இத்தனைக்கும் நான் 90களின் குழந்தை. 80களில் இருந்து துவங்கின படங்களைப் பார்த்து, பாடல்களைக் கேட்டு வளர்ந்தவன். மிகவும் ரசிப்பவன். ராஜா, ரஹ்மான், தேவா எல்லாம் இப்போதும் பிடிக்கும், ஆனால் என் ஆன்மாவை அவர்கள் தொடுவதில்லை. இது ஏன் என ரொம்ப நாட்களாக எனக்கே புரியவில்லை. அண்மையில் தான் இதன் காரணம் விளங்கியது - எண்பதுகளுக்குப் பிறகு தமிழ் சினிமாவில் மெல்லுணர்வுகளின் ஆதிக்கம் அதிகமாகிவிட்டது. எந்த தீவிர நம்பிக்கைகள், சமூகப்பிடிப்பும் இல்லாத ஒருவித மென்மையான மாந்தர்களே கதை மாந்தர்கள் ஆயினர். இவனுக்கு / இவளுக்கு என்னைப் பிடிக்கவில்லை, என் குடும்பத்தில் இருந்து யாரையோ தொலைத்துவிட்டேன், வேலை கிடைக்கவில்லை, சின்னச்சின்ன கவலைகள், சின்னச்சின்ன ஆசைகள், சின்னச்சின்ன கசப்புகள் இவற்றை சுற்றியே தமிழ் சுனிமா சுழன்றது. ஒரு கட்டத்தில் தனிமனிதனின் கைவிடப்படல், தனிமை முக்கியமான பேசுபொருளாகிறது, அதற்கு கற்பனாதாவதக் காதல் ஒரு தீர்வாகியது. இதற்கு அடுத்த கட்டத்தில் இன்று நீதிக்கான தவத்தை ஒருவித self-victimizing ஆக மாற்றிவிட்டோம். கடந்த 50 ஆண்டுகளில் சினிமாவும், அதன் இசையும் எவ்வளவுதான் சிறப்பாக, தரமாக இருந்தாலும் அவை தம் பேசுபொருளைப் பொறுத்து உட்சுருங்கிக் கொண்டே வருகின்றன:
எம்.ஜி.ஆர் காலத்தில் இருந்ததைப் போன்ற "நான் இந்த ஊருக்காக, உலகத்துக்காக எழுந்து நிற்கிறேன், போராடுகிறேன், தியாகம் செய்கிறேன், என்னால் எதுவும் முடியும்" எனும் கருதுகோள்கள் இன்று இல்லை. என்னதான் நான் அணுவணுவாக என் காலத்து சினிமாவையும், இசையையும் ரசித்தாலும் என்னால் ஒன்றிக் கரைய முடிவதில்லை. எனக்கு மிகவும் பிடித்த ரஜினியும் மோகன்லாலும் கூட ஒருவித தொட்டால் உடைந்து போகும் மனிதர்களாகவே படங்களில் சித்தரிக்கப்படுகிறார்கள். ஒருவித முட்டை ஓடுகளைப் போலத் தோன்றுகிறார்கள். ஆனால் எம்.ஜி.ஆர் ஒரு உருக்கு மனிதர். அவ்வாறே அவர் தன்னை முன்வைத்தார். குடும்பக் கதைகளுக்குள்ளும் சிவாஜி நெகிழ்வானவராக இருந்தாலும் உயர்ந்த விழுமியங்களைக் கொண்டிருந்தார். எனக்கு அவரை நினைத்ததும் கறுப்புவெள்ளையில் அரையிருளில் low angleஇல் அவரைக் காட்டும் பிம்பங்களே நினைவுக்கு வரும்.
சினிமா தவிர்த்த இசையில் என்னதான் எனக்கு கஸலும் கவாலியும் பிடித்தாலும், சாஸ்திரிய சங்கீதத்தின் பிரம்மாண்டமான சிக்கலான அமைப்பின் மீது மயக்கம் உண்டென்றாலும் நான் தனிமையில் கேட்க விரும்பும் பிளே லிஸ்டில் எப்போதும் எம்.ஜி.ஆர் தத்துவப் பாடல்களும் செவ்வியல் மற்றும் சமகால ஹார்ட் ராக், மெட்டாலிக்கா பாடல்களுமே இருக்கும். ராஜாவை எனக்கு மிகவும் பிடிக்குமென்றாலும் அவர் என்னை பலவீனப்படுத்துகிறார். ஒருநாள் இரவில் ராஜா இசையில் ராஜ்கிரண் படப் பாடல்களைக் கேட்டு நான் கண்ணீர் விட்டு மிகவும் சோர்ந்துவிட்டேன். எனக்கு பலவீனமாக இருக்கப் பிடிக்கவில்லை. "விக்ரம் விக்ரம்" மாதிரியான அற்புதமான தன்னம்பிக்கைப் பாடல்கள் பிடிக்கும் என்றாலும் அதில் விக்ரம் மிகவும் தனிமையாக இருப்பதாகத் தோன்றுகிறது. "பாவம் விக்ரம் தனக்குத் தானே பேசிக்கொள்கிறான்" என்று நினைத்துக் கொள்வேன். நான் எழுத ஆரம்பிக்கும் முன் தவறாமல் கேட்பது "நெஞ்சம் உண்டு நேர்மை உண்டு", "ஏன் என்ற கேள்வி" போன்ற பாடல்களே.
