ஆர். அபிலாஷின் இணையதளம்

5. உங்களின் தற்போதைய சிந்தனையையும் இலட்சியங்களையும் எவ்வாறு கண்டடைந்தீர்கள்? அந்தப் பயணம் குறித்து சற்றே வெளிச்சம் பாய்ச்சுவீர்களா? பதில்: என் அப்பாவுக்கு திராவிட சிந்தனைகளில் ஆர்வம் இருந்தது. அவர் வாயில் இருந்து ஓராயிரம் முறைகள் பெரியார், அண்ணா, கலைஞர் பற்றிய புகழ்மொழிகளைக் கேட்டிருப்பேன். ஆனால் சின்ன வயதில் இவர்கள் என்னை ஈர்க்கவில்லை. பதினைந்து வயதில் நான் அறிமுகம் கொண்ட சிறுபத்திரிகை மரபும் திராவிட சிந்தனைகளில் இருந்து விலக்கியே வைத்தது. ஆனால் பின்னாளில் கிடைத்த அனுபவங்கள் பெரியாரியம் எவ்வளவு முக்கியமான சிந்தனைப் பள்ளி, சாதியம், பாகுபாடுகள் ஆகியவற்றுக்கு மையம் சாராம்சவாதம், இறைநம்பிக்கை எனப் புரிய வைத்தது. பெரியாரிய வாசிப்பு, பௌத்தம் குறித்த வாசிப்புகளும் சிந்தனையும் இந்த நிலைப்பாட்டை இன்னும் ஆழமாக்கியது. இன்னொரு பக்கம் எனக்கு சோஷலிஸ சிந்தனைகளில் உள்ள நம்பிக்கைக்கும் கலை இலக்கிய பெருமன்ற தொடர்புக்கும் சம்மந்தம் உள்ளது. தாராளமயமாக்கல், நவீன பொருளாதாரம் மக்களிடையே ஏற்படுத்தும் பிளவுகள், அநீதியான வாழ்க்கைமுறை, அடிமைத்தனம், சுரண்டல் இதையெல்லாம் காணும் போது மார்க்ஸியத்தில் இருந்தே நமது ந...

#நாவலாசிரியனுக்கானகுறிப்புகள் அனுபவம் அதிகமாக ஆக, வயது கூட கூட நாவலாசிரியர்களாக, புனைவெழுத்தாளர்களாக நாம் நமது உண்மையை சொல்லும் திறனை இழக்கிறோமா? இதைக் குறித்து பொதுவாக உள்ள பார்வை இது: கணிசமான இளம் எழுத்தாளர்களிடம் ஒரு அபாரமான துணிச்சலை, அதிரடித்தன்மையை, புதிய மொழியை, ஒரிஜினலான தன்மையை, களங்கமின்மையை அவர்களுடைய முதற் சில கதைகளில், நாவல்களில் நாம் காண்பதுண்டு. (இளமையிலேயே மூத்த படைப்பாளிகளை பிரதியெடுத்து, தேய்வழக்கான மொழியில் எழுதுகிறவர்களும் உண்டு தாம்.) ஆனால் அடுத்தடுத்த நாவல்களில் அவர்களுடைய இந்த தன்னெழுச்சி, களங்கமின்மை, தன்னனுபவ போக்கு குறைந்து, தாம் கண்ட உண்மையை சொல்லியே ஆக வேண்டும் எனும் தவிப்பு குறைந்து அவர்கள் பிரக்ஞைபூர்வமாக எழுத ஆரம்பிப்பார்கள். அதாவது தம்மில் இருந்து வெளியேறி மற்றமைகளில் தம் ஆன்மாவை கடத்தி தம் அன்றாட உலகில் இருந்து மாறுபட்ட உலகொன்றை சித்தரிக்க முயல்வார்கள். சில படைப்பாளிகள் இதிலும் தமது சொந்த குரலை ஒலிக்க விடும் திறன் பெற்றிருப்பார்கள்; சிலரோ பிளாஸ்டிக்கான குரலொன்றில் பேசத் தொடங்குவார்கள். ஆரம்பத்தில் கவனம் பெறாதிருந்த போது இருந்த துணிச்சல் மறைந்து தம்...

