இந்த காற்று

சேற்றில் குதித்து விளையாடும் குழந்தை போல

இக்காற்று என் மேல் புரள்கிறது

மேஜை,

அதன் மேல் புத்தகங்கள்

கோப்பை

நான் நறுக்க வைத்திருக்கும் வெங்காயம், பூண்டு

ஒவ்வொன்றையும் தூக்கி அடிக்கிறது

கொடியில் காயும் என் சட்டைக்குள்

புகுந்து

தன் பருத்த உடம்பை

தனக்குத் தானே காட்டி

சிரித்துக் கொள்கிறது

தூங்கும் உன்

கூந்தலை அள்ளி முகத்தில் இட்டு

மூடி

உதடுகள் தெரியும் படி

சில இழைகளை மட்டும் விலக்குகிறது

பறக்க இயலாமல்

ஒரு சிறு வண்டு தவிக்கிறது

ஜன்னல் சட்டத்துக்கு

பின்பக்கமாய்

சாய்வாய் இறகுகளை துடித்தபடி

எட்டிப் பார்க்கிறது

ஜன்னல் திரை

முந்தானை போல பறக்கிறது

எழுந்து அருகில் போக

தொங்கும் வானம்

வெளிச்சம் படாது காற்றுப்படாது

வெளிறிய சருமம் போல

கண்ணை கூசச் செய்கிறது

உள்ளே நடந்தபடி

வெம்மை மீதமிருக்கும்

ஒவ்வொரு இடமாய் தொட்டுப் பார்க்கிறேன்

கற்பூரம் தீபம் தொட்டு

கண்ணில் ஒற்றுவது போல.

காகிதக் கற்றைகள் போல்

பறந்து பறந்து அமர்கிறது

வெம்மை

வண்டு வெளியே

போய் விட்டிருக்கிறது