நான் அண்மையில் எடுத்த மிகச் சிறந்த முடிவு என நான் கருதுவது இதுதான்: என்ன நடந்தாலும், எவ்வளவுதான் நண்பர்களும் அன்பர்களும் புகழ்ந்தாலும் வெளியாகும் தமிழ் மற்றும் மலையாளப் படங்களைப் பார்க்கக் கூடாது. இதனால் என் மனநிம்மதி வெகுவாக மேம்பட்டுள்ளது. அண்மையில் கூட என் மாணவர் ஒருவர் "நீங்க ஜெய்லர் 2 பார்த்துட்டீங்களா? அதன் கிளைமேக்ஸ் எனக்கு உங்கள் மின்சார சக்கர நாற்காலியைப் பார்த்ததும் நினைவுக்கு வந்துவிட்டது" என்றார். நான் சிரித்து எஸ்கேப் ஆகிவிட்டேன். இன்று மற்றொரு நண்பர் மற்றொரு படத்தைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டார். "ஓ அப்படியா" என எஸ்கேப் ஆகிவிட்டேன். இந்த உணர்வு மிகப் பிரமாதமாக இருக்கிறது. மலையாளப் படங்களின் ரசிகர் மன்றத் தலைவியும் கேரள சினிமாவை ஒட்டுமொத்தமாக குத்தகைத்து எடுத்த கணக்கில் பேசுபவருமான தோழர் பல்லவி அடிக்கடி எதாவது ஒரு புதிய மலையாளப் படத்தை டிவியில் போட்டு என்னைச் சிக்க வைக்கப் பார்ப்பார். உடனே ஹெட்போன் மாட்டி என் மடிக்கணினியைத் திறந்து எதையோ எழுதத் தொடங்கி மெல்ல நகர்ந்து அப்படியே எஸ்கேப் ஆகிவிடுவேன். இது என் மனநிம்மதியை இன்னும் மேம்படுத்தி இருக்கிறது.
சிலர் பேஸ்புக்கில் இருந்தும் வெளியேறியதும் நிம்மதி வருவதாகச் சொல்வார்கள். என்னைப் பேஸ்புக் பெரிதும் பாதிப்பதில்லை. நாளைக்கே மோடி பதவி இழப்பார், ஒரு மணிநேரத்தில் விஜய் பனை மரத்தில் ஏறப் போகிறார், கூட்டணிக் கட்சிகள் பரபரப்பு என்கிற அரசியல் காணொளிகளைக் கூட யுடியூபில் தவிர்ப்பது எளிது. ஆனால் சினிமா அப்படி அல்ல. அது நம் ஆன்மாவை அரித்து ஒருவித எரிச்சலை விட்டுச் செல்கிறது. அடிப்படையில் நான் தென்னிந்திய சினிமா குறித்த நம்பிக்கையை முழுக்க இழந்துவிட்டேன். நான் பாலிவுட், ஹாலிவுட் படங்களை ஒருபோதும் பார்ப்பதில்லை. அவற்றிலும் பல ஆண்டுகள் கழித்தும் நினைவுகூரப்படுபவற்றில் சிலவற்றை மட்டுமே பார்க்கிறேன்.
அண்மைக் காலச் சினிமாவை நிராகரிப்பதில் வேறு ஒரு அனுகூலம் உள்ளது. அப்படி அது ஒரு பிரமாதமான படமாக இருந்தால் இரண்டு மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் அது நினைவுகூரப்படும். வேற்று மொழிக்காரர்களும் அதைப் பற்றிக் குறிப்பிடுவார்கள். அப்படி நிலைக்காத ஒன்றை எதற்கு இப்போதே பார்க்க வேண்டும். நிலைக்காமல் போனால் நமக்குப் பார்த்து போலியாகக் கொண்டாட ஒன்றுமே இல்லாமல் போய் விடுமே எனும் அச்சத்தினாலா? எனக்கு அப்பயம் இல்லை.
வெகுமக்கள் சினிமா சமகாலத்தின் மிகப்பெரிய நச்சுக்கிருமி ஆகிவிட்டது!
கருத்துகள்