Plop: Notes on Heidegger நூல் வெளியீடு இன்று கிரைஸ்ட் பல்கலைக்கழக அரங்கு ஒன்றில் நடந்தது. பல்கலைக்கழக பதிவாளர், துறைமுதல்வர், சக ஆசிரியர்கள், மாணவர்கள் மற்றும் நூலாசிரியர் மூவரான நாங்களும் கலந்து கொண்டோம். நூலை பதிவாளர் திரு. அனில் பிண்டோ வெளியிட துறை முதல்வர் திரு. ஜான் ஜோசப் கென்னடி வாங்கிக் கொண்டார். துறை முதல்வர் சுருக்கமாக வாழ்த்தி பேசி அமர்ந்தார். அடுத்து, தத்துவ அறிஞரும் ஆக்ஸ்போர்ட் பல்கலைக்கழகத்தில் விட்ஜென்ஸ்டைன் பற்றி முனைவர் பட்டம் முடித்தவரும் அதே தலைப்பில் முக்கிய தத்துவ நூல் ஒன்றை எழுதியவருமான ஜோஸ் நந்திக்கரா சிறப்புரை வழங்கினார். நூலின் முக்கியத்துவம், அதன் நிறை, குறைகள் அனைத்தையும் விரிவாக சுவாரஸ்யமாக அவர் விவாதித்தது பார்வையாளர்களை கவர்ந்தது. இறுதியாக நூலின் ஆசிரியர்களான நேஹா அகர்வால் மற்றும் ஆயுஷ் தமது எழுத்தனுபவம், நூல் குறித்த கருத்துக்களை பகிர்ந்து கொண்டனர். இறுதியாக நான் அனைவருக்கும் நன்றி தெரிவித்தேன்.
எங்கள் மூவருக்கும் இது உணர்ச்சிகரமான, ஆழமாக நிறைவளிக்கும் ஒரு சந்தர்ப்பமாக அமைந்தது. நான் ஏற்கனவே 22 நூல்களை வெளியிட்டிருக்கிறேன். ஆனால் ஆயுஷுக்கும் நேஹாவுக்கும் இது முதல் புத்தகம். அது போக, கடந்த சில ஆண்டுகளாக நாங்கள் பல்கலைக்கழகத்திலும் வெளியிலும் தொடர்ந்து சந்தித்து தத்துவ நூல்களை விவாதித்து வந்துள்ளதன் ஒரு உச்சமாக இந்த புத்தகம் அமைந்துள்ளது. உரையாடல், அரட்டை, பரஸ்பர கரிசனம் என வளர்ந்த எங்களது உறவின் சின்னமாகவும் Plop நூல் உள்ளது. கடந்த வருடத்தின் துவக்கத்தில் நான் ஆயுஷிடம் “நாம் ஜெர்மனிய தத்துவ அறிஞர் ஹைடெக்கர் குறித்து ஒரு நூல் எழுதுவோம். அதற்காக அவரது நூல்களை மட்டுமே இனி உன்னிப்பாக வாசித்து விவாதிப்போம்” என சொன்ன போது என் நோக்கம் எங்களது அறிவார்ந்த பரிவர்த்தனைகளுக்கு ஒரு நினைவுச்சின்னமாக ஒரு புத்தகம் வெளியிட வேண்டும் என்பதாகவே இருந்தது. அது ஆயுஷுக்கு இறுதி வருடம். பல நல்ல நட்புகள் காற்றில் கரைந்து போயுள்ளதை நான் கண்டிருக்கிறேன். நம் நினைவில் ஒரு இனிய அத்தியாயமாக மட்டுமே உறவாடல் இருந்தால் போதாது, அதையும் தாண்டி மக்களுக்கு பயன்படும் ஒன்றாக எங்கள் உறவு அமைய வேண்டும், அதற்கு ஒரு புத்தகம் வெளியிடுவதே சிறந்த வழி என நான் நம்பினேன்.
ஆயுஷை எப்படி முதலில் சந்தித்தேன், எப்படி ஒரு தத்துவ வாசிப்பு குழுவை நாங்கள் தோற்றுவித்தோம், எப்படி நேஹா எங்கள் குழுவில் இணைந்தார், அதில் இருந்து எப்படி இந்த நூல் விளைந்தது என்பதை நான் சுருக்கமாக இங்கே சொல்லியாக வேண்டும்.
இயல்பியல், கணிதம் படிக்கும் முதல் வருட மாணவர்களுக்கு நான் ஆங்கிலம் கற்பித்து வந்தேன். அந்த மாணவர்களில் ஒருவனே ஆயுஷ். ஆனால் நான் அவனை வகுப்பில் சரியாக கவனித்ததில்லை; மிக அமைதியாக, கிட்டத்தட்ட “மறைந்தே”, இருப்பான் அவன். அந்த வகுப்பில் ஒருமுறை எதேச்சையாக நான் சாக்ரடீஸின் Dialogues நூலைப் பற்றி பேசினேன். அன்று வகுப்பு முடிந்த மதிய இடைவேளையின் போது ஆயுஷ் என்னைப் பார்க்க வந்து தனக்கு எழுதுவதில் விருப்பம் என்றான். பின்னர் அடிக்கடி என்னை வந்து பார்க்கும் அவன் எழுதுவதை எனக்கு காண்பிப்பான்.
