நேற்று ஜெய்ரிகி பதிப்பகத்தின் பதிப்பாளர் சாய் ரமணா என் வீட்டுக்கு வந்திருந்தார். மூன்று மணிநேரத்துக்கு மேல் இலக்கியம், பதிப்புத் தொழில், ஆசிரியப் பணி, எழுத்துக் கனவுகள் குறித்துப் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். தோழர் பல்லவி பயங்கரமாக சிக்கன் குழம்பும் இட்லியும் செய்து அசத்தினார். இருவரும் வியர்க்க வியர்க்கச் சாப்பிட்டோம். எங்களைப் பார்க்க அப்போது பழைய படங்களில் சிவாஜி மருத்துவராக வந்து அறுவை சிகிச்சை செய்வதைப் போல இருந்திருக்கும்.
அவர் போன பிறகு தோழர் பல்லவி சொன்னார், "நாம் மைசூருக்கு வந்தபிறகு வரும் முதல் இலக்கிய நண்பர் இவர்". ஓராண்டு ஆகிவிட்டது. ஒருமுறை நண்பர் வேடியப்பனை அவரது நண்பருடன் ஒரு ஓட்டலுக்கு வெளியே வைத்துச் சந்தித்தேன். அந்த ஓட்டலின் சமையலறை எங்கள் அலுவலகத்தின் பின்பக்கமாக வரும். அவர்கள் மைசூர் போண்டாவுக்கான சமையலை ஆரம்பித்ததும் அதிலிருந்து ஒருவித திகிலூட்டும் வாசனை கிளம்பி வரும். நானும் என் சக ஊழியரும் அவர்கள் பயன்படுத்தும் எண்ணெய், மசாலா குறித்துப் பகடி செய்து சிரிப்போம். நான் பல நாட்களாக அங்கு சாப்பிடுவதைத் தவிர்த்து வந்தேன். அன்று போண்டாவைச் சாப்பிட்டதும் மொட்டை மாடியில் நின்றுகொண்டிருக்கையில் திடீரென எதிரியின் யுத்த விமானங்களைப் பார்த்த சாமானியரின் உணர்வு எனக்கு ஏற்பட்டது. ஒன்றுக்கு ரெண்டு வாங்கி விட்டார்கள். துணிச்சலுடன் சமாளித்தோம். மைசூர்வாசிகள் தினமும் மாலையானால் பெரிய ராட்சஸர்களைப் போல இந்த குண்டுகளை எடுத்து முழுங்கி விட்டு காப்பியை ஆற்றிக் குடிப்பார்கள். அதன் பிறகு நான் யாரையும் கிண்டல் பண்ணக் கூடாது என முடிவெடுத்தேன். ரொம்ப நேரம் பேசிவிட்டு அன்று அன்று பிரிந்தோம். பிறகு நேற்றுத்தான் அடுத்ததாக இந்த மண்ணில் ஒரு இலக்கிய நண்பரைப் பார்க்கிறேன்.
சாய் ரமணா போனபிறகு நான் அவ்வளவு நேரம் மாலையில் அரட்டையடித்து ஓராண்டுக்கு மேலாகிறது என உணர்ந்தேன். பெங்களுரில் இருக்கும்போது நான் யாருடனாவது பேசிக் கொண்டே இருப்பேன். காலையில் ஆரம்பித்தால் நான் வேலையை முடித்து பேசி முடித்துக் கிளம்பவே 7-8 மணி ஆகிவிடும். அந்தளவுக்கு நண்பர்களும் மாணவர்களும் இருந்தார்கள். சென்னை இன்னும் பயங்கரம். வாரத்தில் இரண்டு நாட்களாவது யாராவது என்னைத் தேடி வீட்டுக்கு வருவார்கள். நாங்கள் உலகப்போரைத் திட்டமிடுகிற ஆயுத வியாபாரிகளின் தீவிரத்துடன் இலக்கியம் பேசுவோம். அவர்கள் மிரட்சியுடன் எனக்கு விடைகொடுக்க நான் அதே திகிலுடன் எழுத என் கணினியிடம் போவேன். இப்போது சென்னையிலும் இலக்கிய நண்பர்கள் இப்படி வருவதில்லை என நண்பர்கள் சொல்கிறார்கள். எல்லாருமே கல்யாணம் பண்ணிக் கொண்டு பிஸியாகி விட்டார்களா அல்லது அலுவலகத்தில் வேலை அதிகமா அல்லது பேசப் பயப்படுகிறார்களா எனத் தெரியவில்லை.
இலக்கியத்தை விடுங்கள். உலகிலேயே ஊமை நகரமான இந்த மைசூரில் நான் யாரும் பேசிக்கூடக் கேட்டதில்லை (பள்ளி மாணவர்கள் மட்டுமே விதிவிலக்கு. வளர்ந்ததும் பேசுவதை நிறுத்திக் கொள்கிறார்கள்). பேசுவார்கள், ரொம்ப அமைதியாக ஏதோ இலைகள் தமக்குள் சலசலத்துக் கொள்வதைப் போல. எப்போது பார்த்தாலும் கடை வாயிலில் அமைதியாக நின்று சாலையைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பார்கள். கடைக்காரர்கள் எப்படி இருப்பார்கள் எனில் நாம் அவர்கள் முன்னால் போய் நின்றால் நம்மை ஊடுருவிப் பார்த்துக் கொண்டே இருப்பார்கள். ஒருமுறை பல்லவி ஒரு காவல் நிலையத்துக்குப் போய் எங்கள் தெருமுனையில் சிலர் இரவில் கூட்டமாகக் குடித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் எனப் புகார் அளிக்கப் போனார். போலிசார் "எந்த இடம், யார் நீங்கள், முகவரி என்ன, எத்தனை வருடமாக இருக்கிறீர்கள்" என்றெல்லாம் கேட்கவில்லை. "போங்க நாங்க வரோம்" என்று முடித்துவிட்டார்கள். அவர்கள் கடைசி வரைக்கும் அதற்கு மேல் வாய் திறக்கவும் இல்லை, வரவும் இல்லை. இதையெல்லாம் கருத்திற் கொண்டுதான் மைசூர் போண்டாவையே கண்டுபிடித்திருக்கிறார்கள் என்று தோன்றும்.
ஆகையால் ஒருவர் வீட்டுக்கு வந்து இலக்கியம் பேசிப் போனால் இரவு ஜம்மென்று தூக்கம் வருகிறது. அப்பாடா நாம் மனிதர்தாம், நாம் உயிருடன் இருக்கிறோம் என ஒரு நிம்மதி.
கருத்துகள்