ஈ தான் வேகமாகப் பறக்கவும் தன் உடலில் உள்ள வாசனைகளை அகற்றவும் சுத்தப்படுத்துவது அவசியம், அதே நேரம் அது மிகவும் தொந்தரவுக்கு உள்ளாகும்போது அது மிகை சுத்தப்படுத்துதலில் ஈடுபடக் கூடும் என்றும் ஆய்வாளர் சொல்கிறார். எனக்கு அப்போது மனித மனம் குறித்த உன்னத உண்மையை அவர் சொலவதாகத் தோன்றியது.
நாமும் இதையே கடும் நெருக்கடியின்போது, அழுத்தத்தின் போது பண்ணுகிறோம். சில நேரங்களில் நமது உடலை வருத்துகிறோம், அதைத் துன்புறுத்தி அழித்து ஒழுங்குபடுத்த விழைகிறோம் (அதிகமான போதை வஸ்துக்களை பாவிப்பது, உறவுகளைச் சீர்கெடுத்துவது, உடலை மோசமாக்குவது, தூக்கத்தைக் கெடுப்பது, விபத்தில் சென்று சிக்குவதில் இருந்து தேவையில்லாமல் பயந்தும் கற்பனை செய்தும் எண்ணச் சுழலில் சிக்குவது, உடலை நேரடியாக அறுத்துக் காயப்படுத்துவதில் இருந்து மயிரைக் கத்தரிப்பது வரை) இது ஆபத்து நம்மைச் சூழும்போது தப்பிப்பதற்கான உபமனத்தின் உத்தியே. சிலநேரங்களில் நாம் பாலியலில் ஈடுபடாமல் இருப்பது கூட நம்மைத் தப்பிக்கும் நிலையில் வைத்திருக்கவே (சிலர் நேரெதிராகவும் இருக்கக் கூடும்).
வேலை குறித்த பாதுகாப்பின்மை, சமூக ஏற்பின்மை, அவமானம் இப்படி எதுவாக வேண்டுமெனிலும் ஆபத்தாக நம் மனதுக்குத் தோன்றலாம். ஆனால் இவை நிஜமான ஆபத்துக்களா என்றால் இல்லை. ஒரு ஈயின் தலையில் ஒட்டியிருக்கும் மைக்ரோ அளவிலான தூசோ அழுக்கோ அதன் பறத்தலைத் தடை பண்ணப் போவதில்லை. நிதானமாக அது தன்னைச் சுத்தமாக்கியிருக்கலாம். அல்லது செய்யாமல் பறந்து கொண்டும் இருக்கலாம். ஆனால் எது அந்த கண்ணுக்கே புலப்படாத அழுக்கைக் குறித்து அவ்வளவு கவலைப்பட வைக்கிறது?
தன் தலையைத் தானே தற்செயலாகத் துண்டிக்கும் ஈயின் படிமம் எனக்குள் தோன்றியபடியே இருக்கிறது. அதுதான் செய்த தவறைத் தாமதமாக உணரும்போது நேரம் கடந்திருக்கும்.
கருத்துகள்