ஆன் கார்ஸனும் தேவதேவனும் - ஒற்றுமையும் மாறுபாடுகளும்

ஒரு கவிஞரைப் புரிந்துகொள்ள அவரைப் போன்ற ஒருவருடன் அவரை ஒப்பிட்டு மாறுபாடுகளை அலசுவது நல்ல அணுகுமுறை.
ஆன் கார்ஸனின் கவிதைகள் எனக்குத் தமிழில் ஒருவரை நினைவுபடுத்துகின்றன: தேவதேவன்.
இந்த உலகில் நமது ஆன்மீகத் தத்தளிப்பு எவ்வாறு பல்வேறு இயற்கை சார்ந்த குறியீடுகளுடன் பிணைக்கப்பட்டிருக்கிறது என தேவதேவன் பேசுகிறார். கார்ஸன் இப்பிணைப்பு எவ்வாறு வெறும் பிரமையாக உள்ளது எனப் பேசுகிறார். இருவருக்குமான வித்தியாசம் தீவிரமான நம்பிக்கை, அது ஏற்படுத்தும் பக்தி vs அவநம்பிக்கை, அது ஏற்படுத்தும் காலத்தின், வெளியின் மீதான சுதந்திரம் என்பதில் உள்ளது.
இருவரின் கவிதைகளிலும் பூமி, வானுலகம் முக்கியமான உருவகங்கள். இருவருமே நம் இருத்தலைக் குறித்துப் பேசுகிறார்கள். தேவதேவன் பறவைகளையும், மரத்தையும் உருவகங்களாகக் கொண்டு நாம் தொடர்ந்து ஒரு ஒப்பற்ற உண்மையை நாடும் ஆன்மாக்களாக இருக்கிறோம் எனச் சித்தரிக்கிறார். பறவைகள் ஆகாயம் எனும் தூய பிரக்ஞையைத் தொட்டு அதைக் கடந்து என்னவுள்ளது என வினவுகின்றன. மரங்களும் அதையே செய்கின்றன என்றாலும் அவற்றை விட பறவைகள் சுதந்திரமானவை என்கிறார். ஏனெனில் அவற்றுக்கு வேர்கள் இல்லை. வேர்கள் என்பவை அவரைப் பொறுத்தவரையில் மனிதனின் தேகம். மனிதனின் தேகம் காலத்தில் விட்டுச் செல்லும் நினைவுகளின் சரடுகள் அவனை பூமியுடன் பிணைத்து வைக்கின்றன. பறவைகளுக்கு (அதாவது பறவையைப் போன்ற மனிதர்களுக்கு) அப்பிரச்சினை இல்லை. தேவதேவன் தன்னை மரத்துடனே ஒப்புமை வைக்கிறார் என எனக்குத் தோன்றுகிறது. மரமாக அவர் தன் எல்லைகளைக் கடந்து போகத் தவிக்கிறார். அவரது இப்பிடிவாதமே அவரது பக்தியாகிறது. உலகின் மீதான, ஆன்மாவின் மீதான, இயற்கையின் மீதான பக்தி இது.

 

கார்ஸனிடம் இப்பிடிவாதம் இல்லை. அவர் ஒரு தளர்ந்த நிலையில் சற்றே சோர்வாக எல்லாவற்றையும் பற்றிக் கொள்ள விழைகிறார். நிலையின்மையின், பிடிப்பின்மையின் துயரப் பாடலைப் பாடுகிறார். மனம் எனும் கப்பல் உண்மையெனும் கடலுக்குப் போக துறைமுகமே இல்லை என்கிறார். தேவதேவன் உணர்வு மேலிடலையும் தனதான தத்துவப் பார்வையையும் கற்பனாவாதத்தையும் கொண்டிருக்கிறார். அவரது கவிதைகள் அதனாலே சரியான துவக்கத்தையும், படிப்படியாக விரியும் உருவகங்களை, அவற்றை இணைக்கும் உலகப் பார்வையைக் கொண்டிருக்கின்றன. ஆனால் கார்ஸனோ இவ்விதமான வடிவ முழுமையை உதறுகிறார். துண்டுத்துண்டான காட்சிகள், நினைவுகள், விளக்கவோ விவரிக்கவோ படாத தனித்தனி உருகங்களை அடுக்கிறார். அவற்றின் மேல் வாசகர்கள் தமது கற்பனையை ஏற்றி விரிவுபடுத்த வேண்டும், தம் மனத்தையும் கவிதையையும் இணைத்து ஒரு கவி மனத்தை உருவாக்க வேண்டும் என விரும்புகிறார். அகழ்வாய்வின் போது தொல் விலங்கின் எலும்புத் துண்டுகளை வைத்து உருவாக்கப்படும் அமைப்பைப் போன்ற கவிதைகள்.
தேவதேவன் அவரது முன்னோடிகளான வொர்ட்ஸ்வொர்த், கீட்ஸ், எமர்ஸன் ஆகிய கற்பனவாதிகளைப் போன்றும், நம்மூர் பக்தி மரபுக் கவிஞர்களைப் போன்றும் நமக்குப் பெரும் மகிழ்வையும் உன்மத்தத்தையும் தருகிறார். ஆனால் கார்ஸஸன் நேர்மாறாக ஒரு ஆழமான தொந்தரவை நமக்குள் விட்டுச் செல்கிறார். தேவதேவன் இவ்வுலகைக் கடந்து செல்வதைக் கொண்டாடுவதும் கார்ஸன் இவ்வுலகில் இருந்தே இதன் காலத்தினுள் கைவிடப்படுதலை, அதன் நிலைகுலைவைத் தொடர்ந்து பேசுவதுமே இவ்வித்தியாசத்திற்கான காரணம்.