ஆலமர விழுதாக உன்னை புணர்வேன்

”கூடல் நகர்” படத்தில் வரும் ”என்னை உனக்குத் தருவேன்” என்ற பாடலை கேட்ட நினைவில்லை. அதை தேன்மொழி தாஸ் தன் பேஸ்புக் பக்கத்தில் பகிர்ந்து போது தான் அவர் எழுதியது என கவனித்தேன். எவ்வளவு அழகான வரிகள்:
“ஆலமர விழுதாட்டம் 
காலச்சுத்தி இருப்பேன்”


விழுதுகள் அடர்ந்து தொங்கும் ஆலமரத்தின் கீழ் நின்றவர்களுக்கு அது ஒரு ராட்சசனின் கைப்பிடிக்கும் இருக்கும் சின்ன திகிலை அளிக்கும். நான் கொஞ்ச சின்னதாய் உணர்வோம். மாலதி மைத்ரியின் கவிதை ஒன்றில் இதை பின்னிருந்து புணரும் காதலனின் குறியீடாக பயன்படுத்தி இருப்பார். இக்கவிதையில் தேன்மொழி தாஸ் ஒரு பெண் தன் காதலனின் கால்களை தான் விழுதுகளை போல் சுற்றி இருப்பேன் என சொல்வதாய் எழுதுகிறார். எனக்கு இந்த உவமையின் பிரம்மாண்டம், வித்தியாசம், காமம் பிடித்திருந்தது. அதுவும் அணுக்கமும் பிரியமும் நாடும் பெண் காமம்.
”திருநீறாத் தெரியிற வானம் ”
திருநீறை வானமாய் பார்க்கும் உவமை அட்டகாசம். மாநிறமாய் ஆள் நெற்றியில் பார்க்கும் திருநீறு போல் காலையில் தெளியும் வானம் இருக்கிறது.
இவை நவீன கவிதைக்கே உரித்தான உவமைகள். தேன்மொழி போல் நவீன இலக்கியவாதிகள் பல தனித்துவமான நவீன வரிகளை தமிழ் பாடல்களில் நுழைக்கிறார்கள். நம் கண்ணுக்கு தான் உடனடியாய் படுவதில்லை. நா.முத்துக்குமார்களின் நிழல்கள் மறைத்து விடுகின்றன.