There Is No God. This negation must be understood solely to affect a creative Deity. The hypothesis of a pervading Spirit co-eternal with the universe remains unshaken.
— Percy Bysshe Shelley, Queen Mab, Canto VII, Note 13
நம் ஊரில் பகுத்தறிவு, கடவுள் மறுப்பு என்று ஒரு பக்கமும் வலதுசாரி சிந்தனை, மதவாதம், கடவுள் நம்பிக்கை, தமிழ் தேசிய சைவம் என இன்னொரு பக்கமும் இரு முகாம்களாகப் பிரிந்து போனதில் தன் எதிரிலுள்ள உலகை, வாழ்வை எதிர்கொள்ளும் ஆற்றலோ முகமையோ இல்லாத தனிமனிதர்கள் கதிகெட்டவர்களாக, வழியற்றவர்களாக மாறினார்கள். இன்று அவர்கள் அதிகமாக கேளிக்கை, சுய அழிவு எனப் பயணிக்கிறார்கள். விஷ்ணுபுரம், ஈஷா போன்ற வசீகரமான முற்றதிகார அமைப்புகளை நோக்கி ஈர்க்கப்படுகிறார்கள். யோசித்துப் பாருங்கள் - பொருளாதாரம், அதை ஒட்டிய சமூக அமைப்புகள், அசைவுகள், தேசியம், அதன் பாலான அதிகாரத்துவம் எல்லாமே நம் எல்லையை மீறி உள்ளன. காலம் நமக்கு கைகூடாமல் நழுவிப் போய்க்கொண்டே இருக்கிறது. அப்போது நமக்கு ஊக்கமும் நம்பிக்கையும் தருவது அமைப்புகளோ, கருத்தியலோ, தத்துவமோ கூட அல்ல, படைப்பூக்கம் மட்டுமே.
படைப்பூக்கம், கற்பனை, தனித்துவ சிந்தனை, உள்-உலகம் இவை மகத்தானவை எனக் கருதுவதே இந்த காலத்தின் எதேச்சதிகார கலாச்சாரத்துக்கும் எதிரான நமது மிகப்பெரிய கருவி. கொள்கையை, சிந்தனையை, நிறுவனத்தை கடவுளாக்கினாலோ, ஆன்மீகம் பேசும் கடவுளைத் தேடி ஓடினாலோ நாம் கடுகைப் போல சிறுகியே போவோம். அதற்குப் பதிலாக நாம் நம்மையே கடவுளாக்குவதும், கற்பனையாலும் சொற்களாளும் உணர்ச்சிகளாலும் பலமடங்குப் பெருக்கிக் கொள்வதும், மாற்று உலகுகளைப் படைப்பதுமே சிறந்த பக்தி என்று கற்பனாவாதக் காலத்துக் கவி பெர்ஸி பைஸி ஷெல்லி சொல்கிறார்.
நமக்கு நாமே தெய்வம் என்பது எவ்வளவு மகத்தான வாக்கியம். பகுத்தறிவுவாதம், பக்தி இரண்டையும் விட மேலானது நாமே நாமான அத்தெய்வம். அத்தெய்வத்தை நாம் நிபந்தனைக்கு அப்பாலான சக்தியாகப் பார்க்கத் தேவையில்லை. அது நம் ஆற்றலுக்கு உட்பட்டு தோன்றும் தெய்வம். சமகாலத்தில் கற்பனாவாதத்தை மீள்நோக்குவது அவசியம் என இப்போது எனக்குத் தோன்றுகிறது!
கருத்துகள்