ஆர். அபிலாஷின் இணையதளம்

-      யாராவது அடித்து விட்டால் என்ன செய்வது என்பது ஒரு தத்துவார்த்த கேள்வி தான். திரும்ப அடிக்க வேண்டுமா அல்லது அமைதியாக தாங்கிக் கொள்வது நலமா?

(தி ஹிந்து தீபாவளி மலரில் வெளியான கட்டுரையின் திருத்தப்படாத வடிவம்) ஜென் என்பது ஒரு கருத்தியல் அல்ல. அது ஒரு மனநிலை. ஜென் பற்றி நீங்கள் படிக்கும் எந்த நூலோ கட்டுரையோ இதைத் தான் வலியுறுத்தும். ஒரு விதத்தில் ஜென்னைப் பற்றி படித்து புரிய முயல்வதே ஜென்னுக்கு எதிரானது தான். அப்படியென்றால் ஏன் அதை புரிந்து கொள்ள முயல வேண்டும்?

(உலகக்கோப்பை துவங்கின புதிதில், போன மாதம் உயிர்மையில் எழுதின கட்டுரை. இப்போது உலகக்கோப்பை முடிந்த நிலையில் சற்றே ஜாலியாக இருக்கிறது மறுபடி படிக்க) உலகக் கோப்பை தொடர்கள் விநோதமானவை. பொதுவாக சொந்த ஊரில் போட்டி நடந்தால் உள்ளூர் அணிகள் தாம் வெல்லும். ஆனால் உலகக் கோப்பையில் நிலைமை நேர்கீழ். இந்தியாவைத் தவிர வேறெந்த அணியும் உலகக்கோப்பையை சொந்த ஊரில் வென்றதில்லை. அது போல் தொடர் நடக்கும் காலத்தில் வலுவாக உள்ள அணிகள் வெல்லும் என நினைப்போம். ஆனால் உலகக் கோப்பையில் சந்தம்மந்தமில்லாமல் ஒரு சாதாரண அணி அசாதாரணமாய் ஆடி கோப்பையை அடிக்கும். 88இல் ஆஸ்திரேலியா, 92இல் பாகிஸ்தான், 96இல் இலங்கை ஆகியவை சிறந்த உதாரணங்கள். ஆஸ்திரேலியா உச்சத்தில் இருந்த ரெண்டாயிரம் மட்டுமே விதிவிலக்கு. 2011இல் கூட இந்தியா எல்லாரும் எதிர்பார்த்த அணி அல்ல.  இலங்கை, ஆஸ்திரேலியா, தென்னாப்பிரிக்கா ஆகிய அணிகள் அப்போது ஆட்டநிலையில் உச்சத்தில் இருந்தன. இந்தியாவின் வேகவீச்சாளர்கள் காயமுற்று, மூத்த மட்டையாளர்கள் களைத்து, சோர்ந்து போய் இருந்தனர். இந்திய அணித்தலைவர் தோனியே தொடர் முடிவில் இந்தியாவை ஒரு பழைய துருப்பிடித்த காரோட...

-     (இரு வாரத்துக்கு முன்பான “கல்கி” இதழில் வெளியான கட்டுரை. உலகக் கோப்பை அரை இறுதிக்கு முன்பு எழுதியது)   ஆஸ்திரேலியா, நியுசிலாந்தில் நடந்து வரும் உலகக்கோப்பையில் இந்தியா தன் ஆறு ஆட்டங்களையும் நிறைவான முறையில் வென்று தனது குழுவில் முதலிடத்தில் உள்ளது. இந்த ஏறுமுகத்துக்கு காரணமான நட்சத்திரங்கள் யார் யார் எனப் பார்ப்போம்.

ஜூட் ராஜ் எனும் நண்பர் தூத்துக்குடியை சேர்ந்தவர். அவர் ஒரு கேள்வியை கேட்டார். சென்னை போல் ஏன் தன் ஊரில் புத்தகக் கண்காட்சியே நடப்பதில்லை? சிற்றூர்களில் புத்தகக் கண்காட்சி நடத்துவதன் பிரச்சனைகள் பற்றி சில பதிப்பாளர்கள் என்னிடம் ஏற்கனவே புலம்பி உள்ளதால் இது பற்றி சில விசயங்கள் எழுதத் தோன்றிற்று. அவருக்கு நான் எழுதிய பதில் கீழே:

போன வருடம் திருச்சியில் உள்ள எஸ்.ஆர்.வி பள்ளியில் உள்ள எட்டில் இருந்து பத்தாம் வகுப்பு உள்ள தேர்ந்தெடுத்த மாணவ, மாணவிகளிடம் நவீன கவிதையை அறிமுகப்படுத்தி பேசினேன். அவர்களுக்கு பல கவிதைகள் புரிந்தன. நகுலன் கவிதை கூட. அதிலுள்ள கசப்பான சுயபகடியை ரசித்தார்கள். விக்கிரமாதித்யனின் மற்றொரு ஒரு சுயபகடிக் கவிதைக்கு அப்படி சிரித்தார்கள். சில்வியா பிளாத்தின் தற்கொலை பற்றி பேசி அப்படியே ஆத்மாநாமுக்கு வந்த போது மிகுந்த ஆர்வத்தோடு கண்கள் பளபளக்க கேட்டார்கள். மூன்று மணிநேரத்துக்கு மேல் நவீன கவிதை பற்றி மட்டுமே பேசினேன். யாரும் ஆர்வம் இழக்கவில்லை. 

தன் முகநூல் பக்கத்தில் சர்வோத்தமன் சினிமாவின் எதிர்காலம் பற்றி ஒரு முக்கியமான பதிவு எழுதி இருக்கிறார். சினிமா மீது இன்று மக்களுக்கு பழைய வசீகரம், மயக்கம் இல்லை என்கிறார். திரையரங்கில் பார்வையாளர்கள் கவனம் செல்போனில் முகநூல் அப்டேட்களை பார்ப்பதில் தான் உள்ளது, திரையில் இல்லை. நாம் இன்று பேசவும் எழுதவும் தான் விரும்புகிறோம், உட்கார்ந்து இன்னொருவர் சொல்வதை கேட்க ஆர்வம் குறைந்து வருகிறது. இதனால் தான் பல படங்கள் தோல்வியை தழுவுகின்றன. மக்களின் ஆர்வத்தை ஒரு படம் நோக்கி குவிக்க ரஜினி, சங்கர் போன்றவர்களோ பாடாய் படுகிறார்கள். எதிர்காலத்தில் சினிமாவின் நிலை இன்னும் பலவீனமாகும் என்கிறார்.