சொந்த அனுபவங்களை ‘அப்படியே’ கதையாக எழுதலாமா?

ஓரளவுக்கு எழுதத் தெரிந்தவர்களால் கூட ஒரு நாவலை தமது சொந்த வாழ்க்கை அனுபவங்களைக் கொண்டு எழுத முடியும் என நான் நம்புகிறேன். இன்னும் சொல்லப் போனால் தம் முதல் நாவலை அதுவரையிலான வாழ்க்கை அனுபவங்களின் படி எழுதுவதே நல்லது என்று கூறுகிறேன். 

 நண்பர் கண்ணன் அடிக்கடி தான் எழுதப் போகும் தன் முதல் நாவலைப் பற்றி சொல்லுவார். அதை ஏன், எதற்காக, எப்படி எழுதப் போகிறேன் என்று அவருக்கு ஒரு திட்டம் உள்ளது. நான் அப்போதெல்லாம் உங்கள் கதையை சற்று மாற்றாமல் அப்படியே எழுதுங்கள் என்று சொல்வேன். அதற்கு ஒரு காரணம் உள்ளது:

 நமது முதல் நாவலில் நமது தனிப்பட்ட அனுபவங்களுக்கு வெளியே கற்பனையாக பாத்திரங்களையும் அவர்களுடைய அகவுலகையும் வர்ணித்து கட்டியெழுப்புவது சற்று சவாலானது. சில நேரங்களில் புதிய பாத்திரங்களை கற்பனையில் உருவாக்கினால் அவர்களுடைய அடிப்படையான நோக்கம், சவால்கள், நெருக்கடி, விளைவு ஆகியவற்றை கண்டடைய முடியாமல் போகக் கூடும். அவை நமக்குத் தெரியாததால் கதையின் போக்கில் பல தடங்கல்கள் ஏற்பட்டு நாவலோ முட்டிக்கொண்டு நின்று போகும். ஆனால் நமது சொந்த அனுபவமெனும் போது நமக்கு ‘நோக்கம், சவால்கள், நெருக்கடி, விளைவு’ என்பன முன்கூறாகவே தெரிந்திருக்கும் என்பதால் நம் அனுபவங்களின் கோவையானது ஒரு முழுமையான கதையாகவே எழுதப்படுமுன்னரே நம் முன் இருக்கும். நாம் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் அதை எடுத்தாள்வதே.

இதையே தான் நாம் நாம் நமது அன்றாட உலகில் பார்க்கும் மனிதர்களுக்கும் சொல்வேன். அவர்களைப் பற்றி நாம் கேள்விப்பட்ட சம்பவங்கள், தகவல்கள், நம்பிக்கைகளை வைத்து நம் கற்பனையில் ஏற்கனவே ஒரு சித்திரம் ஏற்பட்டிருக்கும். இது முழுமையாகி இருந்தால் இதை சிறிது மாற்றி ஒரு அழகிய பாத்திரத்தை உருவாக்குவது நமக்கு சுலபமாக இருக்கும். இல்லாவிட்டால் இதில் ஒவ்வொன்றையும் நாம் நமது பிரயத்தனம், ஆய்வு மூலமாக கட்டியெழுப்ப வேண்டியிருக்கும். 

அதனால் நம் கதையில் ஒரு கராத்தே ஆசான் வருகிறார், அவருடைய பாத்திர அமைப்பை நம் உறவினர்கள், நண்பர்கள் மத்தியில் இருந்து எடுத்துக் கொண்டு சிறிது மாற்றி எழுப்பலாம். அல்லது நாம் கராத்தே பயிலும் போது  ஆசான் இருந்திருந்தால் அவரது இயல்புகளை வைத்து நம் கற்பனையும் சேர்த்து ஒரு சுவாரஸ்யமான பாத்திரத்தை தீட்டலாம். நாம் இங்கு கவனிக்க வேண்டியது என்னவென்றால் நாம் பார்க்கும் நிஜத்தை அப்படியே நகலெடுத்து எழுதுவது எழுத்தல்ல. நமது அனுபவத்தை சித்தரிப்பது எதார்த்தம் அல்ல. மாறாக நிஜம் என நாம் நினைப்பதே நடப்பில் காணும் ஒரு நிகழ்வை, மனிதரிடம் உள்ள இடைவெளிகளை நமது கற்பனை மூலம் மிக இயல்பாக நாம் நம் மனக்கண்ணில் சித்தரிப்பது தான். ஆம் நமக்குள் நாம் ஒவ்வொருவரும் ஒரு எழுத்தாளன் தான். நாம் இந்த கற்பனையான அனுபவத்தை மேலும் கற்பனையால் மீளுருவாக்கம் பண்ணுவதே ‘அனுபவ ரீதியான புனைவெழுத்து’. இது இரண்டாவது முறை நிகழ்வதால் இது மிக அனுக்கமாக நமக்கு மாறுவதால் இதில் இருந்து ஒரு உயிர்ப்பு, தன்னம்பிக்கை நமக்கு கிடைக்கும். 

