”கதை முடிவுக்கு வந்து விட்டீர்கள்” பற்றி தம்பிச்சோழன்

நேற்று நண்பர் தம்பிச்சோழனுடன் “கதை முடிவுக்கு வந்து விட்டீர்கள்” பற்றி விவாதித்தது ஒரு உற்சாகமான அனுபவம். ”ஒவ்வொரு காட்சியும் ஒரு சினிமாவை போல் கண்முன் ஓடுகிறது, இதை சுலபத்தில் படமாக்க முடியும்” என்றார்.

 நாவல் அவருக்கு பல மலையாள படங்களை நினைவுபடுத்தியதாய் சொன்னார். குறிப்பாய் பத்மராஜனின் ”கரியில காற்று போலே”. எனக்கும் அது மிகவும் பிடித்த படம். குறிப்பாய் அந்த முடிவு. புலனாய்வு அதிகாரியான மோகன் லால் ஏன் தன் தம்பியின் குற்றமன்னிப்பு கோரும் தற்கொலை கடிதத்தை எரிக்கிறார் எனும் கேள்வி.

நாவல் கச்சிதமாய் வந்திருக்கிறது என்றார். நான் அவரிடம் எப்படி இதை எழுதினேன் என விவரித்தேன். நான் வழக்கமாய் ஒரு கதைக்கருவை மனதில் இட்டு உருட்டிக் கொண்டே இருப்பேன். அதன் பிறகு தகவல்கள் திரட்டி, களத்தை முடிவு செய்து, கதை அமைப்பை திட்டமிட்டு பொறுமையாய் ஆரம்பிப்பேன். நாவல் தன் போக்கில் வளர்வதையும் விரும்புவேன். ஆனால் இம்முறை ஒரே வாரத்தில் ஒரு நாவலை எழுத முடிவு செய்தேன். தினமும் ஐந்து மணிநேரம். ஏழு நாட்களுக்குள் எவ்வளவு வருமோ அதுவே நாவலாக இருக்க வேண்டும் என தீர்மானித்தேன். எந்த நெருக்கடியும் இல்லை. சும்மா ஒரு சவாலாக எடுத்துக் கொண்டேன். இன்னொரு காரணம் இந்த நாவலின் அமைப்பையும் முடிவையும் முன்பே திட்டமிட்ட போது நூறு பக்கம் தாண்டினால் சுவையிழந்து விடும் என பட்டது. ஆனால் என்னால் அத்தியாயத்துக்கு இவ்வளவு பக்கங்கள் என திட்டமிட்டு எழுத இயலாது. அதனால் மறைமுகமாய் ஒரு கால கட்டுப்பாடு விதித்துக் கொண்டேன். கூடுதலாய் மூன்று நாட்கள் ஆனது. பத்து நாட்களில் முடித்து விட்டேன்.

தம்பிச்சோழன் “உங்கள் வசனங்கள் கூர்மையாய் உள்ளன. அந்த விசயத்தில் முதிர்ந்து விட்டீர்கள்” என்றார். நான் அது இமையத்தின் தாக்கம் என்றேன். தொடர்ந்து நாங்கள் இமையத்தின் படைப்புகள் குறித்து சிலாகித்துக் கொண்டோம். தம்பிச்சோழனின் வாசிப்பு விரிவு வியப்பூட்டுகிறது. பத்து நிமிடத்தில் இருபது புத்தகங்களை குறிப்பிடுகிறார். சோழன் மற்றும் லஷ்மி சரவணகுமார் கையில் தமிழ் சினிமா பத்திரமாகவே இருக்கிறது.