வாசகர்கள்
பொதுவாய் இரண்டு வகையாய் எதிர்வினையாற்றுவார்கள். (1) அறிவார்த்தமாய், படைப்பை பகுப்பாய்ந்து.
(2) உணர்ச்சிகரமாய், அந்த படைப்பே தமது தான் எனும் உரிமை கோரலுடன்.
முதல் எதிர்வினை ஆர்வமூட்டும். படைப்பு பற்றி ஒரு
தூலமான புரிதலை உருவாக்கவும் உதவும். இரண்டாவது எதிர்வினை ஆழமான திருப்தி தரும்.
கடந்த
சில நாட்களாக எனது “ரசிகன்” நாவலை படித்து விட்டு தோழி ஒருவர் தன் நெகிழ்வான மனப்பதிவுகளை
வாட்ஸ் ஆப்பில் பகிர்ந்து கொண்டே இருந்தார். “ஏன் அந்த குழந்தையை கொன்றீர்கள்?” என்று
கேட்டார். “என்னால் தூங்கவே முடியவில்லை. விடிகாலை மூன்று மணிக்கு எழுந்து உட்கார்ந்து
கொண்டு அதைப் பற்றியே யோசித்தேன்” என்றார். எழுதும் போது என்னையும் கலங்கடித்த இடங்களே
அவரையும் நெகிழ வைத்துள்ளது வியப்பாக இருந்தது. இன்று நாவலை படித்து முடித்து விட்டார்
போல. “அடப் பாவி சாதிக்கையும் கொன்று விட்டீர்களா? என்னால் தாங்க முடியவில்லை. அழுது
விட்டேன். ஏன் அப்படி செய்தீர்கள்?” என்று ஒரு செய்தி அனுப்பி இருந்தார். நாவல் துவங்குவதில்
இருந்தே சாதிக்கின் பாத்திரம் மரணத்தை நோக்கி தான் செலுத்தப்படுகிறது என்று பதிலெழுதினேன்.
அவரை “கொல்லாமல்” இருப்பதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. மரணம் மட்டுமே அவனுக்கு நிம்மதி
தரும். இதை எழுதும் போது எனக்கு முராகாமியின் நார்வேஜிய வனம் நாவல் நினைவு வந்தது.
அதில் நாயகன் வதானாபேவுக்கு கிடைக்கிற ஒவ்வொரு அனுபவமும் காதல் உறவும் அவனுக்கு காயங்களை
மட்டுமே பரிசளிக்கும். இதைத் தெரிந்தே அவன் நிந்தனைக்கு ஆட்கொடுத்தபடி கொண்டிருப்பான்.
தான் மிகவும் நேசிப்பவர்களின் பொருட்டு வேதனையை ஏற்றுக் கொண்டிருப்பான். நாவலின் துவக்கத்தில்
இருந்தே அவன் கதை வேறெப்படியும் இருக்க முடியாது எனத் தோன்றும். நாவலின் தொனியிலோ அல்லது
பாத்திரத்தின் ஆதார மனப்பிழையிலோ அவன் விதி எழுதப்பட்டு விடுகிறது. எழுத்தாளனே நினைத்தாலும்
பிறகு அப்பாத்திரத்தை காப்பாற்ற முடியாது.
”ரசிகன்”
வெளியான பின் எனக்கு பலவிதமான எதிர்வினைகள் கிடைத்துள்ளன. ஆனால் ஆழமான திருப்தி அளித்தது
இந்த நெகிழ்வான எதிர்வினையில் தான். ஒருவிதத்தில் இந்நாவலை எழுதியதன் நோக்கம் நிறைவேறியது
போன்ற ஒருவித மகிழ்ச்சி. வேறெதனாலும் இல்லை. ஒரு கதை மிகவும் உண்மையாகவும் அணுக்கமாகவும்
ஒரு வாசகருக்கு தோன்றும் போதே எழுதியவனுக்கு தான் பொய்யான ஒன்றை எழுதவில்லை எனும் நம்பிக்கை
ஏற்படுகிறது.
கருத்துகள்