ஆரம்பத்தில் பொதுவான ஏதாவது ஒரு கருத்தை ஒட்டி அவன் எழுதிய குறிப்புகளாக அவை அமைந்திருந்தன. நான் என் பொதுவான கருத்துக்களை தெரிவிப்பேன். என் தரப்பில் இருந்து ஏதாவது ஒரு கேள்வியை எழுப்பி விவாதிப்பேன். உ.தா., அயன் ராண்ட் ஆயுஷுக்கு அப்போது பிடித்தமான சிந்தனையாளர். என்னால் ராண்டுடன் ஒப்ப முடியாத இடங்களை நான் பின்னர் தீராநதியில் ஒரு கட்டுரையாக வெளியிட காரணம் ஆயுஷுடன் அந்த காலகட்டத்தில் நடந்த தொடர் விவாதங்கள் தாம். அவனுடன் உரையாடும் போதெல்லாம் ஏதாவது ஒரு சவாலை எழுப்புவான். அதற்கு பதில் அளிக்க நான் சிந்திப்பேன், சிந்தித்ததை வைத்து எழுதுவேன். அதன் பிறகு நாங்கள் எங்கள் சந்திப்புகளை ஏதாவது ஒரு தத்துவ நூலை வாசிப்பதற்கு என வைத்துக் கொண்டோம். பெரும்பாலும் ஜெர்மானிய தத்துவ அறிஞர்களையே வாசித்தோம். நீட்சேயில் தொடங்கி ஹைடெக்கரில் வந்து சேர்ந்தோம். இந்திய அறிஞர்களில் ஜெ. கிருஷ்ணமூர்த்தியை படிக்க தொடங்கி அங்கிருந்து பகவத் கீதை, நாகார்ஜுனரின் மூலமத்தியாமிக காரிகை வரை வந்தோம்.
நாங்கள் எப்போதும் தத்துவ அறிஞர்கள் அல்ல, வெளிநபர்களே என அடிக்கடி எங்களுக்கே நினைவுபடுத்திக் கொள்வோம். அது இந்த வாசிப்ப்பையும் விவாதங்களையும் உற்சாகமாக, நெருக்கடியற்று வைத்திருக்க உதவியது. எங்கள் வாசிப்பும் விவாதமும் இருவரது பொதுவான எழுத்தை வளமாக்கினாலும், தத்துவத்தில் வேரூன்றி நாங்கள் எழுத துவங்கியது ஹைடெக்கர் நூலை திட்டமிட்ட போது தான்.
இந்த பருவத்தில் ஆயுஷ் மனதளவில் மிகவும் முதிர்ந்திருந்தான். குறிப்பாக ஒரு ஜெயின் ஆலயத்தில் நடந்த இரு வார பேசாநோன்பு பயிற்சிக்குப் பின் திரும்பிய பின் அவன் மிகவும் மாறிப் போயிருந்தான். அவனது எழுத்திலும் பேச்சிலும் அப்படி ஒரு தீர்க்கம், ஆழம். அவன் இப்போது என்னை விட வேகமாய், தொடர்ச்சியாக ஹைடெக்கர் பற்றி எழுதிட அவனுடன் போட்டியிடும் மும்முரத்தில் நானும் ஆங்கிலத்தில் அதிகமாக எழுத தொடங்கினேன். இந்த எட்டு மாத காலம் தமிழில் என் எழுத்து சற்றே பின்தங்கியது, நான் தமிழில் பிரசுரிப்பதும் குறைந்து போனது; ஆனாலும் நாம் இந்த கட்டத்தை மிகவும் ரசித்தேன்.
இதன் பிறகு பல்கலைக்கழக விவாத நிகழ்வு ஒன்றில் நான் தத்துவம் பற்றி பேசினேன். குறிப்பாக சக்கர நாற்காலியில் பயணிக்கும் என் சுயமும் பைக்கை ஓட்டும் போது தோன்றும் சுயமும் எப்படி இருவேறாக இருக்கிறது, என் இருப்பு அப்போது எவ்வாறு உருமாறுகிறது, சிலநேரம் எப்படி ஒன்றை மற்றொன்றாக கருத நேர்கிறது என ஒரு உளவியல் பார்வையை ஹைடெக்கரின் தத்துவத்தின் அடிப்படையில் முன்வைத்தேன் (இது பின்னர் Plop நூலில் ஒரு அத்தியாயம் ஆனது). இதன் பிறகே தத்துவத் துறையை சேர்ந்த நேஹா என்னை சந்தித்து உரையாடினார். அதன் பிறகு ஒரு நாள் மதிய உணவுக்கு போய்க் கொண்டிருக்கும் போது பல்கலை வளாகத்தில் நேஹாவை எதேச்சையாய் சந்தித்தேன். “நாங்கள் ஹைடெக்கர் வாசிப்பு குழு என ஒன்றை நடத்துகிறோம். நீங்கள் ஏன் அதில் கலந்து கொள்ளக் கூடாது?” எனக் கேட்டேன். அப்படி ஒரு குழுவே நிஜத்தில் இல்லை. நானும் ஆயுஷும் சந்தித்து வாசிப்பதையே நான் போகிற போக்கில் அப்படி பெயரிட்டு அவரிடம் குறிப்பிட்டேன். நேஹா மிகுந்த ஆர்வத்துடன் எங்கள் கூட்டங்களில் கலந்து கொண்டார். தோன்றும் போதெல்லாம் சந்தித்தும் வாசித்தும் வந்த நாங்கள் இப்போது மூவரான பிறகு ஒரு ஒழுங்குக்குள் வந்தோம். மதியம் ஒன்றில் இருந்து இரண்டு வரை தினமும் வாசிப்பது என முடிவெடுத்தோம். நேஹாவின் பங்களிப்பு, கருத்துக்கள், அபரித ஆற்றல் சட்டென ஒரு வெளிச்சத்தை எங்களது “ஹைடெக்கர் வாசிப்பு குழுவுக்கு” கொண்டு வந்தது.
கருத்துகள்