‘சாய் வித் சித்ரா’ எழுத்தாளர் வட்ட மேஜை விவாதத்தின் ஒரு அத்தியாயத்தில் பங்கேற்பாளர்கள் ஏன் தமிழ் சினிமாவில் திரைக்கதையாளர்களுக்கு இடம் குறைவாக உள்ளது எனும் தலைப்பில் பேசிய விசயங்கள் என் சிந்தனையைத் தூண்டின. தமிழ் சினிமாச் சூழலை வைத்து அவர்கள் அவதானித்தவை (தற்போதைய இயக்குநர்கள் ஹீரோவுக்குக் கதை சொல்லி ‘புரோஜெக்டை’ ஏற்க வைப்பதால் அங்கு கதாசிரியரின் இடம் இல்லாமல் போவது, இயக்குநர்களின் ஈகோ, அவர்கள் இலக்கியம் வாசிக்காதது, தயாரிப்பாளர்களுக்கு திரைக்கதை அறிவு குறைவாக இருப்பது) சரியாகத்தான் இருக்க வேண்டும். அதேநேரத்தில் இன்னும் பரந்துபட்ட கோணத்தில் இதைப் பார்க்க முடியும். அடிப்படையில் நவீன சினிமா எப்படியான கதைகூறல் நிகழ்வு? அதில் எழுத்தாளருக்கோ அவரது கதைக்கோ இடமுண்டா? இதுதான் எனக்குள்ள கேள்வி. இல்லை என்பதுதான் என் பதில். சினிமா ஒரு தொழில்நுட்பக் கதை. கதாசிரியரின் சொற்கள், நடிகரின், கதைசொல்லியின் உடல், உணர்ச்சிகள், குரலின் அவசியமின்றி கதைசொல்ல உதவும் உபகரணத்தை நாம் தொழில்நுட்பம் என்று இங்கு புரிந்துகொள்ளலாம். ஒரு நாடகத்தில் வரும் ‘செட்’, தானியங்கி / ஊழியர்கள் இயக்கும் கருவிகள், சினிமாவில் ஒளிப்...