ரொம்ப நாட்களுக்குப் பிறகு இன்றைய இந்தியா நியுசிலாந்து டி20ஐ போட்டியை வெகுவாக ரசித்தேன். முதல் போட்டியில் 225 அடித்தும் வெல்ல முடியவில்லை என்பதை விட நியுசிலாந்தை மற்றொரு விசயம் வெகுவாக வருத்தியது - அவர்களால் பவர் பிளேயைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. அபிஷேக் ஷர்மாவும், சஞ்சு சாம்ஸனும் வேகவீச்சாளர்களை அடிக்கிற பாணி அவர்களை மனதளவில் உலுக்கி எடுத்துவிட்டது. ஆகையால் இரண்டாவது போட்டியின் ஆடுதளத்தை மாற்றினார்கள். கொஞ்சம் நின்று வருகிற ஆடுதளத்தைத் தேர்வு பண்ணினார்கள். இந்தியா ஒரு சுழலருடன் ஆடுவதும் நியுசிலாந்து இரு சுழலர்களுடன் ஆடுவதும் மற்றொரு காரணம். ஆகையால் பவர் பிளேவை ஆதிக்கம் செய்தால் இந்தியாவை 140-150க்குள் சுருட்டலாம். முதலில் மட்டையாடும் பட்சத்தில் தாம் 170-180 அடித்தால் கூடப் போதும். அதை வைத்துத் தடுத்தாடலாம் என நம்பினர். இதே திட்டத்தைத்தான் அயர்லாந்தும் இங்கிலாந்தும் கூட அண்மையில் இந்தியாவுக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தினர். ஆனால் அந்தத் திட்டம் இரண்டு கட்டங்களில் அவர்களுக்கு வேலை செய்யவில்லை.
1) அவர்களுடைய வேகவீச்சாளர்கள் ஒரு சிக்ஸர் / பவுண்டரி கொடுத்ததுமே பந்தின் நீளத்தை இழுத்து ஷார்ட் ஆப் தெ லெங்க்துக்கு மாற்றினார்கள். தொடர்ந்து அடிவாங்கினார்கள். 90களில் ஜெயசூர்யா ஆசிய வேகவீச்சாளர்களை ஆட்டத்திற்கு முன்பே மனதளவில் தோற்கடிப்பதைப் போல இந்த இருவரும் இப்போது பல அணிகளுக்குச் செய்கிறார்கள். அயர்லாந்திலும் இங்கிலாந்திலும் இவர்கள் நல்ல ஆட்டநிலையில் இல்லாததால் அத்திட்டம் வேலை செய்தது. ஆனால் இப்போது நிலைமை மாறிவிட்டது.
2) நமன் தர்ரின் வருகையும் திலக் வர்மா எண் 6இல் நன்றாக ஆடுவதாலும் நிதிஷ் குமார் துபேவை விட நல்ல மட்டையாளர் என்பதாலும் இந்தியாவின் கீழ்மத்திய வரிசையை துவக்க வரிசைக்கு இணையாக பலம் பொருந்தியதாக்கி உள்ளது.
அபாரமான துவக்க ஆட்டம், நியுசிலாந்தின் சுழலர்களின் பிரமாதமான பந்து வீச்சு, சாண்ட்னரின் 4 விக்கெட்டுகள் என ஆட்டம் ஏற்ற இறக்கமாகப் போய் ஒரு கட்டத்தில் இந்தியா வெல்ல வாய்ப்பே இல்லை எனும் நிலையில் இருந்து தர், நிதீஷ், திலக் ஆகியோர் அட்டகாசமாக ஆடி வென்றளித்தனர்.
நியுசிலாந்து இன்னும் நமன் தர்ரின் மட்டையாட்டத்தின் பலவீனங்களைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை. அவர் கிட்டத்தட்ட தோனியைப் போன்றவர். கவர் டிரைவ், புல், நேரான சிக்ஸர்கள், மிட் விக்கெட், லாங் ஆன் பகுதிகளில் சிக்ஸர்கள் அவருக்கு நன்றாக வரும் (ஹுக்கைத் தவிர). அவரைத் தடுக்க பந்துகளை வைடாக யார்க்கர் நீளத்திலோ மெதுவாகவோ போட வேண்டும். அதாவது எக்ஸ்டிரா கவருக்கு வெளியே வைடாக. மற்றொரு பந்து வைடான அரைக்குறிப் பந்துகள். வருங்காலத்தில் எதிரணியினர் இந்த யுக்தியைப் பயன்படுத்துவார்கள் என நினைக்கிறேன். இம்முறை நியுசிலாந்தின் யுக்தி மோசமாக இருந்தது. திலக்கிற்கு சரியான இடம் அவரது காலுக்குள் போடுவது. மூன்று பந்துகள் அவரது பேடில் லெக் ஸ்டம்பில் என்றால் இரண்டு பந்துகள் யார்க்க நீளத்திலோ பவுன்சராகவோ வெளியே போடுவது. ஏனென்றால் திலக்கிற்கு மட்டையை வீச இடம் கொடுக்காவிட்டால் அவர் நிலையாக நின்று கால் பக்கம் அடிக்க சிரமப்படுவார். அடுத்து அவர் பாயிண்டுக்கு மேல் கட் அடிக்க மாட்டார். பத்தொன்பதாவது ஓவரில் ஸ்மித் கால் பக்கமாகப் போடத்தான் முயன்றார். நன்றாகவும் போட்டார். திலக் புத்திசாலித்தனமாக அதை உணர்ந்து ஸ்கூப் பண்ண அது எட்ஜ் வாங்கி நான்கு போனது. ஆனால் ஸ்மித் பயந்து போய் அடுத்தடுத்து பந்துகளை ஸ்டம்புக்கு வெளியே தவறான நீளத்தில் வீசி ரன் கொடுத்தார். அப்படித்தான் இந்தியா வெல்லும் நிலையை எட்டியது. நியுசிலாந்திடம் இருந்த திட்டங்கள் கூட நெருக்கடியின் போது காணாமல் போயின. ஆனாலும் இந்த சொதப்பல்களைப் பயன்படுத்தி அடிக்க மனத்திடமும் திறமையும் வேண்டும். அது திலக்கிடம் இருந்தது.
அபாரமான ஆட்டம்!
வரும் போட்டிகளில் நியுசிலாந்து இப்படியான சிரமமான ஆடுதளங்களில் ஆடுவார்களா அல்லது தட்டையான ஆடுதளங்களுக்குப் போவார்களா என்று காத்திருந்து பார்க்க வேண்டும்.
பின்குறிப்பு: திலக்கும் நித்தீஷும் தெலுங்கில் கூட்டணியின்போது உச்சஸ்தாயில் தலைகளை ஆட்டி சொல்வீச்சில் ஈடுபவதைக் கேட்க அவர்கள் திட்டுகிறார்களா பாராட்டுகிறார்களா எனப் புரியவில்லை. அவ்வளவு இனிமையான மொழி.
கருத்துகள்