ஆர். அபிலாஷின் இணையதளம்

மஹராஜ் சமகால இடது கை (விரல்) சுழலர்களில் ஆகச்சிறந்தவர் தென்னாப்பிரிக்காவின் கேஷவ் மஹராஜ். இந்திய வம்சாவளியை சேர்ந்தவர். அபாரமான loop, drift மற்றும் flight. நடந்து வரும் இங்கிலாந்து-தென்னாப்பிரிக்கா இரண்டாவது டெஸ்டில் நேற்று இரண்டாவது நாள் ஆட்டத்தில் மஹராஜின் பந்து வீச்சைக் கண்டு அசந்து விட்டேன். ஆடுதளத்தில் சுழல் இல்லை. ஆனால் பந்தை கடுமையாய் சுழற்றி காற்றில் மிதக்க விடுவதன் மூலம் பேட்ஸ்மேனை திணறடிக்கிறார். இங்கிலாந்தின் ஜானி பேர்ஸ்டோவ் கடந்த இந்திய பயணத்தில் நம்மூர் அஷ்வினையும் ஜடேஜாவையும் கூட (பின்னங்காலுக்கு சென்று) சமாளித்தார். ஆனால் மஹராஜின் பந்து எங்கு விழும் என அவரால் கணிக்க இயலவில்லை. இது தான் அவரது driftஇன் அற்புதம். பந்து நேராக விழும் என தவறாய் கணித்து தடுக்க முயன்று, ஆப் ஸ்டம்பு சரிய அவுட் ஆனார்.  திருப்பம் இல்லாத ஆடுதளத்தில் இது போல் ஒரு இடது சுழலர் விக்கெட் வீழ்த்துவதைக் கண்டு ரொம்ப நாட்கள் ஆகின்றன. நேற்றைய ஆட்டத்தில் தனது மூன்று விக்கெட்டுகள் மூலம் இங்கிலாந்தின் கால்களை உடைத்து சக்கர நாற்காலியில் உட்கார வைத்து விட்டார். இந்த டெஸ்டை அவர்கள் காப்பாற்றுவது சிர...

தல்ஸ்தாய் சமீபத்தில் ஒரு நண்பர் தான் எழுதி வரும் நாவலைப் பற்றி பேசினார். “எவ்வளவு பக்கம் எழுதியிருக்கீங்க?” “ஒரு நூறு பக்கம் போல” “இன்னும் எவ்வளவு பக்கம்?” “30 பக்கம்” நான் அவரிடம் கூடுதலாய் ஒரு 120 பக்கங்களாவது எழுதக் கேட்டுக் கொண்டேன். இரண்டு காரணங்கள்.

ரவிசுப்பிரமணியனின் புதிய தொகுப்பான “விதானத்து சித்திரம்” படித்த போது அதில் ஒரு விசயம் வித்தியாசமாக தோன்றியது. வழக்கமாக, நம் கவிகள் உள்ளூர்ச் சூழலை சித்தரித்தாலும் அதில் ஒலிப்பது ஒரு ஐரோப்பிய குரலாக இருக்கும். தனித்து, விடுபட்ட, சுயமாய் சிந்திக்கிற, சிறிய ஐயத்துடன், விலகலுடன் எதையும் கவனிக்கிற, பெண்கள் முந்தானையை சரி செய்வது போல் பிரக்ஞை நழுவி விடாதிருக்கும் கவனத்துடன், உணர்ச்சிவயப்பட்டு நம்மை இழந்து விடாதிருக்க விரும்பும் ஒரு ஐரோப்பிய மனமே நமது கணிசமான சமகால கவிதைகளில் கூட வாசகனை வரவேற்கிறது. ரவிசுப்பிரமணியனிடம் ஒரு அசலான தமிழ் மனம் வெளிப்படுகிறது; அவரிடம் சராசரி இந்தியத்தனம் தெரிகிறது. குறிப்பாய், தி.ஜாவை வெகுவாய் நினைவுபடுத்துகிறார்.  இசையில் லயித்து தோயும் மனம், அந்த மனத்தின் இன்னொரு பக்கம் தெரியும் வன்மமும் பொறுப்பின்மையும், எதிலும் தன்னை இழந்து வெல்லக்கட்டி போல் கரையும் மனப்போக்கு, சிலாகிப்பு, சிலாகிப்பு, சிலாகிப்பு….

    மனோகர் மல்கோங்கர் எழுதிய “காந்தியை கொன்றவர்கள்” (தமிழில் க.பூர்ணசந்திரன்; எதிர் வெளியீடு) காந்தி கொலை பற்றின ஒரு முக்கியமான கோணத்தை அளிக்கிறது. அது காந்தியின் மரணிக்க வேண்டும் என உள்ளார்ந்து விரும்பியவர்கள் பிரிவினையின் போது இந்தியா திரும்பின அகதிகளும், அவரது இஸ்லாமிய ஆதரவினால் அவர் மீது கோபம் கொண்டிருந்த இந்து மகாசபையினரும் மட்டும் அல்ல. காங்கிரஸ் தலைமையும் தான் என்பது.

