ஊடகவியலாளர்களைக் கொத்துக்கொத்தாகக் கைது பண்ணுகிறார்கள் எனும்போதே நெருக்கடி நிலை ஆரம்பித்துவிட்டது ஊர்ஜிதம் ஆகிறது. அதுவும் போராட்டங்களைப் பதிவு பண்ணுவதற்குப் போனவர்களை. ஒட்டுமொத்தமாக போராடுபவர்களைத் தூக்கிச் சிறையில் வைப்பது, அவர்களைக் குறித்த விபரங்கள், காணொளிகள், செய்திகள் வெளிவராமல் பார்ப்பதே பாஜக அரசின் திட்டம். இனி அடுத்து என்னவெல்லாம் செய்வார்கள்? எதிர்க்கட்சிகளின் செயல்பாட்டாளர்களை கண்ட இடத்தில் கைது, மறைமுகமாக பல ஊடகங்கள் முடக்கம், மக்கள் சில பகுதிகளில் பயணிக்க மறைமுகத் தடை, எந்தெந்த விசயங்கள் ஊடகங்களில் பேசப்படலாம் என்பதற்கான மறைமுக அறிவுறுத்தல் எனப் போகும். முடிவில் எதிர்க்கட்சிகள் தாம் ஆளும் மாநிலங்களில் போராடினால் ஆட்சிக் கலைப்பு நடக்கும். ஆளுநர் ஆட்சி வரும். இப்போதைக்கு நீதிமன்றங்கள் பிணை வழங்குவதால் சிறிது அவகாசம் போராளிகளுக்கும் எதிர்க்கட்சியினருக்கும் கிடைத்துள்ளது. வெளிவர முடியாத சட்டங்களில் கைது நடக்கும்போது நிலைமைத் தீவிரமாகும்.
ராகுல் காந்தி இப்போராட்டங்களை முன்னறிந்து பாராளுமன்றத்தில் பேசியது நினைவுக்கு வருகிறது. அதாவது கரப்பான்கள் தோன்றும் முன்பே இப்படியான போராட்டங்கள் நடக்க இருக்கின்றன என அவர் சொன்னார். இரண்டு போராட்டங்கள் நடந்துவிட்டன. மூன்றாவதாக ஒன்று இவ்வருட இறுதிக்குள் இருக்கும் என்கிறார்கள். அல்லது அடுத்த ஆண்டுக்குத் தள்ளிப் போகலாம். வருடத்திற்குச் சில போராட்டங்கள் என்பதே திட்டம் என நினைக்கிறேன். ஒவ்வொரு போராட்டமும் இந்த அரசை சர்வாதிகார நிலையை நோக்கி இன்னும் இன்னும் நெருக்கித் தள்ளுகிறது. இனிமேல் பல்லாயிரம் பேர்கள், குறிப்பாக இளைஞர்கள், சிறையிலேயே வருடக்கணக்கில் இருக்க நேரிடலாம். காயங்கள், வலி, சிறை வாழ்க்கை, எதிர்காலம் பறிபோவது என இழப்புகள் ஏராளம். ஐம்பது ஆண்டுகளுக்குப் பின்னால் போகிறோம். அதைவிட படுமோசமான ஒரு காலகட்டத்தை நோக்கிப் போகிறோம்.
நேற்று கவிஞர் சங்கர ராமசுப்பிரமணியனிடம் பேசும்போது "படைப்பாளர்கள் இச்சூழலில் என்ன செய்ய முடியும்" எனக் கேட்டேன். இருவருமே எழுத்தில், குறிப்பாக புனைவிலோ கவிதையிலோ மூழ்குவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்பதில் உடன்பட்டோம்.
முதலில், எழுதுவதைத் தவிர எழுத்தாளர்களால் ஒன்றும் பண்ண இயலாது.
அடுத்து, தெருவில் முழக்கமடுவதைவிட ஆற்றல் மிக்கது எழுதுவது.
அடுத்து, எழுத்து பல ஆண்டுகளுக்குப் பின்பும் நடந்த தீங்குகளுக்கு சாட்சியமாக நிற்கும். ஆக எழுத்தாளர் காலத்தின் சாட்சியாகவும் இருக்கிறார்.
அடுத்து, எழுத்தாளர்கள் உணர்வுரீதியாக மிகவும் பலவீனர்கள். வெளியே நிகழும் அநீதிகள் அவர்களை உள்ளுக்குள் உடைந்து போக வைக்கிறது. ஆதனாலே சிலர் எதையும் பார்க்க விரும்பாமல் மணலில் முகம் புதைத்துக் கொண்டு இயற்கை, அருவி, நிலா என்று எழுதுகிறார்கள். கனவுகளை எழுதுகிறார்கள். எழுதுவது மட்டுமே அவர்களைக் காப்பாற்றும். அரசியல் கூருணர்வு கொண்ட படைப்பாளிகள் தம் கருத்துக்களை, உணர்வுகளை படைப்பூக்கத்தைக் கொண்டு பரிசீலிப்பதே ஒரே வழி.
நாம் இப்போது வாழ்வது இருளின் காலத்தில். நீண்ட நெடிய அந்தகாரம் ஆரம்பித்துவிட்டது. அது மிகவும் அன்றாடத் தன்மை கொண்டதாக உள்ளதே இன்னும் அச்சுறுத்தலாக உள்ளது. ஓரளவுக்கு சமூகப் பிரக்ஞை கொண்டோர் கூட வரும் ஆண்டுகளில் மனம் உடைந்து போக, மன அழுத்தத்தில் விழ வாய்ப்புள்ளது. எழுதுவது மட்டுமே எல்லோரையும் காப்பாற்றும். உலகம் முழுக்கப் படைப்பாளிகள் இதையே செய்கிறார்கள். நாமும் எழுதுவோம்.
கருத்துகள்