும் (“அன்னயும் ரசூலும்” போல) அவர்கள் தமிழ்ப் படங்களின் நேரடி தாக்கத்தினாலே உருவாகிறார்கள். “பிரேமத்தில்” நிவின் பாலி தன்னிரக்கம் தொனிக்க தோன்ற வேண்டிய பாத்திரம். ஆனால் அவர் மாறாக தொடர்ந்து பெண்களால் நிராகரிக்கப்பட்டாலும் “ஸ்படிகம்” மோகன்லால் போல திமிறும் ஆண்மையுடன் தான் தெரிகிறார். இந்த நிவின் பாலியை “காதல்” படத்தின் பரத்துடன் ஒப்பிட்டால் வித்தியாசம் புரியும். தமிழக ஆண் தொன்மத்தில் தோன்றும் நாயகன் சற்று பலவீனப்பட்ட, பாவப்பட்ட பிறவியாக ஒரு புறமும் “சிங்கம்” சூர்யா போல மிகையான ஆற்றல் கொண்டவனாக இன்னொரு பக்கமும் இருக்கிறான். ஆனால் மலையாள சினிமாவில் இத்தகைய சித்தரிப்புகள் மிக மிக அரிது. 

இது தமிழக, கேரள சமூக நிலையை நேரடியாக பிரதிபலிப்பதன் நான் கூற முயலவில்லை; இது அம்மாநில மக்களின் உள்ளார்ந்த விழைவுகளை சித்தரிப்பதாக கூறுகிறேன்.