50-70களின் காதல் பாடல்களும் இன்னும் தன்னம்பிக்கை மிக்கவையாகவும், காமத்தை வெளிப்படையாக கோருபவையாகவும், தனிமையற்றயவையாகவும் தோன்றுகின்றன. எனக்குப் பிடித்த எதிர்பாலினத்தவருக்கு என்னையும் பிடிக்கும் எனும் நம்பிக்கையும் அல்லாவிடில் அதை கண்ணியமாக எதிர்கொள்ளலாம் எனும் உறுதிப்பாடும் இருந்தது. ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் நாம் தன்னம்பிக்கையற்ற, பயத்தாலும் தனிமையாலும் பீடிக்கப்பட்டவர்களாகவும் மாறிவிட்டோம் என நினைக்கிறேன். "லவ் டுடே" படத்தில் இதைச் சரியாக பகடி செய்திருப்பார்கள் - ஒரு கையில் விஷக்குப்பியுடன் ஒருவன் ஹீரோயினிடம் வந்து 'என்னை லவ் பண்றியா இல்லை செத்துடவா?' என மிரட்டுவான். இக்காட்சி எனக்கு நான் பார்த்து வந்துள்ள 80கள் துவங்கி இதுவரையிலான காதல் படங்களை நினைவுபடுத்தியது. ஏன் இவ்வளவு நோய்மையாக காதல் மாறியிருக்கிறது? ஏன் இவ்வளவு அவநம்பிக்கை, அச்சம், தாழ்வுணர்வு? ஏன் இந்த கால காதலர்கள் ஒரு தனிமையில் இருக்கிறார்கள்? 50-70கள் வரையிலான படங்களில் நாம் பார்க்கும் காதலர்களும் சமூகம் தம்முடன் உண்டு எனும் நம்பிக்கையும் துணிச்சலும் இருக்கும். இவர்களோ எலிகளைப் போல ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். இதை நான் எதார்த்தத்தின் வெளிப்பாடாகப் பார்க்கவில்லை. மாறாக, காதல், தனிமனித தனிமை எல்லாம் இங்கு சமூகம் தன் உபமனதில் உணர்ந்த தாழ்வுணர்வின் உணர்வுகள் தாம் என நினைக்கிறேன். இதை எப்படி இவ்வளவு உறுதியாக் சொல்கிறேன் என்றால் இதே காலகட்டத்தில் வந்த ஹாலிவுட் எதார்த்த டிராமா படங்களிலும் இந்த தாழ்வுணர்வை நாம் காணமுடியும். அவர்களை இதை வன்மேற்கு (வெஸ்டர்ன்), இத்தாலிய மாபியா (காட்பாதர் வகை), சூப்பர் மேன் வகைப் படங்களைக் கொண்டு ஈடுகட்டினார்கள் என்றால் நாமோ நெகிழ்ச்சி, கற்பனாவாதம், கொண்டாட்டம் என இந்த தாழ்வுணர்ச்சியை மறைக்கப் பார்க்கிறோம்.
எது எப்படியோ, சினிமா தவிர்த்து தத்துவத்திலும் ஹார்ட் ராக், மெட்டாலிக்கா தன்மை கொண்ட ஜெர்மானிய தத்துவமே என்னை அதிகமாக உணர்ச்சிவசப்படவும் ஒன்றவும் வைக்கிறது. மற்ற தத்துவங்களை டெக்னிக்கலாக மட்டுமே வாசிக்க முடிகிறது.
40கள் துவங்கி 70கள் வரையிலான சினிமா வரலாற்றையும் சமூக வரலாற்றையும் படிக்கையில் நான் இன்றைவிட அன்று இன்னும் மகிழ்ச்சியாக் இருந்திருப்பேன் எனத் தோன்றுகிறது. 1920-30களில் பிறந்திருந்திருக்கலாம் என அடிக்கடி நினைத்துக்கொள்வேன். அந்த கால விழுமியங்கள், வரலாற்றின் புயல் வீசிய தருணங்கள், அந்த காலத்து அரசியல், சித்தாந்தங்கள் வீழ்ந்து மறையும் இறுதிக்கட்டம், அந்த காலத்து இசை, சினிமா.... நான் பிறந்து வாழும் காலம் குறித்து ஒரு ஆழமான அதிருப்தி எனக்கு உள்ளது.
இதை ஒரு அந்தரங்கமானத் தேர்வு என்றே சொல்வேன். சினிமா, இசை, தத்துவம் மீதான என் தீர்ப்பு அல்ல இது.
கருத்துகள்