நிஜத்தில் சுவாரஸ்யம் என்னவென்றால் ஒரு அனுபவத்தை எந்தளவுக்கு உணர்வுசார்ந்த கற்பனையுடன், வேகத்துடன், மனவெழ்ச்சியுடன் நாம் மீளுருவககுகிறோமோ அந்தளவுக்கு அதில் உண்மைத்தன்மை அதிகமாகும், அதை எந்தளவுக்கு நாம் கற்பனையின்றி அப்படியே நகல் எடுக்கிறோமோ அந்தளவுக்கு அது பொய்யாகத் தோன்றும். அதாவது உண்மையென்பது பொய்யாகவும், பொய்யென்பது உண்மையாகவும் தோன்றுவதுமே மனித புரிந்துணர்வின் விசித்திரமாகும்.

ஆம், சொந்த அனுபவங்களை ‘அப்படியே’ கதையாக எழுத முடியாது தான். ஆனால் அந்த அனுபவம் எனும் கற்பனையை மேலும் கற்பனையாக்கி நம்மால் எழுத முடியும். 

கண்ணன் அடுத்தொரு கேள்வியைக் கேட்டார்: “நம் சொந்த அனுபவத்தை நாம் அலங்கரித்து, இலக்கியதனமாக மாற்றி எழுத வேண்டுமா, அதை நம் மொழித்திறனால் மாற்றியமைக்க வேண்டுமா?”

ஒரு கதையை சொல்வதற்கு நமக்கு அக்கதைக்கு ஏற்ற ஒரு மொழியே அன்றி ஒரு தனித்த மொழி அல்ல. நமது அனுபவத்தை நமக்கு பகர்த்தும் அளவுக்கான மொழி நமக்கு இருக்கிறதென்றால் - அதாவது நமது கதை நமக்கு ஆழமான ஒரு தாக்கத்தை நம்மளவில் நமக்கே ஏற்படுத்தி இருக்கிறதென்றால் நமக்கு அதற்கான மொழி இருக்கிறதென்றே பொருள் - நாம் அம்மொழியிலே எந்த பாசாங்கும் இன்றி எழுதலாம். பாமாவின் “கருக்கு”, முத்துமீனாளின் “முள்” போன்ற நாவல்களும், எம்.ஜி.ஆரின் “நான் ஏன் பிறந்தேன்” எனும் சுயசரிதையில் உள்ள சில பகுதிகளும் இதற்கு உதாரணம். ஆலிஸ் வாக்கரின் மிக பிரசித்தமான நாவல் “கலர் பர்ப்பிள்” வேறு வகையான எளிமைக்கு மிகச்சிறந்த உதாரணம். இந்நாவல் அமெரிக்காவில் வாழும் மிகக்குறைந்த படிப்பறிவும், அனுபவ அறிவும் கொண்ட கறுப்பின பெண்ணின் பதின்வயதில் இருந்து மத்திய வயது வரையிலான அனுபவங்களை அந்தந்த நிலைக்குரிய மொழியில் சொல்லுகிறது. இதில் கதைகூறல் மொழியின் எளிமையானது தன்மையில் எழுதப்பட்டு ஒருவித நகைமுரணும், பாசாங்கின்மையும், குழந்தைமையையும் பெறுகிறது. அதாவது ஆசிரியர் இப்பாத்திரத்தின் மனநிலை, மன அமைப்பு, அறிவுத்திறன், குழப்பங்கள், வலியை மனதில் வைத்து அதற்கு ஏற்ப சொற்களை கவனமாக தேர்வு செய்கிறார். படிப்பறிவு குறைவான, புறவுலகில் அதிகம் பயணிக்காத ஒரு பெண்ணின் சொற்தொகுப்பானது மிக மிக சாதாரணமாக, எல்லைக்குட்பட்டதாக இருக்கும், மேலும் ஒரு சொல்லை துல்லியமாக பயன்படுத்தவும் அவளுக்குத் தெரிந்திருக்காது என்பதால் தோராயமான சொற்களையே பயன்படுத்துவார். சில சொற்களை திரும்பத் திரும்ப தவறாக பயன்படுத்தி அதையே அப்பாத்திரத்தின் பிரச்சினையை புரிய வைப்பதற்கான உத்தியாக்கி இருப்பார் ஆலிஸ் வாக்கர். அதெ போன்றே போகப் போக அப்பாத்திரத்தின் அறிவும் அனுபவங்களும் விரிய, ஆழமாக, கூர்மை பெற அதன் விளைவை சொற்களின் தேர்வு, விரிவில் பிரதிபலிப்பார். 

