நாம் ஒரு புத்தகத்தைப் படிக்கையில் நம் எண்ணங்களையும் கருத்துக்களையும் உணர்வுகளையும் தொகுத்துக் கொள்ள அவகாசமொன்றை அது அளிக்கிறது. அதனாலே வாசிக்க வாசிக்க தெளிவாகவும் கூர்மையாகவும் சிந்திக்கிற, நினைத்ததைத் தொகுத்துச் சொல்கிற, பளிச்சென்று முடிவெடுக்க இயல்கிறது. வாசிப்பவர்கள் நினைத்ததை எல்லாம் உணர்வுவயப்பட்டுச் செய்பவர்கள் அல்லர். அதுவே பக்குவம். ஆனால் சினிமா இதை அனுமதிப்பதில்லை. சினிமா நமக்குள் பிம்பங்களையும் ஒலிகளையும் அனுப்பியவாறே இருக்கிறது. இவையே எண்ணங்களாகவும் கருத்துக்களாகவும் உணர்வுகளாகவும் இருப்பதால் நம்மால் இவற்றைப் பரிசீலிக்க இயல்வதில்லை. அங்கு கற்பனைக்கும் சிந்தனைக்குமான இடம் மிகமிகக் குறைவு. வாசித்து ஒரு சொல் நமக்குள் சென்று அது ஒலியாக, பிம்பமாக மாறி உணர்வாகவோ சிந்தனையாகவோ உருக்கொள்ள சில நுண் வினாடிகள் எடுக்கும். சினிமா அதை அனுமதிக்காமல் ரெடி மேடாக எல்லாவற்றையும் அளிக்கிறது. அதாவது சினிமா பார்க்க நீங்கள் பாமரராக இருந்தாலே போதும். சொல்லப்போனால் 99% வெகுஜனப் படங்கள் உங்களை ஒரு பாமரராகக் கருதியே கதை சொல்கின்றன. நீங்கள் உங்களை அவ்வாறு மாற்றியே ரசிக்க முடியும். தமிழில் வெற்றி பெற்ற எந்த படத்தை வேண்டுமானாலும் எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். அதில் ஒவ்வொரு அங்குலமும் பாமரத்தனம் மட்டுமே இருக்கும். இதனாலே இலக்கியத்தில் இருந்து சினிமாவுக்கு வரும்போது அதை ஆழமாக உள்வாங்க முடிகிறது (அதாவது அது ஒரு குப்பையெனப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது). ஆனால் சினிமாவில் இருந்து இலக்கியத்துக்கு வந்தால் அதைப் படிக்கக் கூட இயலாது: ஒன்றுமே புரியாது.
கருத்துகள்