பார்ப்பவரும் பார்க்கப்படுபவரும்

எனது “ஐந்து வருடக் கணக்கு” கட்டுரைக்கு வந்துள்ள எதிர்வினையும் அதை ஒட்டிய உரையாடலும் சுவாரஸ்யமானவை, முக்கியமானவை என்பதால் இங்கு பகிர்கிறேன்.

வணக்கம் அபிலாஷ்

//நண்பர்களே! இப்படியான சில வருட சுழற்சி உங்களது வாழ்விலும் உண்டா?//

Well written Writer. 

Yet...I almost adore these circles and their associated sadness. But u can choose ! Ur an imaginary god when u change a moment, na. It’s a high - This time and space game. Nowadays, Mine is not abt years….its mostly abt days….every day is either a revelation or a drag. And I audaciously look forward to the entertainment daily. A trick or twist. Dunno…

On the work front, I have deliberately remained pregnant for long, cos I simply enjoyed being that. Its a sick thing, to say, I must confess. But then, once ur out in the open, the private zombie-like fun is gone. Don’t publish this.

A query – Have u pondered why ur happier with new experiences or people. If we cut the excitement of man being a social animal blah blah, WHY does the mind seek new experiences every moment, anyways  ? Doesn’t it also imply that Man can never be happy ? J

I have embraced routine again, after some back-breaking work, even as I hate my chores secretly. Mundane existence is zen. U wrote abt it urself years ago. Remember ?

அன்புடன்

பூங்குழலி

அன்புள்ள பூங்குழலி

இந்த மெயில் பார்த்து விட்டு நான்கு வருடங்களாக பல்வேறு சந்தர்பங்களில் நீங்கள் அனுப்பின கடிதங்களைப் படித்துப் பார்த்து நெகிழ்ந்து போனேன். 

ஆம் ஒவ்வொரு நாளையும் நிறைவான அனுபவத்திரள்களாகக் காணலாம். எனக்கு அப்படியும் தோன்றி இருக்கிறது.

ஒவ்வொரு சில வருடங்களுக்கு ஒருமுறை எனக்கு ஏறுமுகம் இறங்குமுகம் ஏற்படுவதையும் காண்கிறேன். அதைக் காண்பது என் அகந்தை தான். தினம் தினம் எனது வாழ்க்கை மாறுவதை உணர்வது என் நிச்சலமான அகம். ரெண்டும் வேறு வேறு.

இதைச் சொல்லும் போது எனக்கு ஜெ.கிருஷ்ணமூர்த்தி காலம் மற்றும் நினைவுகள் பற்றி சொன்னது நினைவுக்கு வருகிறது. நான் இப்படியெல்லாம் இருந்தேன் என சொல்லும் போதே அங்கு இரண்டு பேர் எனக்குள் தோன்றி விடுகிறார்கள் - ஒருவர் “இருந்தவர்”, மற்றவர் இருந்ததைக் “கவனித்தவர்”. இந்த பார்க்கிறவர்-பார்க்கப்படுபவர் எனும் இருமையின்றி சில விசயங்களை தனித்துவமாக, சாரமானதாக, நிஜமானதாக வாழ்க்கையில் அறிய முடியாது. ஒரு பெண் தன்னை ஒரு ஆண் கவனிப்பதாய், ரசிப்பதாக உணரும் போது அவள் தன்னை கவனிக்கப்படும் பெண்ணாகப் பார்க்கிறாள். அங்கு அவள் இரண்டாக பிரிந்து விடுகிறாள். இப்படி பிரிந்தே நாம் காலத்தை அறிவதாக, காலத்தை அறிந்து நினைவுகளைத் தொகுப்பதாக, நினைவுகளைத் தொகுத்து, அதைக் கொண்டு ஒரு உணர்வுநிலையை எடுப்பதாக, உணர்வுநிலையைக் கொண்டு நம்மை நாமே மதிப்பிடுவதாக ஜெ.கெ சொல்கிறார். 

நாளொன்றுக்கு நான் ஒருவிதமாக இருக்கிறேன் என நீங்கள் சொல்லும் போதும், சில வருடங்களுக்கு ஒருமுறை நான் இப்படியாக இருந்திருக்கிறேன் என நான் தொகுக்கும் போதும்  அங்கே நாம் உருவாக்கும் “சுயம்” அங்கு இல்லை. என் விசயத்தில் நான் கூடுதலாகவே ஒரு சுய வரலாற்றை உண்டுபண்ணி எதிர்மறையாக மதிப்பிடுகிறேன். நீங்கள் சற்று அதிக சுதந்திரத்துடன் வாழ்கிறீர்கள் என நினைக்கிறேன். 

இப்படி காலத்தை உண்டு பண்ணி நினைவைத் தொகுப்பதே காலம் நம்மை மீறிச் சென்று விடுமோ நாம் இல்லாமல் போய் விடுவோமோ என்கிற பயத்தினால், பதற்றத்தினால் தான் என ஜெ.கெ சொல்கிறார். இந்த மின்னஞ்சலை நான் எழுதுவதும் அதனால் தானோ!

அன்புடன்

ஆர். அபிலாஷ்

Hi

இப்படி பிரிந்தே நாம் காலத்தை அறிவதாக, 

காலத்தை அறிந்து நினைவுகளைத் தொகுப்பதாக, 

நினைவுகளைத் தொகுத்து, 

அதைக் கொண்டு ஒரு உணர்வுநிலையை எடுப்பதாக, உணர்வுநிலையைக் கொண்டு நம்மை நாமே மதிப்பிடுவதாக 

ஜெ.கெ சொல்கிறார். – BANG ON…Writer. Precisely what I attempted and precisely why when it backfired, have always been amused , when my friends have taken my hands tenderly and tried to talk me out of the confusion. Chuckled

Also,

நாளொன்றுக்கு நான் ஒருவிதமாக இருக்கிறேன் என நீங்கள் சொல்லும் போதும், சில வருடங்களுக்கு ஒருமுறை நான் இப்படியாக இருந்திருக்கிறேன் என நான் தொகுக்கும் போதும் - அங்கே நாம் உருவாக்கும் “சுயம்” அங்கு இல்லை. Excellent again. But isn’t it a fact that we are nothing without our tag lines. As Someones wife, as Someones assistant, as someones neighbour, as the girl sitting on the white chair, as the girl who just framed a shot etc….. Bcos, the second part o the sentence defines the first part and nullifies the “self immediately, as if in a theorem !

This also implies that “binary” doesn’t exist !  . There, the second para just cancelled the 1st one. I love this !

What got me concerned was ur anxiety in ur blog and ur last sentence in the mail. A tinge o nostalgia, the tendency to still time, a wee bit o hurt – I know u write this kinda stuff from ur heart. I thought I will reach out to u, to say….that with a few experiments, I have actually lost track of time. I only make memories, file them away, and again start playing. Am unable to do that with space. Bcos, that beautiful old house, that USED TO belong to me, and which NOW belongs to someone else, is after all STILL THERE…Same place, same grandeur. And I care a damn that I own it or not. It merely exists. But TIME - Time, that cruel lover…He is liquid ! Fuckin liquid. That’s why we want to freeze it.

Despite it, I  have no clue why after all these games, I am feeling stupidly immortal ! Although facts point otherwise and one day, I have to succumb to truth some day, I assure u, that these wonderful games with our “Selves” completely nullifies the pain. 

See, I am just an atom. But I expect  an accomplished writer like u to go on and produce more art. May u germinate a novel soon !

All my best wishes

அன்புடன்

பூங்குழலி