சாருவும் வி.முவும்

இம்மாத உயிர்மையில் இரண்டு கட்டுரைகள் வெகுவாய் கவர்ந்தன. ஒன்று சாருவின் “கபாலி” விமர்சனம். இரவு பன்னிரெண்டுக்கு தான் இதழை திறந்து புரட்டினேன். திடீரென நான் வீடே அதிர சிரிப்பதை பார்த்து என் மனைவி ஓடி வந்தாள். “சத்தமா சிரிக்காதே, குழந்தை தூங்குது” என்று அதட்டினாள். ஆனால் என்னால் சிரிப்பை கட்டுப்படுத்த இயலவில்லை. சாரு அப்படி அதகளம் பண்ணி இருந்தார். பகடி செய்வதில் அவர் மன்னன். சாரு ஒரு காலத்தில் இது போல் உயிர்மையில் சினிமா கட்டுரைகள் எழுதி கலக்கிக் கொண்டிருந்தார். பிறகு அவர் சற்று காலம் எழுதாமல் போனது உயிர்மைக்கு இழப்பு தான் என நேற்று அக்கட்டுரை படித்த போது தோன்றியது.

 இன்று பேஸ்புக்கில் இவ்வளவு துணிச்சலாய் செருப்பை கழற்றி அடிக்கும் நம்மைப் போன்றவர்களுக்கே சில புனித பசுக்களை கண்டால் வாலை சுருட்டி ஒதுங்கத் தோன்றும். ஆனால் சாருவுக்கு எந்த தயக்கமும் இல்லை. கபாலியை கேலி பண்ணினால் சாதி வெறியன், பிற்போக்குவாதி என்று துடைப்பத்தால் அடிப்பார்களே என்கிற கவலையில்லை. ராஜா நிர்வாண ஆடையணிந்து ஊர்வலம் வர மக்கள் வாய் மூடி தவித்திருக்க ஒரே ஒரு சின்ன பையன் உண்மையை கூவுவானே, அந்த பையனின் களங்கமற்ற துணிச்சல், மனதுக்கும் மொழிக்குமான தடையற்ற பாய்ச்சல் போன்ற எழுத்து, மிக மிக இயல்பான நகைச்சுவை ஆகியவை சாருவின் எழுத்தில் நான் கொண்டாடும் விசயங்கள்.

இன்னொரு கட்டுரை விநாயக முருகனுடையது. டிரெண்டிங்கின் பின்னுள்ள திட்டமிடல், அது இணையத்தில் வேலை செய்யும் முறை என நிறைய படித்தும் கவனித்தும் தெரிந்து கொண்டு எழுதி இருக்கிறார். இது அவர் வழக்கமாய் எழுதும் அனுபவக் கட்டுரை அல்ல. பழக்கத்தை மீறி மற்றொன்றை செய்து பார்ப்பது தானே எழுத்தில் உள்ள பிரதான சாகச உணர்வு. அதனாலே இக்கட்டுரை வி.முவின் உரைநடையில் ஒரு முக்கிய பாய்ச்சல் என நினைக்கிறேன்.