மம்முட்டி

என் அம்மா மம்முட்டியின் அதிபயங்கர விசிறி. டிவியில் மம்முட்டி வந்தால் அவர் உலகையே மறந்து விடுவார். அதனால் என் அப்பா மம்முட்டியை திட்டுவதையே வீட்டில் வழக்கமாய் வைத்திருப்பார். இன்று அம்மாவுக்கு மம்முட்டியை காட்டுவதற்காய் ”பேரன்பு” படப்பிடிப்பு தளத்திற்கு அழைத்து சென்றேன். மம்முட்டியை கண்டதும் வெட்கத்துடன் கைகூப்பினார். எவ்வளவோ சொல்லியும் கூட படம் எடுத்துக் கொள்ள வெட்கி விலகி விட்டார். நான் மம்முட்டியிடம் என் அப்பாவின் பொறாமை பற்றி சொன்னேன். அவர் தன் ஸ்டைலில் வாயை திறந்து கண்ணை சுருக்கி சிரித்தார்.

அவரது எளிமை எனக்கு வியப்பாக இருந்தது. பொதுவாக நான் கண்ட திரை நட்சத்திரங்கள் மிக எளிமையாக, பிறரை மதிக்கிறவர்களாக இருக்கிறார்கள். ஒருவேளை அது ஒரு பாவனை என கருதினாலும் கூட புது மனிதர்களை இயல்பாய் உணர வைக்க அது அவசியம் தான்.

மம்முட்டி ஒரு மிகை இயல்பு நடிகர். தமிழில் சிவாஜி-கமல்-விக்ரம்-சூர்யா வரிசையில் நமக்கு மிகை-இயல்பு நடிகர்களுக்கு ஒரு மரபே உண்டு. ஆனால் மலையாள சினிமாவில் மம்முட்டி தனித்து நிற்பவர். படப்பிடிப்பு துவங்கியதுமே அவர் தனது பாத்திரத்தின் இறுக்கத்துக்குள் சென்று விடுகிறார். அவரது உடல் மொழியே மாறி விடுகிறது. காட்சி முடிந்த பின்னரும் கூட அவர் அதே பாவனையுடன் தான் உலவுகிறார். ”பேரன்பின்” பாத்திரத்திற்காக அவர் தோள்களை இறுக்கி, கைகளை ராணுவ பாணியில் நீளத் தொங்க விட்டு ஒரு உடல் மொழியை பயன்படுத்தி இருக்கிறார். ஒரு சங்கடமான காட்சியில் மற்றொரு பாத்திரம் வசனம் பேசுகிறார். மம்முட்டிக்கு அப்போது வசனம் இல்லாத போதும் பலவித பாவனைகளை வெளிப்படுத்துகிறார். இதுவே மோகன்லால் என்றால் தலையை குனித்து கண்களை தாழ்த்தி வெறுமனே நின்று தன் எளிய சைகைகள் மூலம் மட்டுமே உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தி இருப்பார். இரண்டு மாறுபட்ட நடிப்புப் பள்ளிகளை சேர்ந்தவர்கள் இருவரும்.

 மம்முட்டியால் ஒரு காட்சியில் மற்றொரு பாத்திரத்தை ஆதிக்கம் செலுத்த அனுமதிக்க முடியும். அந்த பணிவு அவர் என்றும் தன்னை ஒரு திரை மாணவனாய் கருதுகிறார் என்பதில் இருந்து வருகிறது.