  இந்தியாவில் ஒவ்வொரு அரசு ஊழியரும் ஏதாவது வேலையாக அரசு அலுவலகத்துக்கு வரும் மக்கள் கோல் அடித்து விடாமல் தடுத்து நிறுத்தும் கோல் கீப்பர் தான். இப்போது படித்துக் கொண்டிருக்கும் the braided river நூலில் வரும் அட்டகாசமான வரி. - இரா. முருகவேள் என்னைப் பொறுத்தவரையில், உண்மையான கோல் கீப்பர்கள் அரசியல்வாதிகளே. அவர்கள் அரசுத்துறைக்கும் மக்களுக்கும் இடையில் வராவிடில், ஒரு public voting performance appraisal வழி ஒவ்வொரு அரசு ஊழியனும் சம்பளம் பெற்றால் மக்கள் அதிகாரம் பெறுவார்கள். ஒவ்வொரு அலுவலகமும் இருக்கும் பகுதியில் வாழும் மக்கள் ஆறு மாதத்திற்கு ஒருமுறை காவல் நிலையம், மாநகராட்சி அலுவலகம், பஞ்சாயத்து அலுவலகம், ரேஷன் கடை, டாஸ்மாக் கடை, அரசு ஆஸ்பத்திரி, மாவட்ட ஆட்சியர் அலுவலகம் என ஒவ்வொரு அலுவலக ஊழியருக்கும் இணையம் வழி ரேட்டிங் கொடுக்கிற ஒரு நடைமுறை வர வேண்டும். மிகக்குறைவான ரேட்டிங் பெறுவோரின் மாத வருமானம் நிறுத்தி வைக்கப்பட வேண்டும். அதை விடக் குறைவாக ரேட்டிங் பெறுவோர் வேலையில் இருந்து நீக்கப்பட வேண்டும். சம்பள உயர்வு / பதவி உயர்வும் இந்த ரேட்டிங்கின் அடிப்படையிலே வழங்கப்பட வேண்டும். இப...

“ பாட்ஷா ” படத்தின் பிரசித்தமான வசனம் இது : கல்லூரியில் இடம் தர தன்னோடு படுக்க அழைக்கும் தாளாளரைப் பற்றி தங்கை தன் அண்ணன் ஆட்டோ ஓட்டுநர் மாணிக்கத்திடம் சொல்லுகிறாள் . மாணிக்கம் உள்ளே போய் தனியாக தாளாளரிடம் பேச வேண்டும் எனக் கேட்கிறார் . அவர் ஒப்புக் கொள்ள அந்த தனியறையில் தான் யாரென சொல்லுகிறார் . அவ்வளவு தான் , மிரட்டுவதோ கழுத்தைப் பிடித்து உலுக்குவதோ நாற்காலி மீது கால் வைத்து சவடால் விடுவதோ செய்யவில்லை . உண்மையை மட்டும் சொல்லுகிறார் . தாளாளர் உடனே பதறிப் போய் “ அண்ணே உங்களுக்குத் தானே மொத்த காலேஜும் , எதை வேணா எதுக்குங்கண்ணே ” என்கிறார் . வெளியே வந்து தன் தங்கையிடம் உனக்கு சீட் கிடைச்சாச்சும்மா என்கிறார் ரஜினி . தங்கை அப்படி என்னெண்ணே சொன்னே என்று கேட்கும் போது தான் ரஜினி சொல்வார் , “ உண்மையெ சொன்னேன் !” ஒரு எழுத்தாளனாகவும் , ஒரு நாவலாசிரியனாகவும் நமது படைப்பு நம்பகத்தன்மை பெற வாசகனின் நெஞ்சில் போய் அறைய , உயிர்ப்புடன் வாசகன் முன்னெழுந்து நிற்க நாம் செய்ய வேண்டியதும் இது மட்டுமே என்கிறார் ஆ...

