பேலியோவுக்கு வந்த சவால்

சிலர் வருடாவருடம் மலைக்கு விரதமிருந்து போவது போல் நான் சளி, தும்மல், இருமல், ஜுரத்துடன் அக்டோபர்-டிசம்பர் மாதங்களில் ஆஸ்பத்திரிக்கு படையெடுப்பேன். என் கணக்குப் படி இந்நேரம் நான் குறைந்தது நான்கு முறையாவது ஆஸ்பத்திரிக்கு சென்றிருக்க வேண்டும். கையில் இருந்து ஆயிரம் ரூபாவுக்கு மேல் காலியாகி இருக்க வேண்டும். ஆனால் சளி லேசாய் எட்டிப் பார்த்து விட்டு மறைந்து விட்டது. ஒரு தும்மல், லேசான இருமல் கூட இல்லை. சரி, நம் பேலியோ வேலை செய்கிறது என நினைத்தேன்.

ஆனால் நேற்று விடிகாலையில் லேசாய் தொண்டை வலித்தது. ஜலதோசம் பலமாய் வந்து தாக்கப் போவதற்கான அறிகுறிகள் தெரிந்தன. கடும் களைப்பு. ஆஹா நம் பேலியோவுக்கு முதல் சவால் வந்து விட்டது என நினைத்தேன். இது போன்ற சந்தர்பங்களில் மாலைக்குள் எனக்கு மூக்கு அடைத்து விடும். இரவு தொண்டை கடுமையாய் வலிக்கும். அடுத்த நாள் காலை பேசவே முடியாது. வீரியம் மிக்க ஆடிய்பயாட்டிகள் எடுத்துக் கொள்ளவிடில் நான் ஒரே வாரத்தில் ஜுரத்தில் படுத்து விடுவேன். ஆனால் நான் நேற்று எந்த மருந்தும் எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. உப்புநீரை கொப்பளிக்கவில்லை. கஷாயம், வெந்நீர் குடிக்கவில்லை. ஓய்வெடுக்கவில்லை. இரவு கடும் பனியில் வண்டியோட்டி வீட்டுக்கு வந்தேன். நள்ளிரவு தாமதமாய் படுத்தேன். ஆனால் காலையில் சளியின் சுவடு கூட இல்லை.

இப்படியாக தனக்கு வந்த முதல் முக்கிய சவாலை பேலியோ வெற்றிகரமாய் கையாண்டு விட்டது.

ஒரு பாடிபில்டரை இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு சந்தித்தேன். பதினாறு வருடங்களாய் பயிற்சி செய்து உடம்பை கற்சிலை போல் வைத்திருக்கிறார். ஆனால் பேச்சினிடையே லொக்கு லொக்கு என்று இருமினார். வெளியே என்ன இருக்கிறது என்பதல்ல உள்ளே என்ன போகிறது என்பது தான் நம் உடல்நிலையை தீர்மானிக்கிறது.