கே.என் செந்திலின் வாசக சாலை பேட்டியில் துவக்கத்தில் அவர் கூறும் கருத்துக்களை விடுத்து எனக்கு அவரது பேட்டி பிடித்திருந்தது. கேள்விகளும் அபாரம். இத்தகைய பேட்டிகளை (ஒரு நூல் வெளியானதை ஒட்டி அதை மையமிட்டு வெளியாகும் பேட்டிகள்) நான் ஆங்கிலத்தில் தான் கண்டிருக்கிறேன். இது ஒரு மிக நல்ல முயற்சி. குறிப்பாக, செந்திலின் நூலைப் படித்து அதில் இருந்து விமர்சனபூர்வமாய் கேள்விகள் எழுப்பியுள்ளதற்காக வாசக சாலை நண்பர்களை பாராட்டலாம். செந்திலும் ஆழமாய் நேர்த்தியாய் சுவாரஸ்யமாய் பேசியுள்ளார். படித்த பின் எனக்கு அவரது நூலை வாங்கிப் படிக்கும் ஆர்வம் ஏற்படுகிறது. இதுவே ஒரு பேட்டியின் வெற்றி. இனி செந்திலின் சர்ச்சைக்குரிய கருத்துக்கள் (இலக்கிய தீர்ப்புகளுக்கு) வருவோம். செந்தில் அவரது இலக்கிய கருதுகோள்களை பொறுத்தமட்டில் எனக்கு இளங்கோ கிருஷ்ணனை நினைவுபடுத்துகிறார். இருவருமே இலக்கியம் மேலான, தரமான ஒரு பண்பாட்டு நிகழ்வு என நம்புகிறார்கள். எழுத்து ஒரு சாதி அமைப்பென்றால் இலக்கிய எழுத்து தான் பிராமணன். அதன் அருகில் வேறெதையும் வைக்கக் கூடாது. அதை அசுத்ததப்படுத்தக் கூடாது. அதை பவ்யமாய், மரியாதையுடன் நடத்த வேண்டு...

பாலு மகேந்திரா தன் படங்களை தானே எடிட் செய்வார். அதில் ஒரு தனி நேர்த்தி இருக்கும். இதை விவாதிக்க “அழியாத கோலங்களில்” “பூவண்ணம்” பாடலில் இருந்து இந்த காட்சிகளை எடுத்திருக்கிறேன். (இந்த படத்தை டி.வாசு எடிட் செய்திருந்தாலும் நெறியாள்கை பாலு மகேந்திராவே. இதை அவரது முத்திரை ஸ்டைலில் இருந்து அறியலாம்.) முதலில் நாயகனும் நாயகியும் சட்டகத்தில் வலப்பக்கம் இருந்து இடப்பக்கமாய் நகர்ந்து வருகிறார்கள். அவர்கள் சட்டகத்தின் இடது விளிம்பில் வர காட்சி முடிந்து போகும். அடுத்து அந்தி வானத்தை ஒரு sweeping shotஇல் காட்டுவார். இதுவும் இடப்பக்கம் இருந்து வலப்பக்கமாய் நகரும். இந்த நேர்த்தியை பாடல் முழுக்க அவர் கடைபிடித்திருப்பார். பாலு மகேந்திராவின் கதைமொழியில் கோயில் காதலில் ஒரு புனிதத்தை உணர்த்துவது. அவரது காதலர்கள் கோயில் வளாகத்தில் மெல்லிய சீண்டல்களில் ஈடுபடுவார்கள்.

நான் ஒரு சோம்பேறி என்பதால் ஒரு முக்கியமான தகவலை நண்பர்கள் பலருக்கும் தெரிவிக்காமல் விட்டு விட்டேன். ஒன்றரை மாதங்களுக்கு முன் சென்னையை பிரிந்து பெங்களூர் வந்து விட்டேன். இங்கே கிரைஸ்ட் பல்கலைக்கழகத்தில் ஆங்கில உதவி பேராசிரியராக வேலை. முகநூலிலாவது ஒரு தகவல் போடலாம் என்றால் “நாளை பார்த்துக் கொள்ளலாம்” என தள்ளி வைத்து தள்ளி வைத்து ஒரு மாதம் கடந்து விட்டது. இலக்கிய கூட்டத்தில் பேசுவதற்காய் இரண்டு மூன்று நண்பர்கள் அழைத்து கேட்க அவர்களிடம் சொல்லி ஆச்சரியப்படுத்தினேன். இது நியாயமில்லை என்பதால் இப்போது எழுதுகிறேன்: இனி சென்னை கூட்டங்களில் என்னைப் பார்க்க முடியாது.