ஆக, நாம் அலங்காரமாக, ஸ்டைலாக நம் மொழியை உருமாற்றத் தேவையில்லை. கதைக்காகத் தான் மொழியே அன்றி மொழியின் பொருட்டு கதை அல்ல. கதையின் பல நுட்பங்களுக்கு ஏற்ற கச்சிதமான மொழியே நமக்குத் தேவை. அது தப்புத்தப்பாக பேசுகிற ஒருவருடைய மொழி என்றால் அதிலேயே நாவலை தாராளமாக எழுதலாம். என்னுடைய பாத்திரம் நாகர்கோவிலில் வாழ்பவர். அவர் தன்மையில் தன் கதையை சொல்லிப் போகிறார். அவருக்கு நிறைய சொற்கள் தெரியாது. கதை துவங்கும் போது  அவர் மிகவும் கவலையாக இருக்கிறார். ஆனால் அவர் கவலை எனும் சொல்லை பயன்படுத்த மாட்டார். அதற்குப் பதிலாக “சுகமில்லை” என்றே சொல்லுவார். உடல்நலமில்லாததற்கும், இனிமையாக இல்லை என்பதற்கும் அதே வார்த்தை தான். அவர் “சுகமில்லை” என்று கூட சொல்ல மாட்டார், “சோமில்ல” தான். அதனால் அவர் “நேத்திலேந்தே எனக்கு சோமில்ல, கேட்டியா? சோமில்லேன்னா நிஜமாவே சோமில்ல. ஒரு மாம்பளம் கெடந்துது. அதை வெச்சி புளிச்சேரியும் ஆம்பிளேட்டும் போட்டு வைச்சுத் தின்னேன். அந்தளவுக்கு ஒண்ணும் சோமா இல்லெ. செல நேரம் சோமில்லேன்னா குளுசெ எதையாவது எடுத்து போட்டிட்டு கெடக்கலாம், ஆனா இந்த சோமில்லாதது குளுச போட்டாலும் போவாது கேட்டியா.” இது வட்டார வழக்கு மட்டுமல்ல. இங்கு வழக்கின் துல்லியமோ, அதிகமான வார்த்தைகளின் பிரயோகமோ கதையின் நோக்கத்திற்குள் வராது என்பதால் “சோமில்ல” என்பதை வைத்தே நிறைய பிரச்சினைகளை துல்லியமற்ற துல்லியத்துடன் சொல்லிவிட முடியும். பொதுத்தமிழ் இல்லாமலே முழுக்க இப்படி பிழையும் மீள மீள வரும் ஒரே வகையான சொற்களை வைத்தே இக்கதைக்கான மொழியை உருவாக்க முடியும். 

இவ்வாறு ஒரு கதையின் இலக்கிய தரத்தை, அதன் ஸ்டைலை அதன் கதையே தேர்வு செய்து உருவாக்குகிறது. எழுத்தாளன் அல்ல!