  இந்த இரண்டு செய்திகளையும் கவனியுங்கள்: இரண்டு ஆண் போலிசார் குடும்பத் தகராறால் தற்கொலை பண்ணுகிறார்கள். இறந்தது பெண் போலீஸ் என்றால் உடல் கொலையில் மர்மம் என்று கணவனை விசாரித்திருப்பார்கள் சரிதானே? ஆண்களை குடும்பத்தினர் உளவியல் வதை செய்து அதனால் அவர்கள் தற்கொலை பண்ணினால் செத்தது போலிசே என்றாலும் கூட சட்டத்துக்கு அது பொருட்டில்லை. அவர் குடிப்பதனால் மனைவி திட்டி இருக்கிறார் என்று அதை ஒரு சாதாரண தகவல் ஆக்கி விடுகிறார்கள்! ஏன் ஆணுக்கு மட்டும் மனமோ உணர்ச்சிகளோ இல்லையா? நம் சமூகத்தில் ஆண் செத்தால் அது காக்காய், குருவி செத்ததைப் போலத் தான்! இதை ஏன் ஆண்மை-மைய சமூகம் என்கிறார்கள் என சில நேரங்களில் குழப்பம் ஏற்படும்! ஒரு வண்ண புகைப்படமாவது போடுறீங்களாடா? இதே பத்திரிகையின் பக்கத்து தாளில் ஒரு பெண்ணின் தற்கொலையெனும் மர்மச் சாவு செய்தி வந்திருக்கிறது. அதுக்கு மட்டும் வண்ணப்படம். அப்பெண்ணுக்காக மொத்த உறவினர்களும் திரண்டு வந்து போராடுகிறார்கள். போலீஸ் கணவன் மீது வழக்கு தொடுக்கிறது. அவர் தலைமறைவாகிறார். இந்த இரண்டு ஆண்கள் செத்ததை எந்த ஜனமும் பொருட்படுத்தியதாகத் தெரியவில்லை. அப்படியே ஒரு படம் வைத்து,...

  சல்மான் ரஷ்டி மீதான தாக்குதலையும் அதை நம் முற்போக்கு முகமூடிகள் பார்க்கும் விதம் பற்றியும் ஒரு கட்டுரை எழுதியிருக்கிறேன். கட்டுரையின் முடிவில் 'ஒரு மனிதனை மனிதனாக மட்டுமே பார்க்கிற ஒரு நிலை வர வேண்டும்' எனக் கோருகிறேன். அக்கட்டுரை உயிர்மையில் வெளிவரும். அதில் இருந்து சில வரிகள்: "இந்த தேசத்தில் பெரும்பான்மை மக்களுக்கு எப்போதும் சிறுபான்மை மதத்தவர்கள் மீது ஒரு மற்றமை உணர்வு, அவநம்பிக்கை, வெறுப்பு, அச்சம் என கலவையாக உள்ளது. அதனாலே ஒரு முஸ்லீம் பயங்கரவாதத்தில் ஈடுபட்டால் மொத்த இஸ்லாமிய சமூகமும் அவருக்காக மன்னிப்புக் கோர வேண்டும் என இந்துக்கள் தம்மை அறியாமலே எதிர்பார்க்கிறார்கள். அதையே “இந்த பழியையும் இஸ்லாமியர் சுமக்க வேண்டும், இதன் விளைவாக இந்துத்துவ இஸ்லாமிய வெறுப்பு பிரச்சாரம் வலுப்பெறக் கூடும்” என பூச்சாண்டி காட்டிக் கொண்டே “அதனால் இஸ்லாமியர் இதை பெருவாரியாகக் கண்டிக்க வேண்டும், பயங்கரவாதத்தை தம் சமூகத்தில் இருந்து களையெடுக்க வேண்டும்.” என எழுதுகிறார்கள். ஆனால் தமது சமூகத்தில் இருந்து ஒரு குழுவினர் திட்டமிட்டு பல்லாயிரம் இஸ்லாமியரை குத்தியும் வெட்டியும் எரித்தும் கொல்லு...